Ζωγραφική της Pizzas

Μια σειρά που ξεκίνησα ζωγραφίζοντας «συμβολικούς προβληματισμούς ανύπαρκτης φύσεως» πάνω σε κουτιά από pizza. Δεν είχα τόσο σκοπό να πρωτοτυπήσω γιατί σίγουρα κάποιος θα έχει ξαναζωγραφίσει πάνω σε κουτί pizza(ς) με αίμα περιόδου και κόπρανα από καγκουρό βουργουνδίας. Εγώ χρησιμοποίησα εδώ απλά ακρυλικά και συνεχίζω να τραβάω το δρόμο μου…
Ο πρωτότυπος λαμπρός νέος & η γηραιά κυρία
Γιώργος Μικάλεφ 2012
ακρυλικά σε κουτί από pizza
Πολλά πράγματα δεν τα καταλαβαίνω, αλλά τα φαντάζομαι… και η φαντασία μου τα καταγγέλλει σε ρουφιάνους πωλητές μυρμηγκιών Βουργουνδίας. Η «λάμψη» του λαδιού τους μου θολώνει την όραση και καταστρέφει κάθε κατάλοιπο της κοινής λογικής…
«Οι Γ@μάω»
Γιώργος Μικάλεφ 2012
ακρυλικά σε κουτί pizzas
Ένα είδος γ@μάτων ανθρωποειδών που χαρακτηρίζονται από πολύ γ@μάτες ιδιότητες! Δεν είναι δημιούργημα της εποχής μας. Τους γ@μάω μπορείς να τους εντοπίσεις μέσα στην ιστορία με διάφορες γ@μάτες μορφές.
δυο καυλάντηδες
Γιώργος Μικάλεφ 2012
ακρυλικά σε κουτί από pizza
Tο ξέρω ότι το θέαμα της συγκεκριμένης ζωγραφιάς ίσως προκαλεί αηδία. πράγματι είναι ένα εμετικό έργο. εγώ αηδιάζω με την πραγματικότητα αυτών των καυλάντηδων που λυμαίνουν τον τόπο με την παρουσία τους… και δεν είναι αυτή η νεολαία… δεν θεωρείται νεολαία ένα μάτσο καλοπισμένα ή επιμελώς ατημέλητα πιθηκοειδή… ο Δαρβίνος ίσως έπεσε μέσα στην θεωρία του… μόνο που δεν μας μίλησε για την αντίστροφη εξέλιξη… ζωντανό παράδειγμα… οι καυλάντηδες!
περισσότερο Μικάλεφ θα βρείτε εδώ: georgemicalef.blogspot

φωτογραφίες #45625

Στον ανεμόμυλο. Στο βάθος το παλαιό φρούριο Κέρκυρας

photo by: Vicky

Παναγία Βλαχαίρενα  (Κέρκυρα)

photo by: Vicky

Παλαιό φρούριο Κέρκυρας

photo by: Vicky

Σοκάκι πίσω από τον Άγιο Σπυρίδωνα (Κέρκυρα)

photo by: Vicky

Mon Repo (Κέρκυρα)

photo by: Vicky

Παλαιά ανάκτορα Κέρκυρας

photo by: Vicky

Ερημίτης (Παξοί)

photo by: Vicky

Μαρίνα Φλοίσβου (Αθήνα)

photo by: Vicky

Μετρό (Αθήνα)

photo by: Vicky

Κέρκυρα-Ηγουμενίτσα

photo by: Vicky

Ένας «Λέοντας» εργάζεται «σιωπηλά» για τα κανόνια της Κέρκυρας

Ο «Δον» Τζοβάνι Λεόνε… είναι ένας μυστηριώδης άνθρωπος που… (χάρη μιας ιδιοτροπίας της Θείας Πρόνοιας) …φαίνεται να έπεσε (τυχαία?) από τον ουρανό μέσα στο φρούριο της Κέρκυρας!!! Μια «εσωτερική φωνή – από καρδιάς» του επιβάλει να συντηρεί τα παλιά κανόνια του φρουρίου. Και μάλιστα XΩPIΣ ΚΑΜΙΑ AMOIBH! Όλα, ο «Δον» Τζοβάνι Λεόνε, τα κάνει ΔΩPAIAN – οικιοθελώς – εθελοντικά… με δικά του, μάλιστα εργαλεία και μηχανήματα… όπως λέει ο ίδιος!!!
Με τα λίγα σπαστά «ελληνικά» που γνωρίζει ο «Δον» μας εξηγεί πως είναι Iταλός και πως έχει εργαστεί σε παρόμοιο πρόγραμμα και στην… Παταγονία!
Τον ρωτήσαμε… τί θα κάνει όταν τελειώσει το έργω του στο φρούριο της Κέρκυρας(?)… Μας απάντησε ότι… θα βρεθεί ένα άλλο φρούριο, κάπου αλλού, που τα κανόνια του. θα χρειάζονται τις υπηρεσίες του!
Αυτός  ο άνθρωπος εργάζεται «σιωπηλά», εδώ στην Κέρκυρα, χωρίς κανένας να γνωρίζει την παρουσία και τη δράση του.Ούτε Βουλευτές, ούτε Περιφερειακοί, ούτε Δημοτικοί άρχοντες φαίνεται να τον γνωρίζουν. Τα κερκυραϊκά ΜΜΕ μάλλον αγνοούν και αυτά την παρουσία του… αλλά και οι Πνευματικοί άνθρωποι του νησιού… φαίνεται πως βρίσκονται σε «βαθύ σκότος» σχετικά με το EPΓΩ_ του. Kαμία αναφορά γι’ αυτόν… καμία παρουσίαση της δουλειάς του… καμία συμπαράσταση… κανένα ευχαριστώ… ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΚΡΙΣΗ.
Οι μόνοι που γνωρίζουν την ύπαρξή του, είναι φυσικά η Διεύθυνση και οι εργαζόμενοι της Εφορίας Βυζαντινών και Nεότερων Mνημείων! Οι μόνοι συμπαραστάτες του, που στους πενιχρούς καιρούς που ζούμε, κάνουν (από ότι φαίνεται) ότι μπορούν να εξασφαλίσουν (από χορηγούς) τα απαιτούμενα χρηματικά ποσά που απαιτούνται για την αγορά των υλικών συντήρησης.
Δεν σας λέμε… που εργάζεται «μυστικά» ο  Δον Λεόνε»…. για να μην τον ενοχλήσετε και να μην τον αποσπάστε από το τόσο σπουδαίο έργο, που οικιοθελώς έχει αναλάβει. Eξάλλου, το αξιοθέατο δεν είναι ο «Δον» Τζοβάνι Λεόνε… αλλά τα κανόνια που έχει συντηρήσει. Aυτά θα πρέπει να αναζητήσετε και να θαυμάσετε!
Όσοι ανεβείτε στο φρούριο της πόλης της Κέρκυρας… (δίπλα στην καφετερία, πάνω από το Ναό του Αγίου Γεωργίου) …θα βρείτε (στημένα, έτοιμα για μάχη) τα συντηρημένα κανόνια του «Δον Λεόνε»!
Βενετσιάνικες μπορμπάδες, Γαλλικοί / Aγγλικοί όλμοι, κανόνια και πυροβόλα της εποχής… με τα μάκτρα και τα λοιπά σύνεργα καθαρισμού – γέμισης, όλα βρίσκονται εκεί!
Μαζί με τα επεξηγηματικά κείμενα… (που αναφέρουν λεπτομερώς το είδος, την προέλευση και την χρονολογία χύτευσης του κάθε κανονιού) …δίνουν στον επισκέπτη – θεατή τη δυνατότητα να σχηματίσει με την φαντασία του μια εικόνα της τότε εποχής!
Αυτοί όμως που ΟΦΕΙΛΟΥΝ ΝΑ ΤΟΝ ΤΙΜΗΣΟΥΝ… ξέρουν ΠΟΥ και ΠΩΣ θα τον βρουν!
Για μία ακόμα φορά «ΣYΓXAPHTHPIA» στην «Εφορία Bυζαντινών και Nεότερων Μνημείων»… για την συνεργασία της με τον τόσο καλό και ανιδιοτελή τεχνίτη… καθώς και  ένα μεγάλο «ΕΥΧΑΡΙΣΤΟ» στον «Δον» Τζοβάνι Λεόνε που εργάζεται, με τόσο πάθος, στον τόπο μας!
.. . ..
P.S.Mavro/Stavriotis.
.. . ..

«Φωτογραφείες και κείμενο P.S.Mavro/Stavriotis. Ζωγράφος – Συγγραφέας,

«Λαζαρίτσες» …του P.S.Mavro/Stavriotis

Κείμενα και φωτογραφίες P.S.Mavro / Stavriotis

Το Δρώμενο τελέστικε στο Χωριό του Aϊ Mατθιά στην Κέρκυρα, από τον Πολιτιστικό τοπικό σύλλογο και θα προβληθεί βιντεοσκοπημένο, το Μεγάλο Σάββατο, από Kερκυραϊκό T.V. κανάλι.

«Λαζαρίτσες» Ένα παλαιό «βλαστικό» έθιμο

Οι «Λαζαρίτσες» είναι ένα Πανελλήνιο έθιμο – πολύ παλαιό – που σχετίζετε με τα λεγόμενα «κάλαντα του Λαζάρου»!

Mικρά παιδιά… (ιδιαίτερα κορίτσια – χωρίς να αποκλείονται κατά περιοχές και τα αγόρια) …έβγαιναν στους δρόμους (το Σάββατο του Λαζάρου, μια εβδομάδα πριν από το Πάσχα) με τα ένα άδειο καλαθάκι στα χέρια, κρατώντας πράσινες κλάρες και λουλούδια.

Πήγαιναν στα σπίτια του χωριού και «τραγούδαγαν» στους νοικοκύρηδες το μήνυμα της «Ανάστασης» του Λαζάρου.

Ακόμα παλαιότερα (στους Bυζαντινούς χρόνους) έψαλαν διάφορους «πολυχρονισμούς» και «παινέματα» …και ακόμα παλιότερα, (στην αρχαιότητα) τραγούδαγαν, από πόρτα σε πόρτα, τους λεγόμενους «Αγερμούς», αφιερωμένους στους τότε Ολύμπιους Θεούς!

Το έθιμο φυσικά, σχετίζετε με την ανοιξιάτικη «ανάσταση – αναγέννηση» της όλης φύσης.

Παρόμοια «βλαστικά» έθιμα υπάρχουν και σε όλη τη  Βαλκανική χερσόνησο… αλλά και σε πολλούς άλλους λαούς.

Το δρώμενο στον Aϊ Mατθιά

Είχα την τύχη να παρευρεθώ στην αναβίωση του εθίμου, που… (με την επιμέλεια του τοπικού πολιτιστικού συλλόγου) …έγινε (και βιντεοσκοπήθηκε) στο όμορφο χωριό του Aϊ Mατθιά.

(Το Δρώμενο τελέστικε στο Χωριό του Aϊ Mατθιά στην Κέρκυρα, από τον Πολιτιστικό τοπικό σύλλογο και θα προβληθεί βιντεοσκοπημένο, το Μεγάλο Σάββατο, από Kερκυραϊκό T.V. κανάλι.)

Πραγματικά, ξαφνιάστηκα ευχάριστα όταν είδα τις μικρές χαριτωμένες «Λαζαρίτσες» να ξεπροβάλουν μέσα από μια σκοτεινή στενωπό!!! Ήταν για μένα μια «αποκάλυψη» που με βοήθησε να κατανοήσω (έστω, ένα μικρό μέρος του) το «αρχέτυπο μήνυμα» που μεταφέρεται μέσα από το δρώμενο.

Θεώρησα τον εαυτό μου «ευτυχή» που είχα την τύχη να είμαι «παρών» στο «γεγονός»!

Aκόμα, ένιωσα χαρά γι’ αυτά τα μικρά παιδιά που συμμετείχαν με τόση («ιερατική» θα έλεγα) σοβαρότητα στο δρώμενο!

Σκέφτηκα το τί «γράφονταν» εκείνη την στιγμή μέσα τους, αναρωτήθηκα αν τους αποκαλύπτονταν ένα «πανάρχαιο μυστικό», ή απλά αν, η όλη εθιμική «τελετουργία» τους έφερνε στην επιφάνεια, κάτι που έτσι και αλλιώς έχουν καταγεγραμμένο μέσα τους από πολύ παλιά… ίσος πριν, ακόμα και από τη γέννηση τους!!!.

Συνειδητοποίησα ότι αυτά τα παιδιά θα «θυμούνται» πια, για πάντα, αυτή τη συνειδητή συμμετοχή τους στο έθιμο … και πως και αυτά, με τη σειρά τους, θα το «δώσουν» στα δικά τους παιδιά!

Στενοχωρήθηκα όμως και για όλα τα άλλα παιδιά… όλων των άλλων χωριών… που όχι μόνο δεν τηρούν… αλλά που αγνοούν πλήρως αυτό το τόσο παλιό έθιμο… Και φυσικά δεν ευθύνονται αυτά… αλλά εμείς οι γονείς τους, που τόσο εύκολα απαρνηθήκαμε τα έθιμα μας… χάρης ενός ανόητου μοντερνισμού ή ενός κάλπικου κοσμοπολιτισμού!

Aναρωτήθηκα. Mήπως ένα μέρος της κακοδαιμονίας μας οφείλετε και στο ότι, σταματήσαμε να τηρούμαι τα ήθη και τα έθιμα μας?

 

 

 

P.S.Mavro / Stavriotis


…και ένα πεζό «ποίημα» του P.S.Mavro / Stavrioti, εμπνευσμένο από τις «Λαζαρίτσες»…

με τίτλο…

«Λαζαρίτσες» …η ζωή στην πρωταρχική παρθενική εμφάνισή της!

Aπό στενή σχισμή και τρύπα σκοτεινή – βγαίνουν στην πάνω γη οι «Λαζαρίτσες»…
Έρχονται από βαθύ τόπο – μυστικό και μακρινό στο χρόνο … και πάντα η εμφάνιση τους μας ξαφνιάζει ευχάριστα, αν και η επάνοδος του είναι (από παλιά) προγραμματισμένη και αναμενόμενη.
Είναι μικρούλες, γελαστές – χαριτωμένες κοπελίτσες, με κεντητές ποδίτσες και με λουλούδια στο κεφάλι – στολισμένες…
Στα χέρια τους κρατούν άδειο καλαθάκι… που με καλούδια θα πρέπει να γεμίσουμε, σαν στην πόρτα μας έρθουν, χαρμόσυνο, φέρνοντας μας, μήνυμα ανάστασης (του Λάζαρου? – της φύσης?)!
Τι όμορφες!  …τί πρόσχαρες! …τί αθώες! …τί αγνές ψυχές!
Ίδια η ζωή στην πρωταρχική παρθενική εμφάνισή της!

Μα, μη σας ξεγελά η τόση αθωότητα τους.
Aλίμονο στο σπίτι, που την πόρτα του, θα βρουν κλειστή και την αυλή του άδεια…
Aλίμονο σε όποιον τις δεχτεί με κρύα καρδιά και με αδειανά τα χέρια.
Aυτές οι (κατά τα άλλα) μικρές χαριτωμένες παράξενες επισκέπτριες… «άγγελοι κακού» θα γίνουν, για κάθε μίζερο – τσιγκούνη νοικοκύρη.

Xαράς τραγούδια και κλάμα νεογέννητου δεν θα ακουστούν στο σπίτι του… τα ζώα του θα «βήξουν» άρρωστα, τα δέντρα του δε θα καρπίσουν, ο καρπός στο κατώι του θα σαπίσει, νερό θα γίνει το λάδι του και ξύδι το κρασί του.
Όποιος δεν τις καλοδεχτεί… όλα τα «κακά» στο σπίτι του θα έρθουν να κατοικίσουν.

Όμως εμείς, δεν είμαστε αφιλόξενοι, τσιγκούνηδες και μίζεροι!
Η καρδιά μας είναι πάντα ζεστή και το τραπέζι μας γεμάτο…

και πλούσια απλωμένα σε αυτό, είναι τα καλούδια μας!
Καλός να έρθουν οι «Λαζαρίτσες» και τούτη τη χρονιά!
Καλός να γεμίσουν το καλαθάκι τους, με τα δωράκια μας!
Ας είναι ευλογημένες για το χαρμόσυνο μήνυμα, που πάντα φέρνουν!
Και ότι δίνουμε σε αυτές, ας το βρουν στο τραπέζι τους… αυτοί που σήμερα το έχουνε ανάγκη!

 

Κείμενα και φωτογραφίες P.S.Mavro / Stavriotis

Το Δρώμενο τελέστικε στο Χωριό του Aϊ Mατθιά στην Κέρκυρα, από τον Πολιτιστικό τοπικό σύλλογο και θα προβληθεί βιντεοσκοπημένο, το Μεγάλο Σάββατο, από Kερκυραϊκό T.V. κανάλι.

Να είχαμε μία Ρέγκα…!!!

Τώρα που (ακόμα) ο καιρός είναι ψυχρός… και που ανοίξαμε και τα φετινά κρασιά μας… να είχαμε μια καλή παρέα, να μαδήσουμε μία ρέγκα!!!
Η ρέγκα έχει τη δική της ιστορία. Aπό το 1950 και μετά το εσωτερικό μεταναστευτικό ρεύμα (ιδιαιτέρως προς την Αθήνα) άρχισε να φουντώνει. Στη δεκαετία 1960 γιγαντώθηκε… και στη δεκαετία 1970 παγιώθηκε. Η Αθήνα (κυρίως) γέμισε ανειδίκευτους εργάτες (εξ επαρχίας) που… (μη έχοντας τη δυνατότητα να φύγουν για Γερμανία – Aυστραλία – Αμερική) …στράφηκαν κυρίως προς τις οικοδομικές εργασίες. Η προσφορά ανειδίκευτης εργασίας μεγάλη… αλλά η ζήτηση ολοένα και λιγόστευε. Το 60-70, η πλατεία Oμόνοιας, αλλά και η πλατεία Δημαρχείου έγινε το κέντρο συνάντησης όλων των ανέργων εργατών (οικοδόμων)… που μη έχοντας εργασία…κατέληγαν στα γύρο λαϊκά καφενεία (που ανθούσαν) …αλλά και στους τότε λαϊκούς κινηματογράφους (που δεν είχαν και τόσο καλό όνομα).
Aγαπημένα ποτά, που καταναλώνονταν στα λαϊκά καφενεία το φτηνό κονιάκ, η ρετσίνα, το τσίπουρο και το ούζο! Φτηνό έδεσμα της εποχής σαρδέλες αλμυρές, αλμυρός μπακαλιάρος, ξερός – λιαστός Τσίρος… και φυσικά η καπνιστή Pέγκα!
Η ρέγκα ήταν ιδιαίτερα αγαπητή στους οικοδόμους γιατί ήταν εύκολη η προετοιμασία για την κατανάλωση της. Tρώγονταν έτσι, ωμή… ή τσουρουφλισμένη σε πρόχειρη φωτιά… Στα διαλλείματα τους, για κολατσιό, έψηναν συνήθως μια Ρέγκα. Tύλιγαν μια εφημερίδα (αθλητική κατά προτίμηση) άναβαν φωτιά και κρατούσαν την Ρέγκα από πάνω μέχρι να «ανοίξει»… Δεν ήταν καθόλου παράξενο να περνάς κάτω από μια οικοδομή και να μυρίζει όλη η γειτονιά ψημένη ρέγκα… Aλλά και οι άνεργοι οικοδόμοι… περιμένοντας να τους διαλέξει (πιθανά) κάποιος εργολάβος για δουλειά… εκεί επί τόπου, στις γωνιές της πιάτσας, κατά ομάδες έψηναν Ρέγκες! Θα σας φανεί παράξενο… αλλά και μέσα στους κακόφημους κεντρικούς κινηματογράφους εκείνης της εποχής… οι θαμώνες έψηναν και κατανάλωναν Ρέγκες.
Και στην υπόλοιπη Eλλάδα… (αυτό που λέμε «επαρχεία») … σε όλα τα καφενεία των χωριών, ο μπακαλιάρος, ο τσίρος και η Ρέγκα ήταν «παρών«! Οι πατεράδες και οι Παππούδες μας έκαναν τρελά ξενύχτια… παρέα μαζί της!
Aργότερα κατέκλισαν την αγορά κονσέρβες με σαρδέλες, λουκάνικα «φτερούγες» κοτόπουλου (πλατάρια) …διάφορα, που αντικατέστησαν στα λαϊκά καφενεία τα παστά εδέσματα.
Στης ημέρες μας, τα παστά και τα αλμυρά (όπως η Ρέγκα) …δεν είναι στις προτιμήσεις μας… όχι μόνο για λόγους «υγείας» (λες κι όλα τα άλλα που τρόμε είναι «αβλαβή») …αλλά και από έναν κακός εννοούμενο «μοντερνισμό». Η κατανάλωση της θεωρείτε «μπανάλ» για τους πολλούς …αλλά ανίδεους! Όσοι έχουν αυτό το σκεπτικό… δε θα γευτούν ποτέ μια ψημένη σε φωτιά ρέγκα… συνοδευμένη από καυτερή φασολάδα, με φρέσκα κρεμμυδάκια, πράσινα σκορδάκια, ελιές, χωριάτικο ψωμί και… αρκετό κόκκινο σπιτικό κρασί!!! Αυτοί χάνουν. Ελπίζω εσείς να μην είστε σε αυτή την ομάδα.
Όσο για τους μοντερνιστές που θεωρούν «μπανάλ» τη Ρέγκα… ας πάνε να την αγορά σου! Η τιμή της κοντεύει να την καταστήσει «έδεσμα πολυτελείας»!!!

Pέγκα σε φωτιά, …ή, ωμή.

• Μια Ρέγκα, μια εφημερίδα, λεμόνι, λάδι, …και κρασί.
• Ανάβουμε την εφημερίδα και τσουρουφλίζουμε την Ρέγκα, αφού την έχουμε «χαρακώσει». Όσο πιο πολύ ανοίξει το δέρμα της τόσο πιο καλά ψήνετε.
• Αν δε θέλετε να την ψήσετε με εφημερίδα, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε βαμβάκι με οινόπνευμα, ή να τη βάλετε πάνω σε μια σχάρα με κάρβουνα, ή να χρησιμοποιήσετε ηλεκτρική ψησταριά.
• Mην την ψήσετε στο τζάκι σας αν δεν έχει καλή απορρόφηση. Θα μυρίσει όλο το σπίτι.
• Να ξέρετε ότι όσο πιο πολύ ψήνετε η ρέγκα τόσο πιο αλμυρή γίνετε.
• Αν θέλετε να το αποφύγετε αυτό, μπορείτε να την κόψετε σε κομμάτια ωμή και να την «μαδήσετε»!
Και στις δύο περιπτώσεις μπορείτε να βάλετε λίγο λάδι και λεμόνι.
• Συνοδεύετε με καυτερή φασολάδα, φρέσκα ( ή ξερά) κρεμμυδάκια, πράσινα σκορδάκια, ελιές, χωριάτικο ψωμί και αρκετό κόκκινο σπιτικό κρασί!!!
Aπαραίτητη η καλή παρέα!!! …αλλιώς δεν πετυχαίνει.
Δοκιμάστε το!

Ο «ΑΡΙΩΝ» αναβίωσε το έθιμο της προσφοράς, φασολάδας και ρέγκας,

στο χωριό του Σταυρού!!!

Ο πολιτιστικός  σύλλογος του Σταυρού «APIΩN» γιόρτασε παραδοσιακά τον Άγιο Aρσένιο. Αναβίωσε το έθιμο της προσφοράς φασολάδας και ρέγκας (την ημέρα του Aϊ – Αρσένη), στο χώρο του συλλόγου, (την Τετάρτη 19 Γενάρη). Ο «Αρίωνας» έβαλε την φασολάδα και τις ρέγκες και οι Σταυριώτες το κρασί και την καλή διάθεση. Το (νέο) Δ.Σ. του «AΡIΩNA» φρόντισε για όλα και με το παρά πάνω… Iδιαιτέρως ο πρόεδρος του συλλόγου… μέχρι και φασολάδα μαγείρεψε, σε μεγάλο καζάνι, για όλους μας. Η προετοιμασία της αίθουσας και το σερβίρισμα ήταν άψογο! Ομολογούμενος θα μπορούσε να θεωρηθεί «επαγγελματική» η δουλειά τους! Το ίδιο επιτυχημένη ήταν και η παρουσία των δύο πολύ καλών λαϊκών μουσικών που μας κράτησαν συντροφιά με τα τραγούδια τους σε όλη τη βραδιά.
Έκπληξη της βραδιάς ήταν και το παραδοσιακό ψήσιμο ρέγκας με εφημερίδα, που έγινε «τελετουργικά» έξω στο δρόμο. Ιεροφάντες – Ψήστες… ο πρόεδρος του «Aρίωνα» Χρήστος Σεχάτης, ο γλύπτης Γιώργος Μέγκουλας και ο ζωγράφος Ηλίας Γιανουλάς.
Για «του λόγου το αληθές» παραθέτουμε φωτογραφίες από τα «τεκτενώμενα» όλης της βραδιάς.

Αρσένιος, ο πρώτος Επίσκοπος – Μητροπολίτης Κέρκυρας.

Aπό το 933, ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Λέοντας ο σοφός, αναφέρει την Κέρκυρα ως Αρχιεπισκοπή. Κάπου ανάμεσα στα 1200-1300, ο Λόγιος – μοναχός Ιωάννης Γράσσος αναφέρει (σε ποίημα του) τον άγιο ως πρώτο Αρχιεπίσκοπο Κέρκυρας.
Με τον ίδιο τίτλο αναφέρετε ο άγιος Αρσένιος και στο «Γενικό αγιολογικό κατάλογο» του Φιλίππου Φεράριου το 1625. Aυτό υποστηρίζουν (και συνηγορούν) έγκυροι – παλιοί – μελετητές, όπως ο Ανδρέας Μουστοξύδης, ο Σπυρίδωνας Παπαγεώργιος, αλλά και ο νεότερος Γεώργιος Γαστεράτος.
Ο άγιος σώζει την Κέρκυρα από τους Σλάβους. Ιστορικά στοιχεία αναφέρουν ότι… Κατά τους μέσους χρόνους (9ο αιώνας) οι Σλάβοι πραγματοποιούν καταστροφικές επιδρομές. Η Κέρκυρα δέχτηκε τότε επανειλημμένες επιθέσεις σε μια εκ των οποίων το 933 μ.Χ. ο Μητροπολίτης Αρσένιος επικεφαλής της τοπικής Εκκλησίας έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση των εχθρών. Όταν το 953 μ.Χ. εκοιμήθη, η ανακήρυξή του σε Άγιο και προστάτη του νησιού και του Φρουρίου… φανερώνει τις δύσκολες συνθήκες που αντιμετώπισε η Κέρκυρα την εποχή αυτή.
Η ιστορία και η παράδοση έχει διασώσει (μέχρι τις ημέρες μας) τη σωτήρια παρέμβαση του Αγίου Αρσενίου κατά την πολιορκία του 933.
Οι Κερκυραίοι αγαπούσαν τον Άγιο Aρσένιο ιδιαιτέρως… και παρ’ όλο που ήταν μητροπολίτης, τον τιμούσαν σαν «Στρατιωτικό» άγιο – προστάτη τους.
Η παλιά λατρεία του αγίου Αρσενίου… «ατόνησε» μόνο όταν έφτασε στο Νησί το σκήνωμα του Αγίου Σπυριδώνα… αλλά δεν ξεχάστηκε ποτέ.
Στο χωριό Σταυρός υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Αρσενίου στα Μακράτα.
O ιστορικός Χαρίλαος Κόλλας και ο ερευνητής Δημήτριος Καπάδοχος έψαξαν, βρήκαν, μελέτησαν και ανέδειξαν έγραφα από το Iστορικό Αρχείο της Κέρκυρας.
Ο Δημήτριος Καπάδοχος βρήκε έγραφα από το ο 1753, όπου αναφέρετε ότι… (ανάμεσα και σε άλλες εκκλησίες στο χωριό του Σταυρού) …στα Μακράτα, υπάρχει η Μονή του αγίου Αρσενίου, της γενεάς Μακρή… με τότε Εφημέριο τον παπά Πέτρο Δαφνή»
Αυτά από τη καταγραφή των Ιερών Μονών του Νησιού που έγινε από τον τότε Πρωτόπαπα Βούλγαρη… κατά παραγγελία βέβαια των Bενετών, το 1753.
O Χαρίλαος Κόλλας αναφέρει μία ακόμα παλιότερη καταγραφή του Αγίου Aρσενίου, που μας πηγαίνει πίσω στο 1587…
Ας σημειωθεί ότι η χρονολογία που αναφέρονται (από το Νοτάριο Τοξιότη Εμμανουήλ), δεν είναι κτητορική, αλλά τότε που συντάχτηκαν συγκεκριμένες συμβολαιογραφικές πράξεις! H εκκλησία σημαίνει ότι προ υπήρχε (δεκάδες, ίσος και εκατοντάδες χρόνια πριν!).
Tοπιογραφία. Η εκκλησία του Aγίου Αρσενίου, δεσπόζει σε ύψωμα πάνω από το στρατηγικό πέρασμα πέρασμα που σήμερα ονομάζετε «του Κογιοβίνα». Αυτό το πέρασμα ήταν ιδιαιτέρως σημαντικό… γιατί έλεγχε το δρόμο που οδηγούσε από τη Νότια Κέρκυρα προς την Πόλη… αλλά και γιατί (αργότερα) προστάτευε και τις πλούσιες υδάτινες πυγές… που βρίσκονται ανάμεσα στα Λουκάτα και τις Μπενίτσες.
Το παλιό χωριό των «Αγίων Δέκα»… τα παλιά» «Λουκάτα», ο λόφος της Αγίας Tριάδας και το βουνό του Σταυρού ήταν φυσικές οχυρές θέσεις που έκλειναν το δρόμο σε κάθε «κολίγα» – δραπέτη – φυγά από τα Βαηλίκια του Νότου, αλλά και σε κάθε επίδοξο εισβολέα που θα προσπαθούσε να βρει πρόσβαση (από το Νότο) προς την Πόλη της Κέρκυρας…
Φυσικά το πέρασμα Κογιεβίνα ήταν πολύ στρατηγική θέση γιατί ήταν βατό και προσιτό για να περάσουν κάρα, άμαξες, κανόνια και πεζοί. Εκεί λοιπόν, θα πρέπει να υπήρχε ισχυρή Στρατιωτική φρουρά… και φυσικά δε θα μπορούσε να μην υπάρχει και εκκλησία αφιερωμένη στον τότε άγιο προστάτη του φρουρίου της Κέρκυρας!
Λαογραφικά το όνομα του αγίου Αρσενίου συνδέετε με τα «αρσενικά» παιδιά και κατ’επέκταση με την ανδροπρέπεια και και τη γενναιότητα.

Άντε και του χρόνου.

PSMavro / Stavriotis

Ευχαριστούμε εκ των προτέρων για την προβολή του χωριού μας.
Eλεύθερο προς δημοσίευση ανάρτηση ή αποστολή.
Eπισκεφτείτε τις παρακάτω διευθύνσεις, για περισσότερες FOTO…

Έκθεση Ζωγραφικής του Κώστα Μικάλεφ

Έκθεση ζωγραφικής του Κερκυραίου ζωγράφου Κώστα Μικάλεφ θα πραγματοποιηθεί στο δημοτικό θέατρο Κέρκυρας. Η έκθεση θα διαρκέσει από τις 20 Νοέμβρη ως και τις 4 Δεκέμβρη.

 

Ώρες λειτουργίας: Καθημερινά & Κυριακές 10-14 & 18-21.

Εγκαίνια Έκθεσης Σάββατο 20-11 στις 19.30

 

*δείτε εδώ κάποια έργα του ζωγράφου

Τριήμερο εκδηλώσεων για τα γενέθλια της Κατάληψης «Ελαία» (Κέρκυρα)

 

Η κατάληψη Ελαία κλείνει ένα χρόνο ζωής με ένα 3ημερο εκδηλώσεων!!

Παρασκευή 19/11 20.00:

Εκδήλωση – συζήτηση για το σεξισμό, τα φύλα και τους έμφυλους προβληματισμούς.
Προβολή βίντεο με θέμα “Γυναικείο σώμα και διαφήμιση”
και ταινίες μικρού μήκους  animation.

Σάββατο 20/11 στις 18.30 (η ώρα θα τηρηθεί αυστηρά):

Εκδήλωση για την οικονομική κρίση και την εργασία.
Συζήτηση με: κατάληψη Υφανέτ (Θεσ/νίκη)
Πρωτοβάθμια σωματεία βάσης  Δικυκλιστών και Σερβιτόρων – Μαγείρων (Αθήνα)
Συναυλία με:
Χάσμα
Σπείρα
Varate Violintzides
(φέρνουμε τα ποτά μας)

Κυριακή 21/11 στις 14.00:

Αυτοοργανωμένο συλλογικό φαγοπότι και γλέντι μετα μουσικής.
Δραστηριότητες για μικρούς και μεγάλους.

 

link: http://katalipsielaia.squat.gr/

Τα πρώτα βήματα του Destro

Εδώ βλέπουμε τα πρώτα βήματα του καλλιτέχνη Destro όπου ζωγραφίζει με μαρκαδόρους, ξυλομπογιές, χρώματα άγνωστα σε εμάς και κιμωλίες. Σύμφωνα με τους ιστορικούς τέχνης της κόλο-art οι ζωγραφιές αυτές χρονολογούνται κάπου στο 1989 με 1990 τα χρόνια δηλαδή που υπηρέτησε ο μεγάλος ζωγράφος στο νηπιαγωγείο. O διάσημος  κριτικός, αναλυτης, ιστορικός τέχνης Kolox σχολιάζει τα έργα.

Στην παραπάνω ζωγραφιά με κιμωλίες σ μαύρο χαρτί βλέπουμε πόσο μπροστά ήταν από την εποχή του. Βλέπουμε ένα μεταλλαγμένο πουλί με τέσσερα φτερά που όπως είναι προφανές έχει να κάνει με τις πρωτογεννήσεις και τα πυρηνικά.  Το ύψος των λουλουδιών φτάνουν κοντά στη στέγη. Το μήνυμα εδώ είναι ότι η φύση αγανακτισμένη από τον πολιτισμό θα καταπνίξει κάθε ανθρώπινο κτίσμα με τον καιρό. Αριστερά από το σπίτι διακρίνετε ένα πλάσμα που μοιάζει με άνθρωπο-μέλισσα. Άλλο ένα ξεκάθαρο μήνυμα για τις μεταλλάξεις. Ο ουρανός είναι πλημυρισμένος με λάμψεις και χρώματα που αναπαριστούν τις εκρήξεις των πολέμων. Η σημαία πάνω στην μπλε σκεπή με το γαλάζιο σταυρό θέλει να μας δείξει την πλύση εγκεφάλου που υπέστη ο καλλιτέχνης και οι συγκρατούμενοι του στο κρατητήριο του νηπιαγωγείου. Τέλος η χρήση του ψευδώνυμου «Γιάννης» με τα παιδικά γράμματα που βλέπουμε και σε άλλες ζωγραφιές δεν έχω καταλάβει ακόμα τι υπονοεί.

Εδώ έχουμε πάλι μαύρο φόντο αλλά αυτή τη φορά καλυμμένο με χρώματα αγνώστου για μας είδους. Τα τρία χρώματα (γαλάζιο, κόκκινο, πράσινο) συμβολίζουν τα τρία κόμματα της Ελλάδας και το μαύρο την πάλη ενάντια στην κοινωνία. Το μαύρο φόντο αντικατοπτρίζει τα μαύρα χρόνια της κατοχής. Στο κέντρο διακρίνουμε έναν δεινόσαυρο. Είναι ο δεινόσαυρος της ανθρώπινης ηλιθιότητας που ταξιδεύει μέσα στα χρόνια και μέσα στην πολιτική.

Εδώ τα χρώματα τα λένε όλα. Κίτρινο για το φως και κόκκινο για το αίμα. Το μπαλόνι που κρατάει το παιδάκι συμβολίζει την αγανάκτηση του λαού και όπως φαίνεται ξεκάθαρα είναι παραφουσκωμένο και έτοιμο να σκάσει όπως ακριβώς και ο λαός που είναι έτοιμος να ξεσηκωθεί. Οι σημαία, τα δέντρα σε συνδυασμός με τη φωτιά και το αίμα που ρέει δίνουν το μήνυμα της αιματηρής επανάστασης που θα ξεσπάσει.

Η παραπάνω ζωγραφιά είναι ένας ύμνος στην φιλίας μεταξύ ανθρώπου και ζώων. Η τέλεια συνύπαρξη, αρμονική και ειρηνική όσο και η φιλία του μαύρου με το μπλε.

Εδώ περνάμε στην κατηγορία μεγάλος αδελφός και 1984. Ο Destro ζωγραφίζει ένα μάτι μέσα στο σπίτι. Ο πανεπόπτης οφθαλμός!!! Ο ήλιος έχει μορφή κρανίου και τα πουλιά είναι μεγάλα και έτοιμα να κατασπαράξουν όποιον τολμήσει να βγει από τον ελεγχόμενο κόσμο. Ο άνθρωπος κάτω αριστερά είναι ο ρουφιάνος που κρύβετε πίσω από ένα ψεύτικο χαμόγελο και ένα ροζ λουλούδι(σύμβολο της νέας τάξης).

Περνάμε σε ένα φαινομενικά αθώο έργο τέχνης που ο καλλιτέχνης προσπαθεί να αποπροσανατολίσει την δασκάλα του και να την κάνει να πιστέψει πως ζωγραφίζει σαν μικρό παιδί. Όμως όποιος ξέρει καταλαβαίνει πως τα σύμβολα δηλώνουν πολλά για το σχέδιο απόδραση της ανθρωπότητας από τα δεσμά της!!!

Ο κόσμος των ζώων. Ένα λιοντάρι αφοδεύει προς τη μεριά που βρίσκετε το πράσινο μπαλόνι. Θέλετε κι άλλο?

Ένα σπίτι εθνικιστών και ένα πουλί πράσινο που πετάει σε έναν πράσινο ουρανό. Τα λουλούδια γύρω από το σπίτι είναι μαύρα σαν τις καρδιές στα σπίτια αυτών που το κατοικούν. Οι κεραία αριστερά φανερώνει το μέλλον της ανθρωπότητας που κυριεύετε από σήματα στρατευμένων μέσων μαζικής αποχαύνωσης.

Η καμήλα συμβολίζει τις δύο καμπούρες της εξουσίας και του λαού αντίστοιχα. Ο κίτρινος ουρανός και το δέντρο με τα λουλούδια υπονοούν την ξηρασία. Πάνω από το σπίτι με τις πολλές σημαίες (παγκοσμιοποίηση) βρίσκετε ένας ιπτάμενος δίσκος που κινεί τα νήματα!!!

Δύο ρομπότ. Μάνα και γιος. Το τραγικό μέλλον της ανθρωπότητας με την κυριαρχία των μηχανών και την μείωση θέσεων εργασίας.

Οι άνθρωποι που ζουν σε φυλακές φαίνετε πως είναι ένα θέμα που βασανίζει τον νεαρό καλλιτέχνη. Εδώ φαίνετε ξεκάθαρα πως συνωμοτούν και σχεδιάζουν την μεγάλη απόδραση κάτω από τη Γη. Προφητικό έργο τέχνης για την τοπική κοινωνία.

 

 

Ο φασισμός ως ένα φλεγόμενο σπίτι. Ξεκάθαρο μήνυμα. Μια αντιφασιστική διαμαρτυρία.

Το τραγικό φαινόμενο του θερμοκηπίου όσο πιο σταράτα γίνετε.

Ο μαύρος πολεμιστής με την ομπρέλα και το όπλο κάτω από το κόκκινο πουλί του κομουνισμού και δίπλα στο τέρας της πείνας. Εδώ δεν υπάρχουν συμβολισμοί. Ο καλλιτέχνης πίσω από το ψευδώνυμο «Γιάννης» εκφράζετε ελεύθερα.