συζήτηση μετά το φαγητό…
κοτόπουλο εστραγκόν
και μια ανάπηρη γάτα να νιαουρίζει στο κεφάλι μου
χωρίς σταματημό
το σύστημα είναι σοφό
σκηνοθέτης απείρου κάλλους
πόσα προβλεπόμενα σενάρια σε μια ταινία?
όσα μπορούμε να σκεφτούμε
και άλλα δυο-τρία να υπάρχουν
μη πάει και τραβηχτεί κανείς πιο πέρα
ο κόσμος θα αλλάξει από φαντασία
της πιο ακραίας μορφής
ή από την παντελή έλλειψη της
τί κάναμε εμείς για να αλλάξει ο κόσμος?
δεν αυτοκτονήσαμε όλοι με επιτυχία πάντως
αν και θα έπρεπε…
για να μην μείνει σπόρος από τη σάπια τη γενιά σας
ο ένας κρεμάστηκε
ο άλλος πρεζόθηκε
και εγώ έπεσα και τσακίστηκα
θα πρέπει να απολογούμαστε μια ζωή?
να σας αφανίσουμε θα έπρεπε
και ίσως και να τα καταφέρουμε
είναι ωραίο να κάνεις όνειρα
μπογδάνε θα καίγεσαι στην κόλαση
και να πεις πως άξιζε τον κόπο?
άθλια συλλογή τραγικά αμήχανων στιγμών
εμμονές?
παπάρια…
βαθιά ανάσα…
τοποθετήστε την ελπίδα στον πρωκτό σας
δέκα πάτερ ημών
και τραβάτε στο διάολο
και η μέρα είναι Δευτέρα
και σε δέκα λεπτά τελειώνει
Πριν ένα χρόνο και κάτι ψιλά η Μυρτώ ήρθε στο σπίτι μετά τη δουλειά μαζί με πέντε κιλά ημερολόγια που της έδωσαν για το έτος 2015. Άρπαξα τρία από αυτά. Το ένα το έχετε μπροστά σας. Ένα δεύτερο Χριστιανικό με εικόνες και άγια πράματα και θάματα το πετσόκοψα για χρήση κολάζ. Το τρίτο είναι ολίγον τι “Σάπιο” και ακόμα το γεμίζω με σημειώσεις, σκέψεις και σκίτσα χωρίς να τηρώ καθόλου ημερομηνίες. Πίσω στο πρώτο λοιπόν… με το που το άνοιξα μου ήρθε στο μυαλό η ιδέα να καταγράψω όλη τη χρονιά με σκίτσα και λίγες σημειώσεις… με τον τρόπο μου πάντα. Έτσι και έκανα λοιπόν και το αποτέλεσμα αυτής της διαολέμενης χρονιάς βρίσκεται στην οθόνη σας. Μια χρονιά που με βρήκε στα Σπάτα, παντρεμένο με γυναίκα και αρκετά ζωντανά. Πολιτικές εξελίξεις, χαρές, λύπες, ταξιδάκια, κηδείες ανθρώπων, ζώων & Θεών και άλλα πολλά περί ζωής και θανάτου. Το ημερολόγιο πέρασε από σκάνερ (καινούριο απόκτημα) και σας προσφέρεται απλόχερα είτε για online ανάγνωση, χωρισμένο σε 3 μέρη (λόγο του δωρεάν πακέτου υπηρεσιών), είτε για κατέβασμα σε pdf για την ψηφιακή σας βιβλιοθήκη.
Γεννήθηκα στην Κέρκυρα το Δεκέμβρη του 85. Από μικρός έδειξα ενδιαφέρον για τις τέχνες και τα γράμματα. Ασχολήθηκα με διάφορες μορφές της ως δημιουργός και ως φίλος. Τη ζωγραφική την αγάπησα πολύ αλλά μία την έπιανα, μία την άφηνα μέχρι το 2009 που την είδα ζωγράφος με πινέλα, χρώματα, καμβάδες και όλο το πακέτο… Το γράψιμο επίσης με συντροφεύει αρκετά τα τελευταία χρόνια και από αυτή την ανάγκη προέκυψαν και οι “εκδόσεις το κόλο” από την φράση ενός παιδικού μας φίλου… Υπήρξε και η “family films corfu” αλλά αυτή είναι από άλλο – καμένο- ανέκδοτο. Το 2014 ήρθε στην Κέρκυρα να με γνωρίσει η μέλλουσα γυναίκα μου με την οποία έφυγα μαζί και ήρθα στην Αθήνα και την παντρεύτηκα. Ακολουθούν links για επικοινωνία κλπ κλπ κλπ.
Τι άνθρωποι κι αυτοί… Ανοίγει η πόρτα μπαίνουν ακόμα δύο νέοι. Ο ένας με μακρύ σακάκι στο χρώμα της ώχρας, μπεζ πουκάμισο, σκούρα γραβάτα. Μακριά μαύρα μαλλιά πιασμένα κότσο και δεξιά χωρίστρα. Καλοαναθρεμμένο γελαδερό. Ο φίλος του, πιο ώριμος, με μαλλί ολίγον κλαρινάτο και πουκάμισα, γραβάτες και λοιπά… Αμίλητοι κάθονται. Παραγγέλνουν λευκό κρασί, δύο ποτήρια. Αντάλλαξαν τρεις κουβέντες με τρόπο, με υψηλή ευγένεια. Το κρασί ήρθε. Έπιαναν τα ποτήρια με χάρη κουνώντας μελαγχολικά τα δάχτυλα τους. Άθλια σκηνοθεσία. Ο κοτσίδας έκανε νεύμα σε μια ψιλογκοθού με σκούφο άγιου Βασίλη που καθόταν στον πάγκο. Εκείνη τον αγνόησε. Εκείνος προσποιήθηκε ότι δεν έκανε τίποτα, επαναλαμβάνοντας το νεύμα και επεκτείνοντας το προς φτιάξιμο των μαλλιών… Μπαίνει ο Δημήτρης στο μαγαζί με φόρα. Έχει πιει τον κώλο του και δεν το κρύβει. Φορούσε ένα λερωμένο πράσινο φουσκωτό μπουφάν. Θα κυλιόταν στο δρόμο, μόνος ή με παρέα. Έκατσε στο τραπέζι τους. Εκείνοι τρόμαξαν… διακριτικά πάντα. Κοιτούσαν με τρόπο εναλλάξ προς το μπαρ, αλλά κανείς να τους σώσει. Ο Τζίμης τους χαρίζει ένα μεγάλο χαμόγελο, αποκαλύπτοντας μια σάπια οδοντοστοιχία. Ο μακρυμάλλης κάνει να σηκωθεί. Ο Τζίμης τον πιάνει από τον ώμο και τον καθίζει. Στο μπαρ χαμπαριάζουν τώρα τη φάση. Ο Τζίμης καταλαβαίνει πως η παράσταση θα είναι σύντομη. Οι «του μαγαζιού» κάνουν κίνηση. Ο Τζίμης ανεβαίνει στο τραπέζι με ένα σάλτο και τον πετάει έξω. Έπρεπε να αδειάσει θεαματικά. Τα δυο παιδιά την κοπάνησαν κουτρουβαλώντας και όσοι ήταν κοντά τραβήχτηκαν έντρομοι προς τον τοίχο μην τους πάρουν τα σκάγια. Εκείνος ήξερε πως όταν τελείωνε το κατούρημα θα τον σάπιζαν. Ήλπιζε να μην στραγγίξει ποτέ. Γύρναγε γύρω γύρω για κανένα λεπτό σχεδόν και στα τελειώματα γλιστράει μες τη ζάλη του και σαβουριάζεται στις κατουρημένες καρέκλες. Πέσαν όλοι πάνω του και άρχισαν να του μαλακώνουν τα πλαϊνά. Εκείνος στο πάτωμα ξεβράκωτος, μάτωνε, γελούσε, δεν καταλάβαινε πόνο. Προσπαθούσαν με κλωτσιές να βγάλουν έξω το σίχαμα. Ευτυχώς ήταν κοντά στην πόρτα και σε μισό περίπου λεπτό βρισκόταν ανάσκελα στο παγωμένο πλακόστρωτο μισοαναίσθητος. Τα αυτιά του βούιζαν, τα μάτια του βλέπανε κάτι θολά γιορτινά λαμπιόνια στον ουρανό. Ο κόσμος ντυμένος στην πένα προσπερνούσε το ματωμένο κουρέλι, κοιτώντας διακριτικά την πρησμένη ψωλή του. Από μέσα ο Σινάτρα ευχόταν καλά Χριστούγεννα…
Kολοχαρτον: από τις Εκδόσεις Το Κόλο 