Ας ξεκινήσω με τις σκέψεις…

Η προεκλογική περίοδος είναι πάντα μια καλή ευκαιρία για τη μελέτη της ανθρώπινης ηλιθιότητας, τόσο από την μεριά των ψηφοφόρων όσο και απ’ τη μεριά των υποψηφίων. Οι πολιτικές συζητήσεις γίνονται σχεδόν παντού, ακόμα και σε μη προβλεπόμενα μέρη. Έτσι έχεις τη δυνατότητα να ακούσεις τον πολιτικά & ψυχικά αγνώμονα, να εκφράζει τις πολιτικές του απόψεις με σθένος, μένος ή ό,τι άλλο διαθέτει η ομιλούσα σούφρα του.

Στη ριζωμένη ηλιθιότητα του μέσου ψηφοφόρου, πιστεύουν ακράδαντα τόσο οι υποψήφιοι (κατέχοντας αποδείξεις δεκαετιών)  όσο και οι συνεργαζόμενες διαφημιστικές εταιρίες, οι οποίες μας βομβαρδίζουν με γελοιωδέστατα τηλεοπτικά σποτάκια τύπου «Νικόλα το βλέπω ότι θες κάτι να φτιαχτείς» & «έλα μικρέ να σου δείξω το τρενάκι μου»… Για να μην μιλήσω για περασμένα μεγαλεία καλαίσθητης ηλιθιότητας, από το χώρο της χουντοδεξιάς έως τον πλανήτη του σοσιαλυγμού (υπάρχει και «υπαρκτή» σελίδα).

Συνεχίζω με το χθεσινό όνειρο του γάτου Μόργκαν…

«Είχα βγει να πάω στο μέρος και ξαφνικά ο δρόμος ανοίγει στα δύο και ένα εμετικό ποτάμι ανθρώπινης διάρροιας αρχίζει να κυλάει μέσα στη χαράδρα που δημιουργήθηκε. Ένας ξανθός γεροδεμένος απόστολος, με το πρόσωπο γεμάτο τελείες, στεκόταν στην απέναντι όχθη και άρμεγε τη σαύρα του στο ποτάμι, καθώς μια σιτεμένη λαϊκή τραγουδίστρια τον έλουζε με γαρδένιες. Κάτι καμένο μύρισε και βλέπω πίσω από τον απόστολο να περνάει ένα μεγάλο ξύλινο τρένο. Ένας γυαλισμένος κωλομάγουλος το έσερνε με ατσαλόσυρμα και πάνω στο τρενάκι τέσσερα μικρά παιδιά να κλαίνε, τυλιγμένα μέσα στην έξυπνη σήτα. Αποφάσισα να γυρίσω πίσω… έτρεξα στο παράθυρο του πατέρα μου και με τρόμο είδα ένα γυμνό ακέφαλο εξάμβλωμα να τραγουδάει «αυτός που περιμένω, αυτός, αυτός» και να χορεύει. Στη θέση του κεφαλιού βρισκόταν μια μπάλα ποδοσφαίρου και στο φρεσκοξυρισμένο στήθος του υπήρχαν μονάχα λίγες τρίχες που σχημάτιζαν τη λέξη «Τσάρλης». Κάθε τόσο έβγαζε από τις τσέπες του χούφτες χάπια και τα έχωνε στον… ξύπνησα ιδρωμένος. Έφτιαξα ζεστό γάλα και άνοιξα μια κονσέρβα με φιλετάκια γαλοπούλας. Έκατσα στην πολυθρόνα μου και άνοιξα την τηλεόραση. Όλοι οι εφιάλτες μου, άρχισαν να παρελαύνουν ο ένας μετά τον άλλο μπροστά στα μάτια μου που άρχισαν να βγάζουν φλόγες. Κόντεψαν να καούν… ένιωσα να πνίγομαι… τριχόμπαλες έχουν πει οι γιατροί… δεν πρέπει να ταράζομαι… έβηξα, προσπάθησα να τις ξεράσω… ανέβηκαν στο στόμα μου… τις κατάπια και έπεσα πάλι για ύπνο.» 

Όταν ο Μόργκαν μου είπε το όνειρο του, έψαξα στον ονειροκρίτη. Ανησύχησα για την ψυχική υγεία των κατοίκων αυτής της χώρας. Να φταίνε οι αιμομιξίες, τα ψεκάσματα,  η φωνή της Αθήνας, η Λίφο, ο κουρέας της Σεβίλης, οι πρωταγωνιστές στο θέατρο σκιών, η πρωινή μαλακία? Ξεφύλλισα τον ονειροκρίτη χωρίς να ψάχνω κάτι συγκεκριμένο. Τα μάτια μου καρφώθηκαν σε μία λέξη…

Αλλαγή: Αν δείτε αλλαγή πρωθυπουργού, σημαίνει πως το επιθυμείτε και θα το επιτύχετε. Αν δείτε αλλαγή συστήματος, σημαίνει πως κουραστήκατε από τις συνηθισμένες καταστάσεις και θέλετε να αλλάξετε ζωή, πράγμα που δεν θα το καταφέρετε μόνος, ούτε με παρέα. Αν δείτε πως αλλάζετε βρακί,  σημαίνει μικρά βήματα στην νοητική αποκατάσταση δύο ή παραπάνω Ελλήνων, όχι όμως καθοριστικές.

Έκλεισα τον ονειροκρίτη γιατί θεώρησα ότι έγραφε μαλακίες. Σκέφτηκα το ενδεχόμενο πραξικοπήματος και δεν γέλασα καθόλου… Είναι εποχή περίεργη και το κράτος γεμάτο δεξιόστροφα σκατά… Πήρα τον γάτο αγκαλιά. Εκείνος μου έτριψε τη μουσούδα του στο πρόσωπο και μου είπε: Αυτός ο Θοδωράκης πολύ τρόμπας μου φαίνεται…

…

…

Γιώργος Μικάλεφ

Το Κόλο στο φουμπού

…

Το άρθρο δημοσιεύτηκε και στο Άρτιον στα πλαίσια της συνεργασίας μας

Έτος 2015 και η τραγελαφική μας κυβέρνηση πιστεύει πως με τη σύλληψη του απερίγραπτου Ξηρού, θα πάρει καμιά ψήφο παραπάνω. Αν τον μεταμφίεζαν σε τραβεστί (που θα ήταν το επόμενο βήμα) ίσως να κατάφερναν κάτι. Αλλά εκείνοι προτίμησαν να τον μεταμορφώσουν σε ποδήλατο.

Ο Τσίπρας έρχεται, το κράτος έχει είδη αρχίσει να καταρρέει, καράβια να βουλιάζουν, άνθρωποι πνίγονται, χιόνια γκρεμίζουν τα καμπαναριά, κουμουνιστές μας παίρνουν τα σπίτια και βιάζουν τις κόρες μας, αιμοδιψή ζόμπι  ξεσκίζουν σάρκες νοικοκυραίων, οι τέσσερις καβαλάρηδες της αποκάλυψης θερίζουν κεφάλια στις λεωφόρους… φανταστείτε να εκλεγεί τι έχει να γίνει… Δεν θέλω να το σκέφτομαι.

Κάποιοι το σκέφτηκαν όμως και είδη στο φόβο της πιθανής αποκατάστασης κάποιου είδους δημοκρατίας, ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους για Αράχοβα.

Η τρομολαγνεία & η κοπρολαγνεία των μέσων μαζικής αποχαύνωσης, προσπαθεί να ανακαλύψει νέους τρόπους για να τρομάξει εκείνους που δεν έχουν τίποτα να χάσουν… δύσκολο έργο… Μια πολεμική λογική, θα έλεγε στα μέσα να στραφούν στους νικητές, αλλά άγνωστες γνωστές οι συμβάσεις των καρκινωμάτων…

Ο γάτος μου είδε στον ύπνο του έναν υπουργό να τρέχει κρατώντας ένα τσεκούρι και χιλιάδες γάτες, να του ξεσκίζουν τις σάρκες με κονσερβοκούτια. Είδε δημοσιογράφους και κομματόσκυλα να ακρωτηριάζονται από λυσσασμένα σκυλιά και εκείνα να αρνούνται να γευτούν τις σάρκες των θυμάτων τους… μονάχα να αφοδεύουν πάνω στα άψυχα μακελεμένα κρέατα. Όταν ο γάτος ξύπνησε, πήγε χαρούμενος και έφαγε απ’ το πιατάκι του, μια μίξη από κοτόπουλο, γαλοπούλα και σκυλοτροφή. Μετά ξαναέπεσε για ύπνο μπροστά από το τζάκι και το χαμόγελο του ήταν όμορφο σαν καρκίνο στα κόκκαλα φασίστα (δανεισμένο από κάποιον τοίχο). Αλλά τα όνειρα θα μείνουν όνειρα, κανείς δεν ξέρει για πόσο και ο γάτος μου θα συνεχίσει να ονειρεύεται…

Γιώργος Μικάλεφ

φουμπου

Μέρες γιορτινές, λαμπρές & λίγο σκοτεινές. Η γειτονιά της κυρά-Ευφροσύνης είχε στολιστεί με λαμπάκια, άγιους Βασίληδες, ταράνδους, πλαστικούς χιονάνθρωπους, καμπανάκια και άλλα στολίδια. Η γριούλα είχε φτάσει τα ογδόντα με μεγάλη δυσκολία και συνεχώς αναρωτιόταν αν θα ξαναζήσει άλλο Πάσχα. Τα εγγόνια της ζούσαν στην Τασκένδη μαζί με τα παιδιά της και ο άντρας της κάπου ψηλά, να πετάει χαρούμενος παρέα με ιπτάμενους αναρχικούς στο νοητό σύμπαν κάποιου δημοσιογράφου.

Μονάχη συντροφιά της, ένα τσούρμο γατιά που αλήτευαν στη γειτονιά. Έβγαινε κάθε πρωί στον κήπο της μικρής γκαρσονιέρας που έμενε και τάιζε τα αιλουροειδή. Τους είχε δώσει ονόματα μεγάλων ζωγράφων. Θεόφιλος, Ζαν Μισέλ, Μπέικον, Μόντι, Φρίντα…  Εκείνα με το που άκουγαν την καλή γιαγιά τους να ανοίγει τα παράθυρα, ορμούσαν στην αυλή γεμάτα χαρά και λαιμαργία και γέμιζαν τις μεγάλες πια κοιλιές τους.

Το φαινόμενο των αδέσποτων γατιών ξένιζε πολλούς στην γειτονιά της γριούλας. Συχνές ήταν οι περιπτώσεις που ο κύριος Βάϊος κλωτσούσε τα γατιά ή τους πετούσε πέτρες με αρκετά αδερφίστικο τρόπο. Μία φορά είχε βρίσει αισχρά την κυρά Ευφροσύνη όταν είδε ότι τάιζε τις ορδές των εχθρών του. Εκείνη δεν έτρεφε μίσος για κανέναν. Σκεφτόταν ότι ίσως ο κύριος Βάϊος να είχε άσχημα παιδικά χρονιά και πουλί μικρού παιδιού.

Οι μέρες περνούσαν και η παραμονή των Χριστουγέννων είχε φτάσει. Τα παιδιά έτρεχαν στη γειτονιά και έλεγαν χαρούμενα τα κάλαντα, άλλο με σκουφάκι άγιου Βασίλη, άλλο με την κιθαρίτσα του, ένας πιτσιρικάς με το τύμπανο του και ένα κοριτσάκι πουλούσε σπίρτα έξω από ένα μαγαζί με κυλόττες. Η καλή γριούλα βγήκε τη βόλτα της και σιγά-σιγά με το μπαστουνάκι της και το καρότσι για τα ψώνια, σύρθηκε μέχρι το σούπερ παντοπωλείο της γειτονιάς. Ψώνισε τα απαραίτητα για το γιορτινό της πιάτο και την καλύτερη γατοτροφή “μιξ πάρτι” για τα γατιά της… έτσι για να τα γιορτάσουν και αυτά τα Χριστούγεννα. Η μέρα εκείνη όμως, της επιφύλασσε μια εφιαλτική έκπληξη…

Στο γυρισμό για το σπίτι, αντίκρισε μία φρίκη που της μαύρισε την ψυχή και ράγισε την αδύναμη καρδιά της. Το χαμόγελο της το γιορτινό, βιάστηκε από κάποιο ανδρείκελο, που αποφάσισε να ρίξει φόλες στη γειτονιά. Το αρρωστημένο θέαμα, περιελάμβανε μια ντουζίνα αιλουροειδών, που ξερνούσαν ξεψυχώντας, τα λιωμένα σωθικά τους… οι γάτες που την είχαν γλυτώσει, θρηνούσαν απελπισμένες τον μαρτυρικό θάνατο των συντρόφων τους. Η κυρά-Ευφροσύνη δεν άντεξε και πριν προλάβει να βουρκώσει λιποθύμησε. Την μάζεψαν κάποιοι Χριστιανοί που την γνώριζαν από την εκκλησία και την πήγαν στο σπίτι. Την έβαλαν να ξαπλώσει σε ένα ντιβάνι και έμεινε μαζί της μια χήρα από την κάτω Αχαγιά μέχρι να συνέλθει…

Σηκώθηκε μισή ώρα αργότερα με μια δίψα για εκδίκηση. Ο κύριος Βάϊος ήταν ο στόχος της και θα τον χτυπούσε εκεί που πονάει… Ήταν σίγουρη πως εκείνος ήταν το τέρας… Καθησύχασε την χήρα ότι είναι καλά και την έδιωξε ευγενικά, πριν προλάβει να της δώσει απόρρητες πληροφορίες για την πουτάνα της γειτονιάς. Πήγε στο αποθηκάκι και πήρε το ποντικοφάρμακο. Είχε μπόλικο… Στρώθηκε αμέσως και έφτιαξε τους πιο λαχταριστούς λουκουμάδες που μπορούσε να φτιάξει, τους έριξε λαχταριστή μερέντα από πάνω, φόρεσε το καλύτερο χαμόγελο της και βγήκε παγανιά…

Τα  τρία παιδιά του κύριου Βάϊου παίζανε στην παιδική χαρά μόνα τους. Θα ήταν πολύ εύκολο σκέφτηκε. Στο μαντρότοιχο πριν την παιδική χαρά, ένα σύνθημα έγραφε “ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΟΛΑ ΘΑ ΤΗ ΔΩΣΩ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ”. Δεν ήταν η μόνη που το σκέφτηκε λοιπόν… Πλησίασε περισσότερο προς την παιδική χαρά, κρατώντας στο δεξί της χέρι, ένα μεγάλο πιάτο λουκουμάδες, έτοιμους να αποτελειώσουν τα Χριστούγεννα… Τα παιδάκια του κύριου Βάϊου μυρίσανε τους λουκουμάδες και δειλά-δειλά, σαν υποψιασμένα, νηστικά γατάκια άρχισαν να την πλησιάζουν και εκείνα…

Τότε ήταν που μέσα σε ένα σύννεφο κίτρινου καπνού, εμφανίστηκε ο πατέρας Παϊσιος καβάλα σε ένα ευνουχισμένο, γαλανόλευκο γαϊδουράκι και της είπε: “Παιδιά είναι τούτα μωρή και δε φταίνε. Τούρκοι δεν είναι μα Γραικοί. Το αμάξι να του κάψεις και άσε τα άλλα στο Θεό.” Έτσι και έκανε. Εγκατέλειψε το σχέδιο της και αποφάσισε να θέσει σε εφαρμογή σχέδιο καινούριο και μεταμεσονύκτιο, βασισμένο στη συμβουλή του γέροντα. Όσο και αν ήθελε να πονέσει αυτό το κάθαρμα, τα παιδιά δεν ‘φταιγαν σε τίποτα… τουλάχιστον ακόμα…

Πήρε τέσσερα γκαζάκια και μια παλιά της ρόμπα και τα στρίμωξε όλα μέσα σε ένα χαρτοκούτι. Έβαλε το περιεχόμενο μέσα σε μια γιορτινή σακούλα, πείρε και ένα μπιτονάκι με βενζίνη που είχε για δύσκολες ώρες και βγήκε στο δρόμο σαν άλλος Άγιος Βασίλης, να δώσει ένα και μοναδικό δώρο, σε έναν τυχερό που το άξιζε.

Το αυτοκίνητο του κύριου Βάϊου βρισκόταν στο ίδιο σημείο όπως πάντα. Μια καλογυαλισμένη, μαύρη μερσεντές. Έβγαλε το δώρο από τη σακούλα, το τοποθέτησε κάτω από το αμάξι και άδειασε στο χαρτοκούτι τη βενζίνη. Αφού πότισε καλά το δώρο, το εύφλεκτο υγρό κύλησε στο δρόμο και δημιούργησε ένα υπέροχο υγρό φυτίλι που θα της έδινε λίγο χρόνο να απομακρυνθεί. Άναψε την φωτιά με ένα σπίρτο και σύρθηκε με το μπαστούνι της όσο πιο γρήγορα μπορούσε μακριά. Σε λιγότερο από μισό λεπτό ακούστηκε μια δυνατή έκρηξη και το κωλάμαξο του κύριου Βάϊου, τυλίχτηκε στις φλόγες…

Πίσω από τα παραθυρόφυλλα της γειτονιάς, έντρομα μάτια νοικοκυραίων, αντίκριζαν τον εφιάλτη της τρομοκρατίας. Η αστυνομία ήρθε σε λίγα λεπτά. Κανείς δεν ήταν στο δρόμο παρά μία γριούλα με το μπαστούνι της, που τάιζε μερικές γάτες. Δεν θεώρησαν αναγκαίο ούτε καν να τη ρωτήσουν μήπως είδε κανέναν να πετάει…

 Η γριούλα ήξερε πως δεν θα τα κατάφερνε να φτάσει μέχρι το σπίτι της. Είχε πάρει μαζί της γατοτροφή για να ταΐσει τις γάτες που είχαν απομείνει, για ξεκάρφωμα. Όταν έφτασε στο σπίτι της, είχε είδη ξημερώσει. Έφτιαξε ένα ζεστάκι να πιει, έκατσε αναπαυτικά στην αγαπημένη πολυθρόνα και ένα λαμπερό χαμόγελο έφτανε μέχρι τα μαραμένα της αυτιά.

Ο άγιος Βασίλης ήρθε με μια μέρα καθυστέρηση στη γειτονιά της κυρά-Ευφροσύνης. Φορούσε μια όμορφη μαύρη στολή και έπινε μπύρα. Είχε κόψει τα αναψυκτικά γνωστής εταιρίας. “Είναι για τον πούτσο αυτοί οι καριόληδες” έλεγε συνέχεια. Μοίρασε αρκετά όμορφα δώρα, σχεδόν σε όλα τα σπίτια και προσέφερε και στον κύριο Βάϊο ένα γερό εγκεφαλικό απ’ το οποίο δεν επανήλθε ποτέ. Μάλλον ο κύριος Βάϊος δεν ήταν και τόσο καλό παιδάκι…

Γιώργος Μικάλεφ

 fb links: george micalef art & εκδόσεις το κόλο

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ*

*εξαιρούνται οι φασίστες και αρκετοί άλλοι

στη μνήμη του Μπασκιά &  των άλλων…