Πάει καιρός από τότε που ζήτησα σε κάποιο βιβλιοπωλείο, ποιήματα του Ρώμου Φιλύρα και του Γιάννη Σκαρίμπα. Μου είπαν πως δεν υπάρχει τίποτα. Μετά από πολύ καιρό, βρήκα μόνο ένα (ίσως και το πιο σημαντικό) βιβλίο του Φιλύρα, το “Η ζωή μου εις το δρομοκαϊτειον”. Το πήρα φυσικά. Η έκδοση ήταν σχετικά πρόσφατη, του 2007. Η προηγούμενη, δεν θα ‘ταν το 1920;

Δεν ήμουν ποτέ βιβλιοφάγος και ούτε με ενδιέφερε να γίνω. Εραστής της ποίησης ίσως και των καταραμένων – χρησιμοποιώντας ευρύτερα τον όρο. Ήταν εύκολο να ανακαλύπτω “νέους” παλαιότερους συγγραφείς, κοιτάζοντας με μια πιο προσεκτική ματιά τα βιβλία που είχα διαβάσει.

Μέσα από την επιμέλεια του Γιώργου Σαββίδη στο έργο του Κ. Καρυωτάκη, γνώρισα τον Λεφτέρη Πούλιο, τον Κώστα Σοφιανό, το Χρήστο Βαλαβανίδη και άλλους. Μέσα από την ποίηση του Καρυωτάκη, τον Φιλύρα, τον Poe, τον Baudelaire, τον Verlaine και άλλους. Μέσα από τον Bukowski, τον Hemingway, τον Genet, τον Sartre, αλλά και τον Γιάννη Λειβαδά (όντας μεταφραστής του) και το κουβάρι, όσο έχεις διάθεση να τραβάς, τόσο εκτυλίσσεται.

Ήταν αναμενόμενο λοιπόν να ανακαλύψω πως, πολλοί απ’ αυτούς δεν υπάρχουν στα βιβλιοπωλεία, αλλά ούτε και σε κάποιον εκδοτικό οίκο. Και περισσότερο, οι ελληνόφωνοι ποιητές, χαμένοι ή πεταμένοι στα καλάθια αχρήστων. Έμαθα λοιπόν πού να ψάχνω μπας και βρω τίποτα σημαντικό.

Όταν μιλάς για ποίηση σε αυτό τον τόπο, όλοι θα σου πουν τρία και μόνο ονόματα – λες και όλα ξεκίνησαν και πέθαναν μαζί με αυτούς. Για άλλους, ούτε λόγος. Ή μάλλον, κάτι θα βρουν να σου πουν… η ποίηση δεν πουλάει, δεν φέρνουμε τέτοια βιβλία, γιατί δεν παίρνεις κι εσύ ένα μπεστ σέλερ τσελεμεντέ; Ξέρεις πόσο έχει πουλήσει αυτό; Ή, τι θα έλεγες για εκείνο το άρλεκιν, το διάβασα και είναι κάτα-ΠΛΗΚΤΙΚΌ! Αρκετά με αυτά. Με κούρασα!

Όταν λοιπόν, μετά από καιρό, ζήτησα ξανά από κεντρικό βιβλιοπωλείο στην Αθήνα για ποιήματα των Σκαρίμπα και Φιλύρα, η απάντηση ήταν η ίδια. Δεν υπάρχουν!

“Πώς γίνεται να μην υπάρχουν;” ρώτησα.

“Δεν γνωρίζω” ήταν η απάντηση.

Προφανώς, οι εκδοτικοί που είχαν τα δικαιώματα, έχουν εδώ και χρόνια κλείσει και κανένας άλλος εκδοτικός δεν έχει πάρει τα δικαιώματα να προβεί σε κάποια νέα έκδοση. Έτσι, δεν υπάρχουν!

“Κακώς”, είπα, “πολύ κακώς!” και αποχώρησα νιώθοντας στο πετσί μου κι ακόμα πιο μέσα, την περιφρόνηση, την αδιαφορία και το αλαζονικό γεμάτο μίσος, βλέμμα του πωλητή.

Ωραία ως εδώ, όλα καλά! Ίσως, αν δεν είχε ασχοληθεί ο Σαββίδης με τον Καρυωτάκη, να μην γνωρίζαμε το έργο του. Κι αν κάπως μαθαίναμε γι’ αυτό, να το ψάχναμε σε κλειστούς εκδοτικούς, σε σούπερ μάρκετ βιβλιοπωλεία και να μας έλεγαν με θρασύτητα: «Δεν υπάρχει!». Ίσως ο κόσμος να χόρτασε από αυτοκτοονημένους ποιητές και να τους καταδίκασε όλους σε έναν αιώνιο θάνατο, χειρότερο από τον βιολογικό. Ίσως κι εγώ να βαρέθηκα να ασχολούμαι με όλα αυτά και να κοιτάξω να πάω με τους άλλους μαζί, ή με αυτούς, ή με εκείνους, ή με εσάς! Ίσως να φωνάξουμε όλοι μαζί – ελάτε λοιπόν, μην ντρέπεστε – ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ! ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΕΣ! ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΑΘΑΝΑΤΟΥΣ!!! (συγνώμη Κατερίνα, αλλά ξέρω πως εσύ δεν έγινες ποτέ «ποιητής» όπως το εννοούνε. Ούτε κι εσύ Νικόλα. Εσύ ήσουν Κροκ!).

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: ΟΙ ΚΡΟΚΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΝ ΧΑΘΗΚΑΝ ΑΚΟΜΑ! ΦΥΛΑΧΘΕΊΤΕ! ! !

Χρήστος

Εκεί που νόμιζα ότι είχε στρώσει το πράγμα και θα μπορούσα κάπου, κάπως, κάποτε να κάνω δουλειά δική μου και να μείνω μόνη μου, ήρθε το πρώτο σμπάρο… ο μισθός μου μειώθηκε νομίμως από το ίδιο το ελληνικό μπουρδέλο- αχ, συγνώμη, κράτος εννοώ!! Στην αρχή δεν το πήρα και τόσο στραβά, άντε μείον τριάντα ή σαράντα ευρώ, την παλεύεις κάπως. Ύστερα άκουσα το δεύτερο σμπάρο, το οποίο με πήρε και στον κώλο: μειώθηκαν οι ώρες εργασίας. Έτρεχα και δεν έφτανα, που λένε και στο χωριό μου!!! Άντε, λέω πάλι, θα στριμωχτώ αυτή τη χρονιά, θα σφίξω (κι άλλο) το ζωνάρι και θα πορευτώ. Αρχ**ια!!!!

Ήρθαν τα τέλη κυκλοφορίας για μηχανή κι αυτοκίνητο. Τα δικά μου ήταν σε λογικά πλαίσια αν κι είχαν την μικροαυξησούλα τους..του πατέρα μου όμως ήταν τρεχάτε χριστιανοί εκάηκε ο κώλος μας!!! Άγιε μου Σπυρίδωνα!!! 357 ευρώ για το σάπιο ρώσικο τουτού μας! Έρχεται κι άλλο σμπάρο: οι ασφάλειες. Η εταιρεία που ήμασταν ασφαλισμένοι φουντάρισε κι έπρεπε να βγάλουμε αλλού. Επί δύο πληρώσαμε φέτος τις ασφάλειες για τα «υπερπολυτελή» κάρα μας…. Η οικογένεια ξεπαραδιάστηκε φέτος!! Βρε μήπως να πουλήσω το σπίτι μου, να βγω στο κλαρί και να μείνω σε σκηνή προκειμένου να μην πληρώνω τους ηλίθιους φόρους τους;;;; έλεος!!! Με φρίκη διαπιστώνω ότι αυτά που έφτιαξε ο πατέρας μου πεθαίνοντας στη δουλειά, δεν θα μπορώ ούτε να τα συντηρήσω.. Γιατί να πληρώσω κύριε φόρους κληρονομιάς και τις σχετικές παπαριές;; Μαζί το χτίσαμε το οίκημα;; δικό μου δεν είναι;;; άμα γουστάρω το κατεδαφίζω ή το καίω!!!

Αυτό το σύστημα μου θυμίζει νταβαντζήδες και πουτάνες. Η πουτάνα δουλεύει κι έρχεται ο άχρηστος μαλάκας και του τα σκάει, γιατί και καλά την προστατεύει… Έτσι κι εμείς είμαστε. Οι πουτανίτσες του κράτους, που και καλά μας παρέχει προστασία από τα πάντα. Μας πηδάνε, μας ρωτάνε αν είμαστε το πουτανάκι τους κι αντί να μας πληρώνουν μας τα παίρνουν και τίποτα δεν δίνουν..

Το νταβατζιλίκι του κράτους μας δεν έχει όρια. Πήγα να βγάλω βιβλιάριο ασθενείας στο λατρεμένο Ίδρυμα Καταραμένων Ανθρώπων, βλ. ΙΚΑ. Το μόνο που δεν μου ζήτησαν ήταν να τους κάτσω!!! Όλα τα άλλα τα ζήτησαν!!! Δουλεύω 3 χρόνια με ένσημα κύριε, που τώρα φτάνουν για να βγάλω βιβλιάριο στο ταμείο σας κι εσείς ψάχνετε τρόπο να μην με ασφαλίσετε!!! Γιατι;; όταν 3 χρόνια δεν μπορούσα να πάω σε γιατρό και σας πλήρωνα ήταν καλά;;; τώρα που ζητάω κι απαιτώ αυτά που έχω πληρώσει πρέπει να με τζάσετε;;

Έχω φτάσει σε σημείο να πιστεύω ακράδαντα ότι εμείς και μόνο εμείς φταίμε για την κατάντια μας. Μας έχουν κάνει πολύ επιτυχημένη πλύση εγκεφάλου και πιστεύουμε πως έχουμε ανάγκη αυτά τα καθίκια. Το αντίθετο συμβαίνει: αυτοί μας έχουν ανάγκη. Εμείς όμως, όπως όλα τα πρόβατα, υπακούμε στη ράβδο του βοσκού και δεν συνειδητοποιούμε ότι αν όλοι μαζί γυρίσουμε και κάνουμε ντου, θα ποδοπατήσουμε το βοσκό. Εσείς κι εγώ φταίμε για την κατάντια μας. Αυτοί βρίσκουν μαλάκες και τα κάνουν. Λοιπόν, καλή φορολόγηση παιδιά! Εύχομαι του χρόνου να μπορώ να αγοράσω ψωμί και νερό, γιατί με την εξίσωση του ΦΠΑ και τη μείωση του μισθού μου, πολύ αμφιβάλλω. Αντίο σας λατρεμένα προβατάκια μου!!

Ελένη

Διαβάστε ακόμα από την Ελένη το «τουαλέτας ανάγνωσμα» , «Ιός» & τα παραμύθια της

Ι. Μουνοθεωρίες

Αναμφίβολα, από τα άτομα που συναναστρέφεσαι, μπορείς να μάθεις πολλά χρήσιμα πράγματα. Ακούστε κι εγώ τι έμαθα. Τις κοπέλες πάνω απ’όλα πρέπει να τις βλέπουμε ως μουνιά. Ποτέ ως άνθρωπο, ως χαρακτήρα, ως γυναίκες. Βέβαια, υπάρχουν και διαβαθμίσεις σ’ αυτόν τον χαρακτηρισμό. Πώς αλλιώς θα συγκρίνουν τα μουνιά τους τα αρσενικά της παρέας και θα πειράζει ο ένας τον άλλον; Ακούστε προσεκτικά λοιπόν. Αρχίζουμε από το θεϊκό μουνί, μετά πάμε: γερό, μεγάλο, καλό, μέτριο και καταλήγουμε στο…. σαβούρικο. Καταλάβατε;

Όποιος έχει αντίρρηση, να ξέρει ότι ανήκει στις εξαιρέσεις, στη μειονότητα, είναι βλάκας, καθυστερημένος, έχει ίδια μυαλά με τον παππού του, δεν ξέρει τίποτα από μουνιά, είναι υπερβολικά ρομαντικός, κοριτσάκι και καλά θα κάνει να κόψει τις μαλακίες.

Τουλάχιστον δεν είναι ο μόνος που διαφωνεί. Κι εγώ μαζί του.

ΙΙ. Θεωρία νούμερο δυο

Ποτέ δε σταματάς να αγαπάς κάποιον, απλά μαθαίνεις να ζεις χωρίς αυτόν…

XXX ERROR! XXX
The program «Iloveyoutodeath.exe» has just crushed, due to the missing file: «unconditional_love.dll»
Do you want to report the error to your heart, or connect to life and download it?

ΙΙΙ. Ο χαμένος τα παίρνει όλα

Τι είναι όλα αυτά; Γιατί δεν καταλαβαίνω τίποτα; Τι είναι αυτά τα φώτα στο κεφάλι μου; Γιατί η πόρτα είναι ανοικτή; Ποιος ήπιε το νερό μου γαμώ; Άμα τον βρω τη γάμησε. Τι δουλειά έχουν τόσα ξυραφάκια στο μπάνιο; Και το αίμα που το πας; Η μαυροφορεμένη κυρία ψιθυρίζει ξανά τις δέκα προσευχές της, μόνο που όλοι νομίζουν ότι είναι εννιά, γιατί την τελευταία τη λέει από μέσα της. Χαχαχα. Τώρα ρωτάω κάτι τύπους που περιφέρονται άσκοπα στο σπίτι μου να μου πουν την ιστορία τους. Κι αυτοί το μόνο που κάνουν είναι να κουνάνε σαν τρελοί τα χέρια κάνοντας βίαια νοήματα. Απορώ γιατί δε μου μιλάνε ποτέ. Μα φυσικά, αφού δεν έχουν κεφάλι. Ίσως και γι’ αυτό να μην βρίσκουν την έξοδο. Το φεγγάρι ήταν κόκκινο χθες. Όχι αυτό το πορτοκαλί που βλέπουμε καμιά φορά όταν είμαστε τυχεροί. Κόκκινο. Πολύ κόκκινο. Δεν το είδες; Το είδες και ήταν λευκό; Ε τότε μάλλον τα μάτια μου είχαν γεμίσει με αίμα. Απ’την κούνια ως το τρελοκομείο δεν είναι μακρύς ο δρόμος. Σε όλο το δρόμο ήταν γραμμένη η φράση «δεν υπάρχει
επιστροφή». Τώρα ο τοίχος γράφει «δεν υπάρχει έξοδος από αυτή τη κόλαση». Και όλοι με έχουν για χαμένο. Φυσικά και είμαι, και δε με πειράζει καθόλου. Γιατί θυμάμαι το στίχο που έγραψε κάποτε ένας φίλος:
«Ο χαμένος τα παίρνει όλα»

IV. Αϋπνίες

Χθες το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ….. είχα ένα βήχα…
Χθες το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ….. είχα δυο βήχες…
Χθες το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ….. είχα τρεις βήχες…
Χθες το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ….. είχα τέσσερις βήχες…
Χθες το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ….. είχα πέντε βήχες…
Χθες το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ….. είχα έξι βήχες…
Χθες το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ….. είχα εφτά βήχες
………………………
Χθες το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ….. είχα εφτά χιλιάδες εννιακόσιους ενενήντα εννιά βήχες…
Χθες το βράδυ δεν μπορ…. ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ, ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΞΥΠΝΗΤΗΡΙ……..

V. Αμπελοφιλοσοφίες ενός μικρού τρελού

Αναρωτιέμαι ώρες ώρες που το βρίσκουν τόσο θράσος οι γενιές των «γονιών» και των «παππούδων» μας. Γιατί το λέω αυτό; Γιατί όποτε χρειάστηκα τη βοήθειά τους, αυτοί μου γυρίσανε την πλάτη. Από μια απλή εξυπηρέτηση, μέχρι τη βοήθεια για την υλοποίηση κάποιας ιδέας, κάποιου φευγάτου ονείρου, για να αλλάξει έστω και λίγο αυτός ο ρημαδιασμένος κόσμος. Σε κοιτάνε ίσα στα μάτια με λυπημένο βλέμμα, σου χαμογελάνε και σου λένε: «Συγγνώμη, δεν γίνεται.»
Δηλαδή με απλά λόγια σου λένε:
«Να πας να γαμηθείς μικρέ, αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ. Κι εμείς προσπαθήσαμε να τον αλλάξουμε, πήγαμε να κάνουμε τη δικιά μας επανάσταση, αλλά αποτύχαμε. Εδώ αποτύχαμε εμείς και θα πετύχεις εσύ; Όχι, είσαι καταδικασμένος. Εγώ δεν πρόκειται να ακολουθήσω την τρέλα σου, αν θες να κάνεις κάτι, κάν’το μόνος σου. Εγώ, να ξέρεις, δεν θα σε βοηθήσω, αντίθετα θα σε πολεμήσω με όλη μου τη δύναμη. Μια χαρά είμαστε βολεμένοι, τι τις θες τις αλλαγές; Βολέψου κι εσύ. Άκουσέ με, κάτι ξέρω παραπάνω, είμαι πιο έμπειρος. Βολέψου. Βρες μια καλή δουλίτσα, στο δημόσιο αν γίνεται, για να κάθεσαι. Βρες και μια καλή κοπέλα, από το κοπάδι εννοείται. Οι άλλες είναι επικίνδυνες. Άνοιγε τη τηλεόραση σου, παίρνε τα χάπια σου και μη μιλάς, σαν φρόνιμο παιδάκι. Μη μιλάς γιατί θα βρεις κανέναν μπελά.  Ξέρω εγώ τι σου λέω.»

Τα πράγματα θα αλλάξουν όμως. Και θα αλλάξουν γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Γιατί αν δεν αλλάξουν θα έρθει το τέλος. Όχι το δικό μας τέλος. Το τέλος όλων.

Αχ τι μ’ έπιασε σήμερα με τις Τρύπες; Μου έρχονται πάλι στο νου κάποιοι στίχοι του Γιάννη:

Μα όσο κι αν θες να το πιστεύεις
πως μου ‘χεις πάρει κιόλας την ψυχή
ακόμα κι όταν θα νομίζεις
πως πια για πάντα έχω χαθεί
Εγώ θα φλέγομαι, θ’ανθίζω
θα γιορτάζω, θ’ανατέλλω
Θα σε καίω
θα καταστρέφω με τραγούδια
της ψυχής σου το μπουρδέλο
θ’ανατέλλω
Μπορεί αν θες μ’ένα σου ψέμα
να με κρατάς μέσα στη λάσπη
κι αν πάλι χρειαστεί
να μου φοράς τα πιο ωραία σου κουρέλια
και να με βγάζεις σαν σκλαβάκι στο σφυρί
Μα όσο κι αν θες να το πιστεύεις….
Εγώ θα φλέγομαι, θ’ανθίζω
θα γιορτάζω, θ’ανατέλλω
Θα σε καίω
θα καταστρέφω με τραγούδια
της ψυχής σου το μπουρδέλο
θ’ανατέλλω

ΤΕΛΟΣ

Θοδωρής
*από το έκτο τεύχος του περιοδικού Το Κόλο

Μέρος κάτι πριν από το 1^ο …. «η λαδωμένη αλεπού»

Έπινα κρασί μέσα σε μια σπασμένη λάμπα, καθώς όλο και προσπαθούσα να σκάψω μέσα στην υγρή άμμο που με τριγύριζε… τότε ρώτησα μια αλεπού πως τη λένε… και δεν μου απάντησε… σκέφτηκα πως ίσως με το να ρωτάς ένα ζώο πως το λένε δεν ακούγεται και πολύ λογικό και πως ίσως αν κάποιος με έβλεπε μπορεί να με πέρναγε για αφηρημένο ζωγράφο… έτσι την ρώτησα πόσο πουλάει το μαλλί της γριάς… τότε προς μεγάλη μου έκπληξη, η λαδωμένη αλεπού(το λαδωμένη το πρόσθεσα γιατί αλεπού μου ακουγόταν πολύ σκέτο… είναι σα να λέμε σούπα χωρίς κουτάλι) μίλησε!!!!!… «όλοι θέλουμε να περπατάμε ξυπόλητοι, όλοι θέλουν να μου μοιάσουν μα κάτω από τα πόδια μου φοράω κάλτσες»… και έτσι ξεκίνησε ο πρώτος στη ζωή μου διάλογος… αλλά και μόλις είχε τελειώσει… ότι έχει και μια αρχή, έχει και ένα τέλος… πάντα οι ανεμιστήρες κινούνται αριστερόστροφα… πάντα μια μύγα φαίνεται όταν πέφτει μέσα στο γάλα…

Στέφανος

*δημοσιεύτηκε στο πέμπτο τεύχος του περιοδικού