Από το αρχείο του Π.Ε.Δημητριάδη
Τέχνη Εστ… του Γιώργου Μικάλεφ
I.
Τέχνη είναι το τρύπιο στομάχι του Bukowski
Το βρακί της O’Keefe
Η κλεπτομανία του Picasso
Το δέρμα που ανατρίχιασε στο ουρλιαχτό του Ginsberg
και τα αυτιά που τον άκουσαν να κλάνει
Τέχνη σήμερα, δεν είναι οι τουρίστες της Avenue Montaigne
ούτε όλοι οι φετιχιστές της Λουτετία
Στο διάολο οι πρωτεύουσες της τέχνης
Τα πατσουλιά & οι σέλφι στον πύργο Ηλίας
Η σύγχρονη τέχνη γεννιέται στη Συρία
Στα μάτια και στα όνειρα ανταρτών γεννιέται η τέχνη
Τέχνη… ζωή, έρωτας, ελευθερία
Στο διάολο οι τουριστικές αποστειρώσεις
Σκατά στον τάφο της Αμφίπολης
Δυο ίντσες του Αλέξανδρου…
II.
Κλειστές για την επόμενη δεκαετία οι γκαλερί
Άνευροι κριτικοί κινηματογράφου
Οι φιλελεύθερες φυλλάδες
αρνούνται πεισματικά να πεθάνουν
Ανώδυνη τέχνη σε μια επώδυνη ζωή
Χορευτικά σόου της χούντας
και μπάρμπεκιου λαχανικών
για σαρκοφάγους μυοπόταμους
έτσι για να περνάει η ώρα…
Η αισθητική εθνικιστικής νεολαίας
Παιδικές ζωγραφιές ενός φασίστα
Οι φασίστες δεν έχουν ψυχή
Η Τέχνη δεν υφίσταται χωρίς…
Γεννιέται σάπια, στο λευκό ταβάνι του νοσοκομείου
στα μάτια ενός σπασμένου αγοριού που τον κοιτάζει
για μέρες χωρίς να μπορεί να περπατήσει
Στο μουστάκι του παιδιού στο διπλανό κρεβάτι
Στο σχεδόν ακρωτηριασμένο του πόδι
Στο άγνωστο του διαδρόμου
και στο κλάμα της προϊσταμένης…
Το παιδί αρνείται να μεγαλώσει
Τα κόκκαλα αρνούνται να σταματήσουν να πονάνε
Το ακρωτηριασμένο χέρι του Άγιου Σπυρίδωνα
III.
Τα καρφιά στα χέρια του εσταυρωμένου
στην πολυκατοικία απέναντι
Ο ποιητής, μετανιωμένος
Δεν υπολόγισε σωστά το χρόνο
Προσπαθεί μονάχος, να σταματήσει την αιμορραγία
Το σχοινί δεν άντεξε το βάρος της χοντρής
IV.
Ο πρωθυπουργός μόνος στην εξοχική του κατοικία
βλέπει φιλαράκια και τραβάει μαλακία
Μια αργόσυρτη κλανιά ακούγεται & ένα χαμόγελο περηφάνιας σκάει
Η βροντερή πρωθυπουργική κλανιά
κόστισε τη ζωή ενός αποστειρωμένου γάτου και δύο κουναβιών
Νερωνισμός στην τέχνη
Μια αγχωμένη μαλακία στη σκοπιά
Ο απεγκλωβισμός του νεκρού νεοσύλλεκτου
από τον καταχεσμένο καμπινέ…
της ενηλικίωσης & της ανδρείας
V.
Τέχνη είναι ο κώλος της Belladonna, της Grey & της Rain
Και όχι ενός Γερμανού εκκεντρικού φωτογράφου
σε μια γκαλερί μοντέρνας τέχνης στην ψωλοκώσταινα.
Οι νεκροί ζωντανεύουν
Ο Βαν Γκογκ ξερνάει τα λάδια του
στην όψη της ομώνυμης φίρμας
Το στομάχι του, άδειο σαν τις τσέπες του
και δοξασμένο σαν την αγάπη του αδερφού του
VI.
(έθνο)κάθαρση σε υπόθετο…
Γιώργος Μικάλεφ
Το σκουφάκι του ξωτικού …του Ιωσήφ Σίβερα
Κοντεύουν μεσάνυχτα.
Να τα γέλια, κι οι κοφτές ανάσες, κι οι αφράτοι καναπέδες. Σε καθένα μας αντιστοιχεί ένα ποτήρι κρασί και μια φέτα συζήτησης. Κάνουμε χημεία εδώ και ανακατεύουμε τις ηλικίες. Ευδιάθετοι “κανίβαλοι” εισέβαλαν στο σαλόνι μου απόψε. Υποσχέθηκαν να θυμηθούν και να πάρουν τη ζώη στ’αστεία. “Και το θέμα της αποψινής συγκέντρωσης, να παίξουν τύμπανα παρακαλώ, έρωτας και νιάτα”, ανακοινώνει ο Τόνυ κι ευθύς ανοίγει το χορό της αναπόλησης. Κάποιο κορίτσι δραστήριο και πόνηρό, κάποια στιγμή, σε κάποιο νηπιαγωγείο. Βαριά η περίπτωση της πρώτης αγάπης. Η Λία, από την άλλη ξεδίπλωσε ευαισθησία. Διήγηση και δάκρυα. 15 χρονών πάνω σε μια Piaggio. Το αγόρι της έμεινε για πάντα σ’εκείνη την ηλικία μετά το ατύχημα.
Αν και άδειασε το ποτήρι μου, γέμισε το σπίτι ιστορίες. Τί είναι αυτό που κάνει τον έρωτα τόσο σπουδαίο θέμα συζήτησης; Γιατί δε λέμε εμπειρίες για γδαρμένα γόνατα; Πιτσιρίκια κάτω από ποδήλατα; Σφηνωμένα κεφάλια σε βάτα να γελάνε εγκάρδια με αγκάθια στο σώμα και πατίνια στις πατούσες; Ας είναι, δε θα χαλάσω την ατμόσφαιρα. Ξύνω το μάγουλό μου. Υπήρχε μια εποχή που δεν χρειαζόταν ξύρισμα. Αρχίζω να κόβω βόλτες σ’ένα απόγευμα του Αυγούστου. Γυμνές πατούσες. Φωνές κουνουπιών. Παραμερίζω μικρά καλάμια. Τσαλαβουτώ στην όχθη της λίμνης. Πρόσωπα γυναικεία καθρεφτίζονται πάνω της. Κι αν είχα γεννηθεί μες στο νερό;
Όταν βυθίζομαι δεν ακούω τίποτε. Μόνο μουσική. Μυρίζει ωραία το κύμα κι έχει μαγευτική κίνηση το φύκι. Εδώ κάτω. Κάπου κάπου με κυκλώνουν μικρά ψάρια. Διάθλαση φωτός. Θέλει λίγη προσπάθεια για να μην αναπνεύσεις. Το καλό με τα κορίτσια που αγαπήσαμε είναι ότι πάντα μας τράβαγαν στην επιφάνεια όταν παραδινόμασταν στα χρώματα των υφάλων. Τί να απέγινε η Λίνα; Η Δανάη να έγινε ακροβάτις; Εκείνο το κορίτσι, με όνομα που θύμιζε ουράνιο σώμα, να είναι ευτυχισμένη; Η Κλειώ κάνει ακόμη γκριμάτσες στον ύπνο της; Γυναίκες που μας αγάπησαν ή πανάκεια εφηβείας;
Κοιτάζω τη συμμορία μας. Ωραία παιδιά όλα τους. “Παιδιά”, έτσι μας είπαν χρόνια πριν, για προσβολή. Το πήραμε κι εμείς στην πλάκα και μείναμε τρελοκομείο. Φοράμε μια μάσκα για τον έξω κόσμο. Έτσι, για παιχνίδι. Να μεταμφιεζόμαστε ενήλικες για αποπροσανατολισμό. Κι όταν η συγκυρία το επιτρέψει, πετάμε τα παραφερνάλια και ξεγυμνώνεται ο μικρός δαίμονας. Με αυλό και τραγούδια στη φαρέτρα. Γεφυρισμοί και φαλλικά. Παλιά ιστορία. Αν υπάρχει χρόνος.
Η Λίλλυ με περιεργάζεται όσο ο νους μου στροβιλίζεται φυγόκεντρα με άξονα τα γέλια της παρέας. Μου αγγίζει απαλά το χέρι. Με αιφνιδιαστική ταχύτητα τη φορτώνω στην πλάτη. Χασκογελάει και κάτι βγάζει από την τσέπη της. Μου φοράει ένα σκουφί ξωτικού. Πράσινο με κόκκινη φούντα. Περνάει τα πόδια της μέσα από τα χέρια μου. Απλώνει τα μαλλιά της κουρτίνα μπροστά στο πρόσωπό μου. Την κρατάω σφιχτά κι αρχίζω να τρέχω προς την εξώπορτα. “Κάνει κρύο έξω, δεν είναι για μας. Ας μείνουμε εδώ, στη δική μας κρυψώνα”, μου λέει και η φωνούλα της σπάει από το χοροπηδητό. Δεν της δίνω σημασία. Πεταγόμαστε έξω. Ουρλιαχτά και χάχανα. Έχει δίκιο. Πέφτουν μύτες από το κρύο αλλά εμείς στον κόσμο μας!
Κάτι τέτοιες βραδιές από το παράθυρο του σαλονιού βλέπω τον εαυτό μου να μας περιεργάζεται καθώς χασκογελάμε και χορεύουμε. Σπεύδω να του ανοίξω να μπει. Έχει γδαρμένα γόνατα κι άτριχα μάγουλα. Είναι βρεγμένος αλλά δε θέλει να στεγνώσει. Μου βγάζει τη γλώσσα και χαχανίζει. Γίνεται ένα με την προοπτική. Προτιμάει τη θάλασσα αυτός. Βυθίζεται. Κάνει κρύο στην αρχή. Πάντα παίζουν μουσική τα κοχύλια. Είναι ανούσιες οι ανθρώπινες ιαχές στο βυθό. Κοράλλια και υπόγεια ρεύματα. Το καλό με τα κορίτσια που αγαπήσαμε είναι ότι πάντα μας τράβαγαν στην επιφάνεια όταν παραδινόμασταν στα χρώματα των υφάλων.
Κοντεύουν ξημερώματα.
Ιωσήφ Σίβερας
…
.
«Rebelus claniolus» Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ : «ΠΟΡΔΟΣ Ο ΨΑΡΑΚΑΣ» …του Θανάση Πάνου
«Rebelus claniolus»
Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ : «ΠΟΡΔΟΣ Ο ΨΑΡΑΚΑΣ»
(Ένα μικρό δοκίμιο φιλοσοφικής διάθεσης με ψυχαναλυτικές προεκτάσεις και ένα αφήγημα από το βιβλίο « Υδάτινο πέρασμα» )
…
Υπάρχουν αρσενικές και θηλυκές πορδές. Η φυσιογνωμία της ανδρικής μοιάζει με την προσωπικότητα του φορέα και συνήθως είναι εξωστρεφής , θορυβώδης και μεγάλης διάρκειας, ιδιαίτερα όταν υπάρχει συναγωνισμός στην αντρική παρέα που από τα εφηβικά χρόνια διοργανώνει και τους αντίστοιχους μυστικιστικούς ευδαιμονικούς διαγωνισμούς.
Αντίθετα, για την θηλυκιά γνωρίζουμε ελάχιστα και υπάρχει ο μύθος ότι δεν υφίσταται. Στην πραγματικότητα , μοιάζει με μια πρωινή δροσοσταλίδα που είναι κρυμμένη καλά στην άκρη του γαλαξία και είναι φυσικά πολύ μικρή και αθόρυβη. Όταν εκφέρεται εκφράζει ταυτόχρονα την σαρκική μορφή του έρωτα και την αποδοχή της ανθρώπινης γυναικείας φύσης. Το σχήμα της είναι ελικοειδές σαν τον κάλυκα ανθισμένης μιμόζας και το άρωμα αυτό της γαλάζιας φωτιάς. Έχει συμβεί μάλιστα σε πολλούς άνδρες να γελάσουν αιφνιδιασμένοι στην παρουσία της και ταυτόχρονα να ανακαλύψουν την δύναμη του γυναικείου χαστουκιού.
Ωστόσο , δεδομένης της απαγόρευσης , είναι ενδιαφέρουσα η επιστημονική προσέγγιση του πέρδεστε. Γνωρίζουμε ότι η ικανότητα εμπλοκής και επιβολής της εξουσίας υπάρχει από την αρχή της ζωής , όπου κυριαρχούν έμφυτα μερικά «προγράμματα» , όπως το χαμόγελο, το κλάμα το ρέβεστε και το πέρδεστε. Έτσι, στις πρώτες μορφές συμπεριφοράς και έκφρασης των παιδιών εστιάζεται το ενδιαφέρον των ειδικών επιστημόνων για να ανακαλύψουμε πότε και με ποιά ευκαιρία επιβάλλονται τα διάφορα ταμπού.
Οι παρατηρήσεις της κοινωνιολογίας και της ψυχολογίας σε παιδιά διαφόρων ηλικιών τα οποία ζουν σε κανονικό περιβάλλον, αποδεικνύουν πως από τις πρώτες μέρες της ζωής υπάρχει ως φυσιολογικότατη αυτή η πράξη που είναι από τις πρώτες που θα απαγορευτούν πονηρά και υποχθόνια από την γερακοφωλιά της εξουσίας.
Το νεογέννητο , «ενεργοποιείται» με αυτούς τους κλανιάρικους ήχους (όπως και με το ρέψιμο) και μάλιστα απαντά κλαίγοντας εκφράζοντας το φόβο του . Στους επόμενους μήνες ένας τρόπος για να απαντά στα πειράγματα και στα γλυκανάλατα παιχνίδια των μεγάλων -όταν είναι βέβαια σε καλή διάθεση- είναι να παράγει φωνούλες ή ψελλίσματα με τόνους και διαβαθμιζόμενη ένταση , αλλά και κλανίτσες που μας κάνουν να διερωτόμαστε πως είναι δυνατόν να είναι τόσο βρωμερές οι εκροές από ένα τόσο αγαθό κωλαράκι.
Στην πορεία της ζωής , η απαγόρευσή της κλανιάς επιβάλλεται σιγά – σιγά από τους κανόνες της συμβίωσης σε ένα πολιτισμένο περιβάλλον και αποτελεί βασική εκμάθηση στην διαδικασία κοινωνικοποίησης από την οικογένεια. Όποιος ασυστόλως πέρδεται χαρακτηρίζεται αυτόματα άξεστος και αγροίκος. Πρέπει οπωσδήποτε να κρατάς τα προσχήματα , να διαφυλάττεις επικινδύνως το αέριο μέσα σου όσο καταπιεστικό και αν είναι και να βρεις το κατάλληλο ερημικό τοπίο όπου μπορείς ανενδοίαστα πλέον, χωρίς τύψεις, να απολαύσεις την εκροή του με όλο το θόρυβο που συνεπάγεται.
Πρέπει βέβαια να τονιστεί, ότι μιλώντας για πολιτισμένη κοινωνία η αναφορά γίνεται στον ευρωπαϊκού τύπου πολιτισμό με την αποικιοκρατική ιστορία του και τα συμπλέγματα ανωτερότητας που τον διακατέχουν. Υπήρξαν όμως πολλές άλλες πολιτισμένες μικροκοινωνίες , κοινωνιακοί τύποι και φυλές (που της εκμεταλλεύτηκε ο σύγχρονος πολιτισμός καταπίνοντας τες), με τελείως διαφορετική αντίληψη για το κλάνειν. Μασαϊ , Μπαντού, Γιασμίρ, Ναβάχο, Σεουϊρ … χωρίς ταμπού με ελευθερία στο κλάνειν και στον έρωτα, που δεν ήταν καταδικασμένος ως μιαρή πράξη από τα ιερατεία. Οι Μπαντού μάλιστα έχουν ένα ρητό Δελφικού τύπου : «Για να πιάσεις ένα Ιμπάλα δεν πρέπει να το προσπεράσεις κλάνοντας» και με αυτό δηλώνουν και τη μυστική δύναμη του κυνηγού που και αυτή ευνούχισε η δικιά μας κοινωνία διαμορφώνοντας μόνο θηράματα.
Το ερώτημα πάντως που παραμένει είναι , αν αυτή η ικανοποίηση ελευθερίας που νοιώθουμε με την εκροή των αερίων είναι μια έμφυτη τάση του ανθρώπου, ή αν απλά είναι η μόνη επαναστατική αντίδραση που μας έχει απομείνει απέναντι στις καταπιεστικές απαγορεύσεις της γερακοφωλιάς της εξουσίας .
Αυτή η θέση όμως δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχνάμε δύο σημαντικά σημεία:
Πρώτον , ότι υπάρχουν διαφορές μεταξύ των ατόμων και επομένως ότι μερικoί έχουν διαφορετική επαναστατική- ηθική ευαισθησία για το θέμα και μικρότερη ένταση στις κλανιές από άλλους και δεύτερον , ότι το «πρόγραμμα» των φυσιολογικών αναγκών είναι βέβαια έμφυτο , αλλά και «μερικό» , δηλαδή έχει ανάγκη να καλλιεργείται και να τροφοδοτείται στην πορεία της ζωής , σε επαφή με άλλα πρόσωπα και ελεύθερες ιδέες που λειτουργούν αντισυμβατικά.
Τελικά, χωρίς την «συνδρομή» της κατανόησης των ταμπού, όπως το «ου πέρδεστε» δημοσίως , οι επαναστατικές τάσεις μας μπορούν σιγά-σιγά να σβήσουν.
Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ : «ΠΟΡΔΟΣ Ο ΨΑΡΑΚΑΣ»
«Rebelus claniolus»
Τα ψάρια έχουν και αυτά τα ταμπού τους. Όλοι γνωρίζουμε ότι τα θαλάσσια όντα έχουν κάποιο περίεργο πρόβλημα με την αναπνοή τους εκτός θαλάσσης και κυρίως με την εκ των όπισθεν εκπνοή εντός του φυσικού τους χώρου. Το μπαρμπούνι για παράδειγμα είναι κατακόκκινο γιατί δεν κλάνει όπως λέει και το σχετικό ανέκδοτο, αλλά παρ΄ολαυτα δεν σκάει, όπως μυστηριωδώς συμβαίνει και με τα άλλα θαλάσσια όντα. Όπως όμως η ανθρώπινη κοινωνία διαθέτει νόμους για την εύρυθμη λειτουργία της αλλά και παράνομους ή επαναστάτες που με τη ρηξικέλευθη φωνή τους φέρνουν την αλλαγή έτσι και η υγρή κοινωνία έχει τον επαναστάτη της.
Το ανακάλυψα πρώτος , σε μια κατάδυσή μου στα γαλανά νερά του λιβυκού πελάγους όταν σε ένα πλανάρισμα η άκρη του ματιού μου συνέλαβε μια μαθηματική αλληλουχία από πολλές ύποπτες φυσαλίδες να εκρέουν από ένα θαλάμι. Σύρθηκα αθόρυβα προς αυτή την κατεύθυνση και με την υπομονή που οφείλει να έχει ένας ψύχραιμος και βραδυκίνητος ψαροκυνηγός , περίμενα το άγνωστο ψάρι να πεινάσει και να βγει να βοσκήσει.
Με ρίγη υψίστης τάσεως μέσα στο γλυκό νάζι του νερού παρακολουθούσα το κωμικό αυτό ψάρι που χωρίς ταμπού πέρδεται ασυστόλως αιωρούμενο πανέμορφα σε μια γαλήνια θαλασσογραφία όπου ο κάθε δύτης ονειρεύεται να βρεθεί. Ο ψάρακας αυτός είναι ένα μεσαίου μεγέθους θαλάσσιο όν το οποίο τρέφεται αποκλειστικά με πλαγκτόν , όχι όμως από οποιοδήποτε θαλάσσιο περιβάλλον αλλά μόνο από το σπάνιο πλαγκτόν του λιβυκού πελάγους με την άπιαστη αλμυρή νοστιμιά του. Γι αυτό και είναι σπάνιο και υπάρχει μόνο νότια της Κρήτης και βόρεια της Λιβύης.
Το πρόσωπό του είναι ήρεμο, αλλά τα μάγουλα τα χείλη και ο πισινός του είναι κατακκόνικα σαν το ρουμπινί κόκκινο του κρητικού κρασιού. Το βλέμμα του παράξενα ήρεμο για επαναστάτη χωρίς ταμπού έμοιαζε σαν το φως των προβολέων καθώς σκεπάζονται από πυκνό πέπλο σκόνης.
Ομολογώ πως χωρίς τύψεις έστρεψα το λαστιχοβόλο μου προς το μέρος του και με τους φίλους μου το ίδιο βράδυ το καταβροχθίσαμε με λαδολέμονο στα κάρβουνα. Σε αυτό το συμπόσιο μας υποχείρια και εμείς της μαζικοποιημένης κοινωνίας που ευνουχίζει την κριτική ικανότητα δεν σκεφτήκαμε ότι δολοφονήσαμε και μάλιστα φάγαμε εν ψυχρώ έναν επαναστάτη.
Το χρήσιμο γαστρονομικά είναι πως ακόμη και κάτω από τη μαγιονέζα δεν είναι νόστιμο αντίθετα άνοστο είναι σαν άχυρο και αυτό συνηγορεί στην άποψη πως η νοστιμιά του μπαρμπουνιού οφείλεται στην ανυπαρξία των εκ των όπισθεν αερίων εκροής.
Επιμύθιον:
Το πρακτικό της ανακάλυψης αυτής είναι πως αν συναντήσετε σε μια κατάδυσή σας το «Rebelus claniolus» έχετε μέσα από αυτή την προσωπική εμπειρία την ακαταμάχητη απόδειξη της εξελικτικής πορείας των πλασμάτων του σύμπαντος. Με αυτό εννοώ ότι τίποτε δεν έχει εξελιχθεί τυχαία και με απαγορεύσεις Θέσφατες, άρα απλά και ότι τρέφετε αποβάλλει και φυσιολογικά πέρδεται.
(Από το βιβλίο : «Το υδάτινο Πέρασμα» αφηγήματα- Θανάσης Πάνου)
Θανάσης Πάνου
links Ποίηση-Λογοτεχνία Θανάσης Πάνου Art-Imeros Thanasis Panou
Ο τάφος της Αμφίπολης
Ο τάφος της Αμφίπολης θα είχε ενδιαφέρο(ν)
Αν είχε μέσα σφαλιστά, τ’ αρχίδια του Κικέρω(ν)
Και η ψωλή του Αλέξανδρου κι ο κώλος του Αρμένη
Φαντάζουνε στο σκύλο μου, ψωλότριχες στο χτένι
Για αρχαία ενδιαφέροντα, νοιαζόμαστε δε διόλου
Και όλα τα χουντοσκατά, στη σούφρα του Διαόλου
Θα έρθει σύντομα καιρός, να ανοίξουνε οι τάφοι
Να δούνε μέσα βασιλιά, που να βατεύει ελάφι
Τρενάκι όλοι θα παίρνονται, οι βασιλείς κι οι δούλοι
Τη χώρα να αφεντέψουνε, των αρχοντάδων (οι) μούλοι
Κρεμάλες θα τις στήσουνε, σε όλες τις πλατείες
Αυτόχειρες να κρέμονται τα ματ και αστυνομίες
Οι αφεντάδες οι παλιοί, να μπούνε μες τον τάφο
Τα κόκκαλα τ’ Αλέξανδρου να στρίψουν σ’ ένα μπάφο
Να μπούνε κι οι εθνικόφρονες, τους έθνους (οι) ανδρειωμένοι
Κι ο Βουκεφάλας (να) χλιμιντρά, με την ψωλή ασκωμένη
Γιώργος Σάπιος
like εδώ fou-bou
like εδώ fou-bou
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΔΕΙΝΟΚΟΣΜΟΣ …του Θανάση Πάνου
3030 μΧ .
Το διεθνές συνέδριο παλαιοντολόγων αποφάνθηκε για το στήθος που βύζαξε ολόκληρες γενιές ανθρώπων στις αλλεπάλληλες σειρές γήινων προθαλάμων.
» ‘Ο Αρχαίος πατέρας έσπασε τον υμένα του σκότους και από τα θραύσματα της αρχής ξεχύθηκε η ιστορία. Οι ορίζοντες ήσαν διαυγείς και οι ωκεανοί γεμάτοι θώκους αγέννητων πλασμάτων. Όταν ακούστηκε ο πρώτος ήχος, μορφές μονοκύτταρες έκρουσαν την αρχή. Κυανόφυτα, ξηράς βακτήρια και στη θάλασσα βραχιόλια, οστρακόδερμα, τρίλοβες με πόδια γαρίδας αλλά και ψυλόξειρες μπαλίτσες κυριάρχησαν. Η πρώτη σπονδυλωτή στήλη πήρε μορφή με το Ευσθενόπτερον το οποίο βγήκε με περιέργεια από την θάλασσα και ανέπνευσε αέρα ξηράς. Τα ιχθυαπολιθώματα αποκάλυψαν ότι ο ανθρωποδεινόκοσμος ήταν πολύπλοκος λόγω της συνεχούς προσαρμογής των σωμάτων στις νέες ιδέες. Εξελιγμένα ευέλικτα τα ανθρωποειδή οργανώθηκαν σε κοινωνίες από την τριαδική περίοδο της πρώτης παγκοσμιοποίησης , με άρχοντες και αρχόμενους. Κατά την Ιουρασική περίοδο και την αρχή της Κρητιδικής η εξουσία τους άρχισε να γίνεται εμφανής και μεταλλάξεις αλυσιδωτές δημιούργησαν διάφορα πολιτεύματα συναρτούμενα από τις Θρησκείες τους. Πολιτικοί Στρουθιόμιμοι χρησιμοποιούσαν γλοιώδη υγρά για να ισορροπούν στην εξουσία και γαντζώνονταν πάνω σε θεσμούς περπατώντας χωρίς να αγγίζουν την πορεία τους οι νόμοι.
Στη βόρια γη υπήρχαν οι τυραννόσαυροι, μεγαλόσταυροι με δυνατά οπίσθια προπονημένα σε μαλακά καθίσματα με βοηθούς οβιράπτορες στρατηγούς. Σε άλλες περιοχές είχαν άλλα ονόματα όπως κομψόγναθοι, διπλόδοντες και αλλοπρόσαυροι. Ζούνε ακόμα στα παραμύθια ως δράκοι οι αιμοδιψείς. Και από την Βόρια και από την Νότια γη όλοι έσκουζαν με βρυχηθμούς ζαχαρωμένους και προπαγάνδιζαν με όμορφες εικόνες και εύγεστη τροφή υποσχόμενοι για την ηρεμία και ευτυχία που φέρνει η διατήρηση της στασιμότητας. Από τους διανοούμενους Αινιγμόσαυρους βρέθηκαν ελάχιστα μόνο κρανία πάνω σε σπάνια μισοκαμμένα βιβλία. ‘Όπου το κλίμα ήταν ήπιο και υγρό γεννήθηκαν ιτιές, τριανταφυλλιές, μανόλιες, βελανιδιές και αμπέλια που βοήθησαν στην διατήρηση των Ειρηνόσαυρων. Απολιθώματα Στεγόσαυρων βρέθηκαν σε όλες τις εποχές , μέσα σε οικίες όπου ζούσαν, γεννούσαν και πέθαιναν, έτσι απλά. Υπήρξαν πολλές φυλές φυγάδων μεταναστών , χωρίς όπλα αλλά με δυνατά χέρια και πόδια για οποιαδήποτε εργασία. Από τα δάση προήλθαν οι Αβεκεράτοπες αθλητές και πρωταθλητές και οι Κεράτωπες και πεζέταιροι πού τρέφονταν με πικρά φαγητά και διαιώνισαν τις ορδές των ωμών και αδίστακτων πολεμιστών. Οι μουγγόμυχοι θαλαμηπόλοι υπήρχαν σε όλες τις εποχές ως αυλοκόλακες μυριόποδα που πλαισίωναν τους Τυρανόσαυρους όπως και οι Αλεκτωρόσαυροι οι θωρακισμένοι με τυχοδιωκτισμό έμποροι. Απολιθώματα κοπριάς παχυκεφαλόσαυρων αποκάλυψαν ότι ακόμη και οι βάρβαροι αλείφονταν με ειδικές κόλλες και αρώματα για να γίνουν ελκυστικότεροι.
Και οι πολιτισμένοι και οι βαρβαρόσαυροι είχαν Τρικεράτοπες κερασφόρους ιερείς που συντηρούσαν Ναούς, έδιναν χρησμούς , φαντασμαγορικούς φόβους και ασφάλεια για τον άγνωστο , όπως ο φόβος του θανάτου. Ευλογούσαν με λιβάνια τις θήκες των μαχαιριών όταν για ιερούς σκοπούς θα όπλιζαν τα χέρια. Το γένος των Ημιθεόσαυρων υπήρχε έως το τέλος της πρώτης Ομηρικής περιόδου, αλλά οι Ρωμαϊκοί Ιμπεριουμσαυροι τους εξαφάνισαν ταχύρυθμες κινήσεις η εξέλιξη της τεχνολογίας μπόρεσε να ελέγξει τα μονοπάτια της σκέψης και της συνείδησης δημιουργώντας ένα νέο λιμβικό σύστημα. Με απλές περιτοναϊκές καθάρσεις έσβησαν ακόμη και την κρίση και αντιληπτική ικανότητα .
Οι Τρικεράτοπες Κερασφόροι ιερείς συντήρησαν μόνο τον φόβο της Θείας οργής και την άχρωμη ηρεμία και υποταγή σε αξίες πλαστικές. Η ανθρωποκοινωνία με ελάχιστες διαφορές μέσα στην επικράτηση της τελευταίας παγκοσμιοποίησης, δεν απέφυγε τελικά τον πόλεμο που ως αμείλικτος Θεός οδήγησε στην παγερή ήττα όλων. Εικάζεται πως οι ουρανοί έβρεξαν γαλάζια φωτιά , πυρηνικά πολυπληθή στοιχεία και οι οβίδες και τα έξυπνα όπλα αλλά και οι μαχητές και οι άμαχοι όλοι, έγιναν ένας ραδιενεργός κόμπος στο τέλος της πετρελαϊκής περιόδου.
Μια μόνο ράτσα , κλώνων ξενιστών πέρασε στο νέο τοπίο της Γκουέρνικα , με μόνο εναπομείναντα πλούτο την τεχνογνωσία της βιοιατρικής και της αέναης αναπαραγωγής ευνουχισμένων ιδεολογιών ..
ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΝΟΥ (ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ¨»ΖΩΑ ΑΓΡΙΑ & ΟΙΚΟΣΙΤΑ» )
Bukowski Cat
ένα αναμνησιακό βιντεάκι…
Κάποτε στην Πάτρα…
Το Φθινόπωρο του 2006 στην Πάτρα “ιδρύσαμε” μαζί με τον παιδικό φίλο Γιώργο Κ. την “Family Films (Corfu)” γυρίζοντας αρχικά μουσικά video clip (καψιματικού τύπου). Είχαμε έντονη την ανάγκη της καμένης δημιουργίας σε οπτικοακουστική μορφή. Συνεχίσαμε το κάψιμο στην Πάτρα με ταινίες μικρού μήκους όπως “οι αναμνήσεις ενός ομοφυλόφιλου” και στην συνέχεια το κάψιμο μεταφέρθηκε στην Κέρκυρα γυρίζοντας δύο ταινίες 40 λεπτών η έκαστη (πριν τις ψαλιδίσουμε)… το “Moumoustein” & τo “Νεκρός την Κυριακή”. Στη συνέχεια εξελίξαμε το κάψιμο και σε stop motion μορφή αλλά η οπτικοακουστική μανία κράτησε μόνο 2 χρόνια και στη συνέχει εξασθένισε και άλλαξε μορφή… “Εκδόσεις Το Κόλο” & “Ζωγραφική“. Η συνέχεια της Family Films άγνωστη…
https://www.facebook.com/familyfilmscorfu
https://www.facebook.com/georgemicalefcreations Κάντε like!!! Δεν κοστίζει τίποτα & βοηθάτε κιόλας!!! 1like=0,175Kg κροκέτες για ορφανά γατιά 1share=0,250Kg χωριάτικα λουκάνικα για μένα
Η φάρμα με τα likes & ο σκύλος με το σύνδρομο ντάουν-ντάουν… aka like farming…του Γιώργου Μικάλεφ
Η αισχρή πράξη του να χρησιμοποιείς τη φωτογραφία ενός μικρού παιδιού με καρκίνο στο κρεβάτι του πόνου, για να με μαζέψεις likes για τη γαμημένη κοινωνική σου σελίδα, λέγοντας παπαροκαριολιές (1like=1$, 1comment=3$, 1share=5$), θα έπρεπε να τιμωρείται επιεικώς, με κατ’ οίκον ξυλοδαρμό από καυλωμένους μπαμπουίνους.
Ακολουθούν και κάποιες άλλες γνωστές τεχνικές του like farming…
Επίκληση στα αντιρατσιστικά συναισθήματα. Ένα μαύρο πανέμορφο παιδάκι σε κοιτάει με τα μάτια λυπημένα επειδή δεν κάνουν like στη φωτογραφία του και στενοχωριέται… Εσύ όμως διαφέρεις και θα το αγαπήσεις!
Επίκληση στα θεία. Ο Ιησούς Χριστός σου χτυπάει την πόρτα. Θα του ανοίξεις? Κάνε like & share για να στείλεις τον κύριο μας να χτυπήσει και άλλες πόρτες απίστων…
Επίκληση στην εθνική ηλιθιότητα. Να περάσουμε τη σελίδα των Τούρκων που έχει 500.000 likes… για παιδιά δημοτικού που ανακάλυψαν πρώιμα τη μαλακία και τρομπάρουν κάνοντας ποδήλατο.
Επίκληση στην αγάπη για τα ζώα. Η φωτογραφία ενός φριχτά κακοποιημένου ζώου ή βίντεο με βασανισμό/δολοφονία και ένα κοινωνικό μήνυμα με προτροπή για κοινοποίηση για να σταματήσουμε το ανθρωπόμορφο κτήνος…
Επίκληση στην εκτονωτική διάθεση (όχι μαλακία)… φωτογραφία μιας κακοποιημένης γυναίκας, βίντεο ξυλοδαρμού Χριστιανού από Μουσουλμάνους, βιασμός γυναίκας χριστιανής από μουσουλμάνους συνεχίζοντας με ξυλοδαρμό & σύνθλιψη κεφαλιού με τσιμεντόλιθο και κοτρόνες και άλλα τέτοια άρρωστα, που θα κάνουν αρκετά έξαλλο έναν άνθρωπο, ώστε να κοινοποιήσει, να βρίσει και να ζητήσει το μαρτυρικό θάνατο των ιθυνόντων. Στη συνέχεια ακολουθεί μια σειρά σχολίων ή κοινοποιήσεων του προσβλητικού & κατάπτυστου περιεχομένου με προτεινόμενες ευφάνταστες τιμωρίες, από άτομα που φανερώνουν τον σαδιστή που κρύβουν μέσα τους.
Κάποιες από τις εκδοχές του likefarming συνδυάζονται με την ελληνοχριστιανική πλύση εγκεφάλου (μιλώντας για τη χώρα μας). Υπάρχουν επίσης σελίδες που προβάλουν τις ομορφιές της Ελλάδας μας και κάθε τόσο ύπουλα & μουλωχτά, κάνουν δεξιά & ακροδεξιά προπαγάνδα, χωρίς όμως τις περισσότερες φορές να δείχνουν ξεκάθαρα ποιον φασίστα υποστηρίζουν (αυτό το κάνουν στην κάλπη μετά οι ξύπνοι και αφυπνισμένοι νεοέλληνες…).
…
Ξέρω πως οι περισσότεροι από εσάς δεν θα κάνετε like ούτε θα κοινοποιήσετε τη φωτογραφία μου. Ένας όμως στους δέκα από εσάς, με μεγάλη καρδιά, θα το κάνει και ο Κώστας θα σωθεί… 1like=1$ για τη θεραπεία, 1share= ΣΚΑΣΣΣΣΕ!!!
…
Το άλλο που βρίσκω απαίσιο είναι τα βίντεο τύπου… “ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΟΥΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ”… Άντε και γαμηθείτε… Μικρή παρένθεση εκνευρισμού… για να τελειώσω… πολλές σελίδες από αυτές που έχουν καταφέρει με άθλιους τρόπους, να πάρουν χιλιάδες likes, στη συνέχεια πουλιούνται ή τσοντάρουν άρθρα (άσχετα με το όνομα, το περιεχόμενο της σελίδας και τους λόγους που έκαναν like όσοι έκαναν) σε blogs με αυτόματο άνοιγμα διαφημιστικών παραθύρων κλπ$$$…
Δεν θέλω να σας κουράσω άλλο. Κάντε like στη σελίδα μας…
1like=θεραπεία για αιμορροΐδες ενός σαλιγκαριού 1share=αναψυκτικά & δρακουλίνια για αρκουδάκια πάντα με κατάθλιψη. … *πατήστε στο όνομα μου για να κάνετε like και στη σελίδα με αυτά που φτιάχνω. 1like=100$ για ορφανά 1share=5 μπύρες ευρωπαϊκέςΟ Σταυρός του Καλλιτέχνη
Πρωινό ξύπνημα με καφέ βαρύ γλυκό και ένα πιάτο γεμάτο ζαχαρωτά. Στο τραπέζι 7 καρφιά και ένα σφυρί από γνωστό πολυκατάστημα. Έξω από το παράθυρο δύο ρακούν και ένα μισομεθυσμένο άλογο. Ο καφές φάνταζε πικρός και τα ζαχαρωτά, πολύ γλυκά… Η τηλεόραση πρόβαλε ζωντανά, ολόκληρη την τελευταία βδομάδα, το τέλος των ανασκαφών της Αμφίπολης. Ήταν η στιγμή που η τελευταία πύλη ανοιγόταν προσεκτικά και ο μέγας Αλέξανδρος, καβάλα σε ένα παπάκι κωλοφτιαγμένο, έβγαινε από τον τάφο γκαζώνοντας και βρίζοντας στα σλάβικα. Η τηλεόραση έκλεισε και ο Αλέξανδρος άφαντος. Μονάχα ένας ξύλινος σταυρός, αγορασμένος από γνωστό πολυκατάστημα, στεκόταν όρθιος στο σαλόνι.
Ο καλλιτέχνης ανέβηκε στη βάση του σταυρού κρατώντας στο αριστερό χέρι ένα σφυρί από γνωστό πολυκατάστημα. Πρώτα κάρφωσε τα πόδια του στη βάση με δυο σκουριασμένα καρφιά. Λάδι και καφές ξεχύθηκαν απ’ τις πληγές. Στη συνέχεια ακούμπησε το δεξί χέρι πάνω σε ένα ακέφαλο καρφί που ήταν είδη μπηγμένο στο δεξί άκρο του σταυρού. Με το αριστερό σφυροκόπησε τον δεξί καρπό, μέχρι εκείνος να χωθεί στο καρφί και να διαπεραστεί απ’ αυτό (συμβολισμός). Αναψυκτικό τύπου κόλα, ξεχύθηκε απ’ την πληγή. Το αριστερό χέρι τώρα, ανίκανο να καρφωθεί μόνο του στο καρφί, αποχώρησε οικιοθελώς από το υπόλοιπο σώμα και πέθανε μερικά λεπτά αργότερα από κατάθλιψη. Και το ημερολόγιο έγραφε 7 7 & 8…
Γιώργος Μικάλεφ
Kολοχαρτον: από τις Εκδόσεις Το Κόλο 