«…even your emotions have an echo in so much space«
Βήμα αργό αλλά κοφτό και σίγουρο. Δεν πας πουθενά αλλά δίνεις την εντύπωση ότι ο προορισμός σε γέννησε. Σαν μύθος, σαν παλιά ιστορία κλειδωμένη σε πατάρι, αδέξια γραμμένη σε βιβλίο φτηνό. Να μεταμορφώνεται ο δρόμος σε ένα τεράστιο στόμα φαφούτικο. Να πετάει έξω τη γερασμένη του γλώσσα (που τόσα έχει γευτεί να κάθονται πάνω της) και να ξερνάει εσένα. Εκεί, ανάμεσα στη χολή και στα σάλια, βρήκες λόγω σβησίματος και διαγραφής.
Σηκώνεσαι γυμνός, ντυμένος μόνο μουσική, λογοτεχνία και κινηματογράφο. Αδιαφορείς πλέον για το στίχο, ό,τι είχαμε να πούμε το είπαμε. Αλλά και να μην το είπαμε δε σε ενδιαφέρει. Ήρθε η ώρα της νότας να μιλήσει. Ας φλυαρήσει μια φορά κι αυτή. Δικαίωμα που κέρδισε και αδυσώπητα εκμεταλλεύεται. Αλλά δε σε φέρνει σε δύσκολη θέση. Επιστρέφοντας στο Λ.Α., φέρνεις νεκρά λουλούδια σε κάποια τυφλή Μαίρυ και αν τα βρεις σκούρα όλο και κάποιος κιθαρωδός θα έρθει να σου φέρει τη παλιά σου γνώριμη. Σε ευχαριστώ, Τζόνυ, για τη μορφίνη. Έχουμε περάσει σε άλλη φάση. Το ξέρεις, μιλάς τόση ώρα στον εαυτό σου. Δεν είναι πια ο Μποντλαίρ ή ο Έλλιοτ αλλά ο Ντύλαν κι ο Μάρλεϋ. Κι ακόμα δεν έδυσε ο ήλιος.
Η πλάτη μπροστά σου σαλεύει ρυθμικά. Τέρμα η πολιτική. Τέλος το κόμμα. Δεν θα ταχθείς σε κανένα σκοπό. Αυτά ταιριάζουν σε άλλους. Η απόφασή σου ταλαντεύεται ακόμα. Έχεις καιρό να το ζυγίσεις. Περπάτα στη θύέλλα τόσων σελίδων, έστω και για πρώτη φορά, με θάρρος. Για ψάξε να δεις τί έχεις μαζί σου. Τη νοησιαρχία του Λασκαράτου για ιδανικό πολίτευμα. Τα τυφλά ηλιοτρόπια του Μέντεζ για άρωμα. Τον Μπακ του Λόντον για φύλακα και φίλο (να παίζει το «φ» σαν αποτυχημένο σφύρηγμα). Αισθάνεσαι μια γαλήνη. Εξηγησέ τη μου. Σου αρέσει να βλέπεις τους άλλους να φανατίζονται στη δουλειά τους και μουσκέυουν τις μασχάλες τους. Εσύ ομώς το ψωμί σου το βγάζεις αλλιώς. Πάντα με καθαρό το παντελονί και μυρωδάτο το γιακά. Εσύ αγγίζεις απαλά σελίδες και αναμένεις κάποιον γραμμικό οργασμό. Η αυτοϊκανοποίηση σε αυτήν τη δουλειά είναι αδύνατη.
Αναρωτιέσαι ακόμα για το «Rosebud» ή γελάς συνωμοτικά ξέροντας ότι το δικό σου το κατέστρεψες οριστικά; Προσπερνάς πλάτες, αισθάνεσαι δρομέας και ετοιμάζεσαι να ιδρώσεις σε κάποιο ανταγωνιστικό τεραίν. Ξάφνου σωπαίνεις. Σταματάς να περπατάς. Συμπεραίνεις ότι η γενιά του ’50 δε σιώπησε αλλά φυμώθηκε. Γιατί τα Κουρέλια ήταν απολιτίκ και ενοχλούν τους πάντες οι τραγουδιστές καταλήξεις λέξεων. Στην εποχή μας χάθηκε το χιούμορ. Ξεπουλήθηκε ο αυτοσαρκασμός. Αν δεν ξαναγυρίσουν στην μόδα… Αφήνεις τη σκέψη μετέωρη. Τί μπορείς να κάνεις γι’ αυτό. Αυτό σε καίει, απλά δεν το παραδέχεσαι. Αυτή είναι η αιτία που περπατάς. Δεν απολαμβάνεις τον περίπατο, τον χρησιμοποιείς για να μιλήσεις σε ανοιχτό κοινό. Σκέφτεσαι. Σκέφτεσαι τόσο που αρχίζει να σου αρέσει η αναισθησία. Αλλά δεν θα τη γευτείς ποτέ. Διάλεξες άλλο μονοπάτι. Τί σου ‘πε ο Ταραντίνο; Είναι μονόδρομος, μωρό μου, μέχρι το γαμημένο το τέλος.
Κι αν αλλάζαμε την ιστορία και δίναμε στο θυληκό το δικαίωμα να εκφραστεί πλειοψηφικά; Πώς θα ήταν μια γυναικοκεντρική ματιά στην κοινωνία, στη λογοτεχνία, στην ιστορία; Θα είχε και πάλι ο φαλλός κεντρική θέση; Κι άλλο αίμα και σπέρμα; Τα μη συμβατικά όπλα; Η μέση Ανατολή; Η τύπισσα δίπλα σου αδιαφορεί. Οπλίζεται με βλέμμα και βήμα. Διεσταλμένες κόρες την ακολουθούν και ο αέρας μύρισε πρόωρη εξπερμάτωση. Και πάλι δε σε αφορά. Διάδηλωση εν όψη και εκλογές υπόψη. Λέξεις που χαραμίζονται και άσκοπη μετατροπή οξυγόνου σε διοξείδιο του άνθρακα. Θυμάσαι τη φάρμα των ζώων και όχι άδικα. Δύο πόδια κακό τέσσερα πόδια καλό.
Έχεις στον ώμο το πανωφόρι σου. Σε εποχές όπου όλοι κλείνονται στον εαυτό τους, εσύ ανοίγεσαι. Δεν είναι εξυπνάδα αυτό. Τάσεις αυτοκτονίας είναι. Έρχονται καιροί στους οποίους θα σε ληστεύουν μέρα μεσημέρι για ένα κομμάτι χαμόγελο. Μετά θα σε σκοτώνουν. Αλλά γι΄αυτό κάνουμε παρέα. Κανένας δεν περιμένει κάτι από εμάς. Δε χρωστάμε σε κανέναν τίποτα. Αν τέλειωνε τώρα, τί θα έκανες; Πώς θα έβλεπες τη ζωή σου; Προσέφερες κάτι στην ανθρωπότητα ή ασχολήθηκες με τον εαυτό σου; Δεν πέφτεις στην παγίδα εσύ. Ξέρεις ότι σωστό δεν υπάρχει. Μη με ρωτάς. Ξέρεις καλύτερα από μένα. Το μόνο που υπάρχει για μας είναι ο δρόμος.
Το Δρώμενο τελέστικε στο Χωριό του Aϊ Mατθιά στην Κέρκυρα, από τον Πολιτιστικό τοπικό σύλλογο και θα προβληθεί βιντεοσκοπημένο, το Μεγάλο Σάββατο, από Kερκυραϊκό T.V. κανάλι.
«Λαζαρίτσες» Ένα παλαιό «βλαστικό» έθιμο
Οι «Λαζαρίτσες» είναι ένα Πανελλήνιο έθιμο – πολύ παλαιό – που σχετίζετε με τα λεγόμενα «κάλαντα του Λαζάρου»!
Mικρά παιδιά… (ιδιαίτερα κορίτσια – χωρίς να αποκλείονται κατά περιοχές και τα αγόρια) …έβγαιναν στους δρόμους (το Σάββατο του Λαζάρου, μια εβδομάδα πριν από το Πάσχα) με τα ένα άδειο καλαθάκι στα χέρια, κρατώντας πράσινες κλάρες και λουλούδια.
Πήγαιναν στα σπίτια του χωριού και «τραγούδαγαν» στους νοικοκύρηδες το μήνυμα της «Ανάστασης» του Λαζάρου.
Ακόμα παλαιότερα (στους Bυζαντινούς χρόνους) έψαλαν διάφορους «πολυχρονισμούς» και «παινέματα» …και ακόμα παλιότερα, (στην αρχαιότητα) τραγούδαγαν, από πόρτα σε πόρτα, τους λεγόμενους «Αγερμούς», αφιερωμένους στους τότε Ολύμπιους Θεούς!
Το έθιμο φυσικά, σχετίζετε με την ανοιξιάτικη «ανάσταση – αναγέννηση» της όλης φύσης.
Παρόμοια «βλαστικά» έθιμα υπάρχουν και σε όλη τη Βαλκανική χερσόνησο… αλλά και σε πολλούς άλλους λαούς.
Το δρώμενο στον Aϊ Mατθιά
Είχα την τύχη να παρευρεθώ στην αναβίωση του εθίμου, που… (με την επιμέλεια του τοπικού πολιτιστικού συλλόγου) …έγινε (και βιντεοσκοπήθηκε) στο όμορφο χωριό του Aϊ Mατθιά.
(Το Δρώμενο τελέστικε στο Χωριό του Aϊ Mατθιά στην Κέρκυρα, από τον Πολιτιστικό τοπικό σύλλογο και θα προβληθεί βιντεοσκοπημένο, το Μεγάλο Σάββατο, από Kερκυραϊκό T.V. κανάλι.)
Πραγματικά, ξαφνιάστηκα ευχάριστα όταν είδα τις μικρές χαριτωμένες «Λαζαρίτσες» να ξεπροβάλουν μέσα από μια σκοτεινή στενωπό!!! Ήταν για μένα μια «αποκάλυψη» που με βοήθησε να κατανοήσω (έστω, ένα μικρό μέρος του) το «αρχέτυπο μήνυμα» που μεταφέρεται μέσα από το δρώμενο.
Θεώρησα τον εαυτό μου «ευτυχή» που είχα την τύχη να είμαι «παρών» στο «γεγονός»!
Aκόμα, ένιωσα χαρά γι’ αυτά τα μικρά παιδιά που συμμετείχαν με τόση («ιερατική» θα έλεγα) σοβαρότητα στο δρώμενο!
Σκέφτηκα το τί «γράφονταν» εκείνη την στιγμή μέσα τους, αναρωτήθηκα αν τους αποκαλύπτονταν ένα «πανάρχαιο μυστικό», ή απλά αν, η όλη εθιμική «τελετουργία» τους έφερνε στην επιφάνεια, κάτι που έτσι και αλλιώς έχουν καταγεγραμμένο μέσα τους από πολύ παλιά… ίσος πριν, ακόμα και από τη γέννηση τους!!!.
Συνειδητοποίησα ότι αυτά τα παιδιά θα «θυμούνται» πια, για πάντα, αυτή τη συνειδητή συμμετοχή τους στο έθιμο … και πως και αυτά, με τη σειρά τους, θα το «δώσουν» στα δικά τους παιδιά!
Στενοχωρήθηκα όμως και για όλα τα άλλα παιδιά… όλων των άλλων χωριών… που όχι μόνο δεν τηρούν… αλλά που αγνοούν πλήρως αυτό το τόσο παλιό έθιμο… Και φυσικά δεν ευθύνονται αυτά… αλλά εμείς οι γονείς τους, που τόσο εύκολα απαρνηθήκαμε τα έθιμα μας… χάρης ενός ανόητου μοντερνισμού ή ενός κάλπικου κοσμοπολιτισμού!
Aναρωτήθηκα. Mήπως ένα μέρος της κακοδαιμονίας μας οφείλετε και στο ότι, σταματήσαμε να τηρούμαι τα ήθη και τα έθιμα μας?
P.S.Mavro / Stavriotis
…και ένα πεζό «ποίημα» του P.S.Mavro / Stavrioti, εμπνευσμένο από τις «Λαζαρίτσες»…
με τίτλο…
«Λαζαρίτσες» …η ζωή στην πρωταρχική παρθενική εμφάνισή της!
Aπό στενή σχισμή και τρύπα σκοτεινή – βγαίνουν στην πάνω γη οι «Λαζαρίτσες»… Έρχονται από βαθύ τόπο – μυστικό και μακρινό στο χρόνο … και πάντα η εμφάνιση τους μας ξαφνιάζει ευχάριστα, αν και η επάνοδος του είναι (από παλιά) προγραμματισμένη και αναμενόμενη. Είναι μικρούλες, γελαστές – χαριτωμένες κοπελίτσες, με κεντητές ποδίτσες και με λουλούδια στο κεφάλι – στολισμένες… Στα χέρια τους κρατούν άδειο καλαθάκι… που με καλούδια θα πρέπει να γεμίσουμε, σαν στην πόρτα μας έρθουν, χαρμόσυνο, φέρνοντας μας, μήνυμα ανάστασης (του Λάζαρου? – της φύσης?)! Τι όμορφες! …τί πρόσχαρες! …τί αθώες! …τί αγνές ψυχές! Ίδια η ζωή στην πρωταρχική παρθενική εμφάνισή της!
Μα, μη σας ξεγελά η τόση αθωότητα τους. Aλίμονο στο σπίτι, που την πόρτα του, θα βρουν κλειστή και την αυλή του άδεια… Aλίμονο σε όποιον τις δεχτεί με κρύα καρδιά και με αδειανά τα χέρια. Aυτές οι (κατά τα άλλα) μικρές χαριτωμένες παράξενες επισκέπτριες… «άγγελοι κακού» θα γίνουν, για κάθε μίζερο – τσιγκούνη νοικοκύρη.
Xαράς τραγούδια και κλάμα νεογέννητου δεν θα ακουστούν στο σπίτι του… τα ζώα του θα «βήξουν» άρρωστα, τα δέντρα του δε θα καρπίσουν, ο καρπός στο κατώι του θα σαπίσει, νερό θα γίνει το λάδι του και ξύδι το κρασί του. Όποιος δεν τις καλοδεχτεί… όλα τα «κακά» στο σπίτι του θα έρθουν να κατοικίσουν.
Όμως εμείς, δεν είμαστε αφιλόξενοι, τσιγκούνηδες και μίζεροι! Η καρδιά μας είναι πάντα ζεστή και το τραπέζι μας γεμάτο…
και πλούσια απλωμένα σε αυτό, είναι τα καλούδια μας! Καλός να έρθουν οι «Λαζαρίτσες» και τούτη τη χρονιά! Καλός να γεμίσουν το καλαθάκι τους, με τα δωράκια μας! Ας είναι ευλογημένες για το χαρμόσυνο μήνυμα, που πάντα φέρνουν! Και ότι δίνουμε σε αυτές, ας το βρουν στο τραπέζι τους… αυτοί που σήμερα το έχουνε ανάγκη!
Κείμενα και φωτογραφίες P.S.Mavro / Stavriotis
Το Δρώμενο τελέστικε στο Χωριό του Aϊ Mατθιά στην Κέρκυρα, από τον Πολιτιστικό τοπικό σύλλογο και θα προβληθεί βιντεοσκοπημένο, το Μεγάλο Σάββατο, από Kερκυραϊκό T.V. κανάλι.
Όχι δεν είναι αυτοσχέδιος εκρηκτικός μηχανισμός, είναι μια φωτογραφική μηχανή! Και μάλιστα με ιδιαίτερες ικανότητες!
Διαβάστε πώς να φτιάξετε και εσείς την δικιά σας…!
by Panos.
Εάν αμφιβάλλετε για το κατά πόσο αυτό το κουτί μπορεί να τραβήξει φωτογραφίες, ορίστε μερικές από τις πρώτες που τράβηξα με την συγκεκριμένη “μηχανή”:
Λίγο ιστορία…
H pinhole camera όπως και όλες η φωτογραφικές μηχανές βασίζεται στην αρχή της camera obscura.
CAMERA OBSCURA
Ένας οποιοσδήποτε σκοτεινός θάλαμος με μια τρύπα
στην μία του πλευρά η οποία επιτρέπει η εικόνα εξωτερικά
του θαλάμου να σχηματίζεται αντεστραμμένη σε κάποια
επιφάνεια του εσωτερικού του θαλάμου.
Η αρχή λειτουργίας της Camera Obscura
Ιστορικά… :-ρ
Οι πρώτες ίσως παρατηρήσεις σχετικά με το οπτικό φαινόμενο που διέπει την Camera Obscura αναφέρονται από τον Αριστοτέλη ο οποίος παρατήρησε στο έδαφος το είδωλο(σε σχήμα μισοφέγγαρου) μιας έκλειψης ηλίου μέσα από τις τρύπες ενός στραγγιστηριού καθώς και από τα κενά ανάμεσα στα φύλα των δέντρων.
Μία πιό σαφής διατύπωση δόθηκε στις αρχές του
ενδέκατου αιώνα από τον Άραβα λόγιο Alhazen:
Εάν η εικόνα του ήλιου την ώρα μίας έκλειψης
– με την προϋπόθεση πώς δεν είναι ολική-
περάσει μέσα από μία μικρή στρογγυλή τρύπα
σε μία επίπεδη επιφάνεια απέναντι, θα είναι
φεγγαροειδής…Η εικόνα του ήλιου εμφανίζει αυτή την ιδιότητα μόνο όταν η τρύπα είναι πολύ μικρή.
Μέσα στους επόμενους πέντε αιώνες αναφέρεται συχνά σε συγγράμματα η χρήση της Camera Obscura για την άφοβη παρατήρηση της έκλειψης του ηλίου.
Ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι είχε περιλάβει δύο αναφορές σχετικά με την Camera Obscura στα σημειωματάρια του τα οποία όμως δεν εκδόθηκαν πάρα μόνο το 1797.
Η εκτενέστερη και καλύτερη περιγραφή της Camera Obscura δημοσιεύτηκε από έναν Ναπολιτάνο επιστήμονα τον Giovanni Battista della Porta, στο Magiae naturalis (1558), στην οποία για πρώτη φορά συστήνονταν η χρήση της ως βοήθημα στην ζωγραφική.
Το 1550 ο Girolamo Cardano, ένας Μιλανέζος φυσικός, προτείνει την προσθήκη ενός αμφίκυρτου φακού στην οπή της Camera Obscura με στόχο τον σχηματισμό μίας πιο φωτεινής εικόνας.
Από το σημείο αυτό και ύστερα η μορφή και η ιδιότητες της Camera Obscura αρχίζουν να μεταβάλλονται με την προσθήκη πολλών και διαφορετικών διατάξεων φακών και την ολοένα και αυξανόμενη σμίκρυνση της. Από διάταξη δωματίου πλέον αρχίζει να παίρνει την μορφή φορητής συσκευής.
Με την εξέλιξη της Camera Obscura ήταν πλέον δυνατή η ποιοτική αναπαράσταση ενός θέματος σε κάποια επιφάνεια.
Το επόμενο βήμα πλέον ήταν να βρεθεί μία αυτόματη μέθοδος αποτύπωσης του θέματος στην επιφάνεια αυτή.
Η πρώτη επιτυχημένη φωτογραφία “τραβήχτηκε” από τον Nicephore Niepce σε μια πλάκα κασσίτερου το 1826.
Αν και πολλοί ήταν αυτοί που πειραματίστηκαν πάνω σε διάφορα υλικά η πρώτη πραγματικά υλοποιήσιμη λύση υπήρξε η Νταγκεροτυπία, του Louis-Jacques-Mande-Daguerre, την οποία τελειοποίησε και προσπάθησε να προωθήσει γύρω στο 1837-38.
Φτάνουμε έτσι λοιπόν στην Pinhole Camera η οποία δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία camera obscura, χωρίς φακό και εξοπλισμένη με ένα μέσο αποτύπωσης της εικόνας. Το μέσο αυτό μπορεί να είναι φιλμ, φωτογραφικό χαρτί η γενικά οποιοδήποτε φωτοευαίσθητο υλικό που να επιτρέπει την καταγραφή της εικόνας.
Κάπου εδώ είναι σημαντικό να τονίσω ένα προτέρημα των pinhole. Λόγο τις έλλειψης φακού οι pinhole δεν υποφέρουν από άποψη εστίασης. Έχουν πραγματικά άπειρο εστιακό βάθος. Γεγονός που δίνει μία άλλη διάσταση στις φωτογραφίες που δημιουργεί η κάμερα.
Οι Pinhole γνώρισαν άνθιση προς το 1890 και είχαν ήδη ξεχαστεί μέχρι το 1930. Στο διάστημα αυτό εμφανίστηκαν πάρα πολλές Pinhole μαζικής παραγωγής οι οποίες κατείχαν εκείνη την εποχή την θέση που έχουν σήμερα οι φωτογραφικές μηχανές μίας χρήσης. Ήταν δηλαδή μια απλή, φτηνή, εναλλακτική λύση.
Από εκεί και μετά οι Pinhole έπαψαν σχεδόν να αναφέρονται οπουδήποτε και οι μόνοι όπου συνέχισαν να ασχολούνται μαζί τους ήταν μερικοί ενθουσιώδης καθηγητές φωτογραφίας, χομπίστες και καλλιτέχνες.
Η επανεμφάνιση της Pinhole Camera ξεκίνησε το 1960 όταν διάφοροι καλλιτέχνες ανά τον κόσμο και χωρίς καμία σχέση μεταξύ τους ξεκίνησαν να πειραματίζονται με την συγκεκριμένη τεχνική. Καλλιτέχνες όπως ο Paolo Gioli στην Ιταλία, Gottfried Jäger στην Γερμανία, David Lebe, Franco Salmoiraghi, Wiley Sanderson και Eric Renner στην Αμερική. Από το σημείο αυτό και μετά η Pinhole camera έχει πάρει πολλές και διάφορες μορφές ανάλογα με την ευρηματικότητα του κάθε καλλιτέχνη/χομπίστα. Έχουν φτιαχτεί κάμερες με πολλαπλές τρύπες και με περίεργα υλικά, κάμερες κατασκευασμένες με καθημερινά αντικείμενα που ούτε που θα μπορούσαμε ποτέ να φανταστούμε ότι μπορούν να μετατραπούν σε φωτογραφικές μηχανές.
Κάπου εδώ είναι σημαντικό να σας τονίσω ένα προτέριμα των pinhole. Λόγο τις έλληψης φακού pinhole δεν υποφέρουν από άποψη εστίασης. Έχουν πραγματικά άπειρο εστιακό βάθος. Γεγονός που δίνει μία άλλη διάσταση στις φωτογραφίες που δημιουργεί η κάμερα.
Από το 2001 έχει καθιερωθεί η Pihole Day η οποία είναι η τελευταία Κυριακή του Απρίλη κάθε χρόνο. Στο site http://www.pinholeday.org/ μπορείτε να βρείτε πληροφορίες σχετικά με την διοργάνωση αυτή και γενικά για τις Pinhole αν πάτε στα Resources, στο πάνω μέρος της κεντρικής σελίδας . Την Pinhole day οποιοσδήποτε ανά τον κόσμο μπορεί να στείλει μία φωτογραφία που τράβηξε την ίδια μέρα και αυτή θα εκτεθεί στο site.
Ας φτιάξουμε μια pinhole camera…
1o βήμα, Τα υλικά/εργαλεία
Μια pinhole μπορεί να φτιαχτεί με σχεδόν οτιδήποτε, άλλα συγκεκριμένα θα σας δείξω πώς έφτιαξα την δική μου εκδοχή. Για την συγκεκριμένη κάμερα χρειάστηκαν:
Ένα τσίγκινο κουτί από αποσμητικό
Ένα κουτάκι αναψυκτικού
Λίγο κόντρα πλακέ 6mm
Δύο απλές βίδες
Δύο βίδες 6mm με εξάγωνη κεφαλή μαζί με τις αντίστοιχες
πεταλούδες* και ρότσουλες*
Ένα στρογγυλό ξυλαράκι
Μαύρη ηλεκτρολογική ταινία
Μαύρο αφρολέξ από αυτό που μονώνουν τους σωλήνες θέρμανσης ( η όποιο παρόμοιο υλικό μπορείτε να βρείτε)
Ένα κομμάτι από σαμπρέλα ποδηλάτου
Μαύρο ματ σπρέι
Από εργαλεία θα χρειαστείτε:
Ένα χάρακα
Μία βελόνα ( όσο πιο λεπτή γίνεται)
Ένα τρυπάνι
Αρίδες διαφόρων μεγεθών για το τρυπάνι
Ένα πριόνι ή κατά προτίμηση μία σέγα
Γυαλόχαρτα σε διάφορα νούμερα, απαραίτητα ένα πολύ ψιλό για την λείανση της τρύπας.
*Οι πεταλούδες είναι παξιμάδια που βιδώνουν με το χέρι, οι ρότσουλες είναι μεταλλικές ροδέλες που “φοράμε” σε βίδες ή και πρόκες για να επεκτείνουμε το κεφάλι τους και να μην φάνε το υλικό στο οποίο βιδώνουμε/καρφώνουμε κτλ.
Βήμα 2ο, Η κατασκευή
Αρχικά κάνουμε τέσσερις τρύπες στο κουτί, δύο στο πλάι για τις βίδες, μία επάνω για το μάζεμα του φιλμ και μία μπροστά για την τρύπα της κάμερας. Βάφουμε όλο το κουτί μαύρο.
Επόμενη δουλειά μας είναι να φτιάξουμε την…. pinhole, την τρύπα που θα κάνει όλη την δουλειά ώστε να μπορούμε να τραβάμε φωτογραφίες.
Παίρνουμε ένα κομμάτι από αλουμίνιο από κουτάκι αναψυκτικού και το τρίβουμε αρκετά στην αρχή με χοντρό γυαλόχαρτο ώστε να το λεπτύνουμε όσο μπορούμε και μετά με ψιλό για να το λειάνουμε. Με μία πολύ λεπτή βελόνα μικρότερη από 1mm ανοίγουμε μία τρύπα στο κέντρο. Απλά πατάμε με το κεφάλι της βελόνας και αμέσως μετά τρίβουμε με λεπτό γυαλόχαρτο ώστε να εμφανιστεί η τρύπα. Καλύτερα θα ήταν να μην περάσετε την βελόνα μέσα από την τρύπα καθώς το πιθανότερο είναι πως έτσι θα καταλήξετε με μία πολύ μεγάλη τρύπα ( φωτογραφία κάτω αριστερά) με αποτέλεσμα οι εικόνες σας να βγαίνουν ιδιαίτερα θαμπές. Μπορείτε να πειραματιστείτε με διάφορα μεγέθη τρύπας μέχρι να βρείτε αυτό που πιστεύεται ότι είναι καταλληλότερο.
Αφού έχουμε την τρύπα μας έτοιμη την κολλάμε με μαύρη ηλεκτρολογική ταινία στην τρύπα που ανοίξαμε στο κέντρο της μηχανής. Στην φωτογραφία πάνω δεξιά φαίνεται το κομμάτι αφρολέξ το οποίο λειτουργεί ως κλείστρο.
Στην φωτογραφία δεξιά βλέπετε την τρύπα που χρησιμοποιώ στην κάμερα μου.
Μετά μετράμε τις διαστάσεις του κουτιού μας και κατασκευάζουμε από το κόντρα πλακέ τα παρακάτω κομμάτια
(X) Δύο τρύπες πού είχα ανοίξει στην αρχή άλλα τελικά δεν χρειάστηκαν μην τους δώσετε σημασία…
(πράσσινο) Από μία βίδα σε κάθε ξύλο για να συγκρατεί το καρούλι του φιλμ. Αφού βιδώσουμε κόβουμε την υπόλοιπη βίδα από κάτω να μην εξέχει.
(κίτρινο) Από μία τρύπα σε κάθε ξύλο και πάλι για να συγκρατεί το καρούλι του φιλμ.
(μωβ) Κομμάτι από αφρολέξ σωληνώσεων για να πατάει το φιλμ ενώ ξετυλίγεται.
(πράσσινο) Πεταλούδα
(κίτρινο) Βίδα
(μωβ) Ρότσουλα
Αφού σχεδιάσετε και κόψετε τα κομμάτια που θα χρειαστείτε, τα βάφεται μαύρα και τους προσθέτετε τις βίδες και το αφρολέξ.
Εδώ φαίνεται η κάμερα αφού τοποθετήσουμε τα καρούλια στην βάση που φτιάξαμε και την βάλουμε μέσα στο κουτί όπου και την στερεώνουμε με τους δύο σφιγκτήρες.
Σε αυτή την φωτογραφία φαίνεται το πώς θα λειτουργεί η εκτύλιξη του φιλμ. Αριστερά τοποθετούμε το νέο φιλμ ( το οποίο δεν είχα την στιγμή που σας γράφω…) αφού του κόψουμε την “γλώσσα” που έχει στην αρχή το κολλάμε με το κομμάτι του φιλμ που περισσεύει στο άδειο καρούλι με λίγο σελοτέιπ. Την δουλεία αυτή την κάνουμε βέβαια προτού τοποθετήσουμε τα καρούλια στην βάση τους. Αμέσως μετά τα τοποθετούμε στην βάση και φροντίζουμε να στερεωθεί το φιλμ στην πατούρα από αφρολέξ. Συγκεκριμένα επειδή είχα μια μικρή δυσκολία με τα αφρολέξ, το φιλμ στην δικιά μου κάμερα περνάει μέσα από την σχισμή στο πάνω αφρολέξ και πατάει απλά στο κάτω.
Το ξυλαράκι που ανέφερα πιο πάνω στα υλικά είναι αυτό που φαίνεται εδώ, πάνω δεξιά. Αυτό που δεν φαίνεται είναι απλά μια σχισμή που του έκανα στο κάτω μέρος του ώστε να “κουμπώνει” ακριβώς στην κεφαλή του καρουλιού. Για να μην μπαίνει φως από την τρύπα για το ξυλάκι κόβουμε δύο κομμάτια από σαμπρέλα τους ανοίγουμε από μια τρύπα και τοποθετούμε ένα εξωτερικά και ένα εσωτερικά της μηχανής. Τα στερεώνουμε με μαύρη ηλεκτρολογική ταινία. Ακόμα και ένα κομμάτι εξωτερικά νομίζω πως είναι αρκετό, απλά με διακατέχει μία κάποια τελειομανία…
Το μόνο που έχει μείνει πια είναι να σημαδέψουμε το ξυλαράκι της εκτύλιξης και να κολλήσουμε ένα κομμάτι αφρολέξ για κλείστρο.
Σημαδεύουμε με λίγο μπλάνκο η κάποιο μαρκαδόρο το ξυλάκι και το κουτί μας ώστε να μπορούμε αργότερα να υπολογίζουμε την εκτύλιξη του φιλμ. Με μία στροφή και άλλη μισή κατάφερα με 24άρι φιλμ να βγάλω 11 φωτογραφίες, δεδομένου ότι με την απόσταση στην οποία τοποθετήθηκαν τα φιλμ η κάθε φωτογραφία καταλάμβανε 2χ5 εκατοστά στο φιλμ. Οπότε μαζί και με το κενό ανάμεσα σε κάθε λήψη οι φωτογραφίες έπεσαν στο μισό και λιγότερο από ότι με ένα κανονικό κάδρο 2χ3.
Το μέγεθος των φωτογραφιών σας το καθορίζεται με το πόσο μακριά θα τοποθετήσετε τα καρούλια. Για να υπολογίζεται πόσο στροφές ακριβώς χρειάζεστε απλά αφού ενώσετε τα δύο φιλμ και τα τοποθετήσετε στην κάμερα, με ένα μαρκαδόρο τραβήξτε μία γραμμή στην από την πλευρά του γεμάτου καρουλιού και τυλίξτε με το ξυλάκι μέχρι η γραμμή να έχει περάσει πλέον μέσα στο άδειο καρούλι. Τόσο θα χρειάζεται να τυλίγεται κάθε φορά. Η φωτογραφία σας θα είναι ασφαλής, και θα έχετε ετοιμάσει την κάμερα για την επόμενη λήψη… 😀
Ένα κομμάτι μαύρο αφρολέξ στερεωμένο καλά με μία ταινία μπορεί άνετα να λειτουργήσει ως κλείστρο για την κάμερα μας.
Βήμα 3ο, Η λήψη
Εδώ τα πράγματα είναι απλά. Πρώτα απ’όλα θυμόμαστε να κουρδίσουμε την κάμερα στο επόμενο καρέ. Στοχεύουμε όσο μπορούμε καλύτερα στο θέμα μας έχοντας πάντα καλά στερεωμένη την κάμερα κάπου. Ανοίγουμε το κλείστρο και ανάλογα με το μέγεθος της τρύπας( μεγαλύτερη τρύπα μικρότερος χρόνος έκθεσης και το αντίστροφο) και την ευαισθησία του φιλμ μετράμε μερικά δευτερόλεπτα και κλείνουμε και πάλι.
Αυτό ήταν! Τραβήξαμε μία φωτογραφία.
Μία συμβουλή που σώζει φωτογραφίες: αμέσως μετά από κάθε λήψη κουρδίζουμε την μηχανή ώστε να μην ψάχνουμε αργότερα αν αλλάξαμε καρέ η όχι και έτσι ή να τραβήξουμε πάνω στην προηγούμενη φωτογραφία ή να χάσουμε καρέ από τζάμπα κούρδισμα.
———————————————————————————–
Κάπως έτσι μπορεί κανείς να φτιάξει την δική του pinhole camera. Όχι με τον εύκολο τρόπο θα έλεγα. Μία pinhole μπορεί να φτιαχτεί με πολύ πιο απλό τρόπο. Από κονσέρβες μέχρι σπιρτόκουτα και ότι άλλο μπορεί κανείς να βρει μέσα στο σπίτι. Παρακάτω σας δίνω μερικά Links για site με πληροφορίες και ακόμα και για ένα site από όπου μπορείτε να κατεβάσετε χάρτινες pinhole έτοιμες για εκτύπωση που συναρμολογούνται αμέσως. Η pinhole φωτογραφία είναι ένας εντελώς διαφορετικός τρόπος απόδοσης του ορατού κόσμου. Οι pinhole φτιάχνονται από απλά υλικά και έχουν ατέλειες που αντικατοπτρίζονται πάνω στις φωτογραφίες που τραβάμε με αυτές. Και αυτό είναι και το ωραίο, κάθε κάμερα είναι πραγματικά μοναδική.
Oι Aποκριές, καρναβάλι, τελετές κάθαρσης και βλάστησης.
Aποκριές. Ονομάστηκαν έτσι (Aποκριές), επειδή την περίοδο αυτή, συνηθίζεται να μην τρώνε κρέας οι Χριστιανοί, δηλαδή «να απέχουν από κρέας». Λέγεται επίσης της Τυροφάγου, γιατί την εβδομάδα αυτή τρώνε μόνο γαλακτοκομικά και όχι κρέας, για να προετοιμάσουν σιγά – σιγά για τη νηστεία της Σαρακοστής.
Ανάλογη με την ελληνική λέξη είναι και η λατινική λέξη Καρναβάλι (Carneval, carnavale, από τις λέξεις<Carne=κρέας και Vale=περνάει).
Αθηναϊκό καρναβάλι, πίνακας του Νικόλαου Γύζη, 1889
Τα αρχαία Ανθεστήρια.
Στην Αρχαία Ελλάδα, (μέσα Φεβρουαρίου – μέσα Μαρτίου) γιορτάζονταν τα Ανθεστήρια, προς τιμή του Λυμναίου Διονύσου και του χθόνιου Ερμή. Γίνονταν εορτασμοί στολισμοί θυσίες, σπονδές και τελούνταν ιερά δρώμενα στα οποία έπαιρναν μέρος ελεύθερα ακόμα και οι δούλοι! Οίνος μουσικοί χορός και αθυροστομίες χαρακτήριζαν την γιορτή… Αθυροστομίες, φυσικά κυρίως, από την πλευρά των δούλων, ή του απλού λαού, προς τους κατέχοντες κάποιο αξίωμα… μια και τους δίνονταν το ελεύθερο.
Ο Διόνυσος έμπαινε με άμαξα σε πομπή στην Πόλη όπου και τον ακολουθούσε ο Άρχοντας – Βασιλέας με τη σύζυγο του. (Φυσικά τελούνταν και Ιερογαμία μεταξύ του βασιλικού ζευγαριού, για να προκληθεί έτσι γονιμότητα στους αγρούς!
Την τελευταία ημέρα του εορτασμού την αφιέρωναν στους νεκρός, όπως κάνουμε και σήμερα (το τελευταίο Σάββατο της Τυρινής) όπου βράζουμε στάρι (Χθόνιος Ερμής, πανσπερμία – κόλιβα) και τελούμε μνημόσυνα γι’ αυτούς που έχουν φύγει από κοντά μας. Βλέπετε, τίποτα δεν έχει αλλάξει, από τότε μέχρι τώρα!
Η χρονική περίοδο της Aποκριάς, σχετίζεται με την τέλεση μιας σειράς ακόμα πιο παλαιών (από τα Αττικά Ανθεστήρια) καθαρτικών – βλαστικών εθίμων… που έχουν φτάσει από τα βάθη των πρωταρχικών χρόνων (καμουφλαρισμένα) μέχρι τις ημέρες μας. Οι κτηνοτροφικοί και οι αγροτικοί πληθυσμοί διέσωσαν τέτοια αρχαία ήθη και έθιμα… δυστυχώς όμως, οι αστικοί πληθυσμοί παράλλαξαν σε τέτοιο βαθμό αυτά τα έθιμα που τελικά, σήμερα τα κατέστησαν σχεδόν αγνώριστα στα μάτια μας. Ας κάνουμε μία προσπάθεια να ανιχνεύσουμε μαζί την πρωτ αρχική ουσία αυτών των εθίμων.
Οι «Κουκουγέροι»… στο Σταυρό.
Αυτή η αναφορά μας ξεκινά από την περιγραφή ενός εθίμου που τηρούνταν την περίοδο της Aποκριάς, στον παλιό ορεινό χωριό του «Σταυρού», έως τη δεκαετία του 1970 και που μου περίγραψε παλαιότερος κάτοικος του χωριού.
Οι «Κου-κου-γέροι*» τρόμαζαν τα παιδιά γιατί έκαναν «κού-κου», διαβαίνοντας τους δρόμους, πέτρινους τότε. (*«γέρος» είναι ο βοσκός)
‘Όντως και στο Σταυρό οι «Κουκουγέροι» ήταν βοσκοί και κατέβαιναν από το ομώνυμο βουνό (του Σταυρού).
Ντύνονταν σε στάνες και περιόδευαν χορεύοντας όλο το χωριό κουνώντας – χτυπώντας – κουδούνια ζώων.
Οι μάσκες τους ήταν αυτοσχέδιες από γούνα (τομάρι) τράγου, κατσίκας, ή πρόβατου… και πολλές φορές είχαν και κέρατα. Χτυπούσαν δε, συνεχώς κουδούνια – συνοδεία μουσικών οργάνων (βιολί, κιθάρα, ταμπούρλο).
Αυτά τα έθιμα είναι πολύ παλιά. Aνάγονται στα Διονυσιακά. (….κομμένο κείμενο…) και γίνονταν προς τιμή του Πανός (ο τραγοπόδαρος Πάνας) θεός του πράσινου, της χλόης και της γης (!) (….κομμένο κείμενο…) Τώρα, πώς, το έθιμο αυτό, έμεινε ως σήμερα (?) δεν το γνωρίζω. (το έθιμο) είναι και σε ορισμένα άλλα μέρη της Ελλάδας!
Ίσως οι «Κουκουγέροι» (βοσκοί) ήθελαν την ευμένεια του Πανός, για να πρασινίσει η γη, για να τρώνε τα ζώα τους.
Το τελετουργικό όμως όλης αυτής της ιστορίας είναι «ασύλληπτο».
Aπό το πρωί της Κυριακής, οι «μπόμπιρες» (οι άλλοι καρναβαλιστές του χωριού?) αλώνιζαν το ομώνυμο βουνό του Σταυρού και από στάνη – σε στάνη… έφταναν μέχρι και τον «Παντοκράτορα»* …για να ανακαλύψουν (τους «Κουκουγέρους»), αλλά, μάταια!
Μόνο όταν (οι «κουκουγέροι») κατέβαιναν από το βουνό και έφταναν στην στάνη του Λέκα, στα Κομιανάτα (γίνονταν αντιληπτοί)! Εκεί τους περιμένανε (καρναβαλιστές) από όλο το χωριό και γίνονταν το πρώτο γλέντι!
Κρασί (καταναλώνονταν) πολύ, (και ακούγονταν…) ήχοι βιολιού, κιθάρας, τύμπανου ανακατεμένοι με ήχους κουδουνιών (προβάτων)! Γίνονταν «το σώσε»! Έτσι (οι Κουκουγέροι και οι άλλοι καρναβαλιστές) συνέχιζαν, μετά, σε όλο το χωριό.
Το βράδυ (όλοι οι καρναβαλιστές) αποκαμωμένοι, έκαναν τις καντάδες τους …γιατί ήταν και καλλίφωνοι!
Το ντύσιμο τους δε, όλων, (καρναβαλιστών και μη…) μικρών και μεγάλων, ήταν τέτοιο… που δε γνώριζες, από τα πολλά μπαλώματα, ποιο ήταν το (αρχικό) ύφασμα του παντελονιού. Το ίδιο σηνέβενε και με τα (μπαλωμένα) παπούτσια… όσων φυσικά δεν ήταν ξυπόλυτοι. Aυτά ενθυμούμαι εγώ**. (Ν.Δ.)
(**)Το χειρόγραφο κείμενο μου το έδωσε συχωριανός μου (Ν.Δ.) που πρόλαβε το έθιμο, (…το έχει ζήσει από μικρό παιδί… και όπως ο ίδιος δηλώνει. «Τα γραφόμενα είναι αληθινά και τα ενθυμούνται όλοι»!)
Όπως σε όλη την Ελλάδα, έτσι και στην Κέρκυρα.
Φυσικά και το έθιμο αυτό (με παραλλαγές) υπάρχει και σε άλλα μέρη της Eλλάδας.
Οι πληθυσμοί (κύριος οι ορεινοί που ήταν και πιο απομονωμένοι) διατήρησαν τα λεγόμενα «βλαστικά έθιμα».
Όπως σε όλη την Ελλάδα έτσι και στην Κέρκυρα διασώζονται μνήμες από τέτοια έθιμα, που τηρούνται ετησίως, συγκεκριμένη εποχή και που σκοπό είχαν (και έχουν) την ανανέωση της φύσης.
Τα τελετουργικά αυτά έρχονται από πολύ παλιά. Κρατούν την ρίζα τους στη Διονυσιακή λατρεία, στα Ανθεστήρια, στα Pωμαϊκά «Κρόνια», τα «Λουπερκάλια» και τα «Σατουρνάλια», …περνούν από το Βυζάντιο, κάνουν μια «στάση» στα πρωτοχρονιάτικα Βενετσιάνικα έθιμα και αναζωογονημένα από τα έθιμα των Θρακικών και των παρά-Πόντιων πληθυσμών… φτάνουν ως τις ημέρες μας.
Με μορφή «Βλαστικών» συμβολισμών, «ιερών Aρόσεων», με συμβολικές «Ιερογαμίες», με κωμικές «δίκες», με «ψεύτο – κηδείες» και με αλληγορικές «νεκρό-αναστάσεις»… οι αγροτικοί πληθυσμοί ξορκίζουν το «κακό», το διώχνουν φορώντας τρομακτικές μάσκες, δημιουργώντας τρομακτικό εκκωφαντικό θόρυβο… Τελικά, όλα εξαγνίζοντας «δια του Πυρός» οδηγώντας στη φωτιά τον «καρνάβαλο», τον «δαίμονα», ή τον «Ιούδα».
Βλαστικά έθιμα και Κάθαρση.
• Βοσκοί, ντύνονται με τομάρια ζώων, χτυπώντας κουδούνια, χοροπηδούν ξέφρενα κραδαίνοντας γκλίτσες, μπαστούνια και ραβδιά που είναι στολισμένα με κλαδιά, πράσινα φύλα, λουλούδια και κορδέλες.
• Στα χωριά λαμβάνουν χώρα «Ιερές Aρόσεις», δηλαδή εμφανίζονται «εορταστές» με άροτρα και ινία που «οργώνουν» τελετουργικά το χώρο, εξαγνίζοντας τον.
• Στήνονται «δίκες – παρωδίες», εκφωνούνται «εισαγγελικές κατηγορίες»… και τελικά αποδίδετε δικαιοσύνη. Ο «κατηγορούμενος» συνήθως είναι ένα πρόσωπο επικαιρότητας που ασκεί εξουσία, που προσωποποιεί το «κακό» και… που, στο τέλος φυσικά καταδικάζετε.
• Τελούνται «Γάμοι» παρωδίας, όπου ο «γαμπρός» και η «νύφη» είναι πάντα άντρες!
Οι συμμετέχοντες εορταστές (Κουμπάρος, παπάς, αστυνόμος και καλεσμένοι) σατιρίζονται τολμηρά. Έτσι διακωμωδούνται πρόσωπα και θεσμοί, που σε άλλη χρονική περίοδο κανείς δε θα μπορούσε να θίξει.
• Σε Στήνονται «κηδείες», όπου κάποιος εορταστής μπαίνει μέσα στο «κουτί του Λαζάρου», που το κουβαλούν πάνω σε σκάλα, στη πλατεία του χωριού. Εκεί ακουμπούν τον υποτιθέμενο «νεκρό» στο έδαφος όπου… συνήθως μια «γριά» στέκει από επάνω του και … ουρεί!!! Ως εκ θαύματος, ο «νεκρός» ανασταίνεται!!!
• Σε πολλά μέρη, λαμβάνουν χώρα «Ιεροφάνειες». Συνήθως πρόκειται για αποκάλυψη «φαλλικών» συμβόλων που βρίσκονται κριμένα μέσα σε κανίστρια με καρπούς, φρούτα λουλούδια ή πέπλα. Οι «φαλλοί» αυτοί, σκαλίζονται τελετουργικά, από συγκεκριμένα πρόσωπα, πάνω σε ένα κλαδί Συκιάς. Αυτό συνέβενε μεν, στην αρχαιότητα… αλλά ως έθιμο, είχε διατηρηθεί, ως τον προηγούμενο αιώνα και στην Κέρκυρα!!! (Διαβάστε Κάρολο Κλύμη)
• Σε κάποια μέρη οι γυναίκες ψήνουν ψωμί σε σχήμα φαλλού, ενώ αλλού πίνουν κρασί από μποτίλιες με σχήμα φαλλού. Στην Αγ. Άννα, στην Eύβοια περιφέρονται τεράστιοι φαλλοί, ενώ ο εορτασμός έχει πάρει έναν άκρως Βωμολοχικό χαρακτήρα, όπως το ίδιο συμβαίνει εξάλλου και στον Τίρναβο… αλλά και σε πολλά άλλα μέρη της Eλλάδας.
Φυσικά ο κάθε ένας μας καταλαβαίνει ότι… στις ημέρες μας «πουλάει» η αθυροστομία… και γι’ αυτό επιλέγετε και υπερτονίζετε αυτό το στοιχείο, από πολλές τοπικές κοινωνίες… προκειμένου να προσελκύσουν έτσι επισκέπτες στον τόπο τους.
• Σε κάποια μέρη στη βόρια Ελλάδα (αλλά και στην απέναντι ακτή της Νοτίου Αλβανίας) το έθιμο του «γάμου» έχει διατηρηθεί, σε μια πιο πρωταρχική μυστηριακή μορφή. Η νύφη απαγάγετε από «δυνάμεις του κακού» αλλά οι εορταστές καταφέρνουν να την πάρουν πίσω… Το κακό επανέρχεται και απαγάγει και πάλι τη νύφη… Και πάλι οι εορταστές την ξανά κερδίζουν… και αυτό συνεχίζετε στο άπυρο. Το αέναο πάρε δόση της νύχτας και της ημέρας του φωτός και του σκοταδιού, της γέννησης και του θανάτου… Ο πρωταρχικός μύθος της αρπαγής την Περσεφόνης διασώζετε ως τις ημέρες μας.
• Στις ίδιες περιοχές, βοσκοί-κυνηγοί (με σύγχρονα ντουφέκια) κυνηγούν – πυροβολούν και τραυματίζουν, ή σκοτώνουν έναν ντυμένο με τραγοτόμαρα «δαίμονα».
• Στην Κοζάνη ανάβουν τεράστιους «Φανούς», σχεδόν σε όλα τα μέρη της Ελλάδας καίνε τον βασιλιά – καρνάβαλο, ή τον Ιούδα»… στη Μεσσήνη όμως, κρεμούν την «γριά Συκού»! Φυσικά και στην Κέρκυρα καίμε τον «Σιορ Καρνάβαλο»!
«Αποδιοπομπαίοι τράγοι».
• Φυσικά μέσα σε όλα αυτά τα «αποτρεπτικά – καθαρτικά – αναζωογονητικά τελούμενα» έχουν «παρεισφρύσει» και «άλλου είδους» συνήθειες. Θα αναφέρω την «εορτή των τρελών» όπου γίνονταν στη Mεσαιωνική Eυρώπη. Ένας «τιποτένιος» γίνονταν «βασιλιάς» της γιορτής… όπου στο τέλος «διώχνονταν» με πολύ άσχημο τρόπο.
• Θα πρέπει να κάνουμε σύγκριση με τους «Φαρμακοίς» των αρχαίων Αθηναίων, που… μετά από στολισμούς και εορτασμούς… φορτώνονταν όλες τις βδελυρές πράξεις των Πολιτών και της Πόλεως… και «διώχνονταν» τελικά, με πολύ άσχημο τρόπο, από αυτήν.
• Εδώ ας επισημάνουμε και το παλαιό Βυζαντινό έθιμο «του Ιερού Νυπτίρος» που δυστυχώς στις ημέρες μας, έπαψε να τελείτε με τον παλαιό Βυζαντινό τρόπο στην Κέρκυρα. Σε αυτό ένας από τους Ιερείς (σε μόνιμη βάση) έπαιζε το ρόλο του Ιούδα! Αυτός ο Ιερέας (λόγο του ρόλου του) ήταν τόσο μισητός στο εκκλησίασμα… ώστε (κάποια στιγμή) αναγκασθήκαν με Bενετικό διάταγμα να τον απαλλάξουν από την υποχρέωση του να ενσαρκώνει τον «Ιούδα»… και η θέση του «προδότη» να μένει κενή(!) κατά την τελετή «του Ιερού Νυπτίρος».
• Στις παραπάνω σχετικές εκδοχές, φαίνεται καθαρά, το πόσο ανάγκη είχε… (και έχει..) ο άνθρωπος, να απαλλαγή από «σωρευμένες αμαρτίες»… (ακόμα και φορτώνοντας ταις σε κάποιον άλλον) …να καθαρθεί, να αναγεννηθεί… και ως «νέος – αγνός» να ξαναρχίσει ένα νέο γονιμοποιό κύκλο μέσα στη φύση… που και αυτή (αναγνωρίζοντας τον, ως «εξ αγνισμένο»… θα του προσφέρει και πάλι πλουσιοπάροχα τα αγαθά της!
Η ελευθεριότητα και αθυροστομία… ως τρόπος «κοινωνική εκτόνωση».
Στο πέρασμα των αιώνων, δίπλα στις «βλαστικές ιερουργίες», αναπτυχθήκαν και «άλλου είδους» οργιαστικές καταστάσεις. Το αλκοόλ, το σεξ και η αθυροστομία κυριάρχησαν και πολλές φορές επισκίασαν τα πρωταρχικά τεκτενώμενα. Τα «φαλλικά δρώμενα» στον Τίρναβο μας κάνουν να σκεφτούμε τα γονιμοποιά Διονυσιακά «όργια» που τελούνταν στους Αγρούς… τα «σκωπτικά» τραγούδια μας θυμίζουν τις «εξ αμάξης λοιδορίες» και τους «Γεφυρισμούς» που απευθύνονταν κατά των Μυστών των Eλευσίνιων Mυστηρίων…
Απο τους Ρωμαίους στους Βενετούς…
Φυσικά τα τελετουργικά των Pωμαϊκών και των Βυζαντινών εθίμων, της περιόδου, πήραν μια πιο «ελευθεριάζουσα – οργιαστική» μορφή και έφτασαν (ως καταγράφετε) στις δόξες τους, στις ημέρες Γαληνότατης Δημοκρατίας της Βενετίας! Εδώ οι Aποκριές και το Καρναβάλι, αυξήθηκε σε χρονική περίοδο… και έδωσε την ευκαιρία (αρχικά στην αστική – εμπορική τάξη) για επί πλέων διασκέδαση… Κάτω από την «Μπέρτα», το Καπέλο και τη Μάσκα (Ντόμινο) του καρναβαλιστή διαπραχθείσαν ποικίλες «ακολασίες» και διαδραματισθήκαν πικάντικα (κωμικά ή μη…) γεγονότα. Μία ανάμνηση όλων αυτών είναι τα αρχικά «Μπουρμπούλια» που τελούνταν (και τελούνται) στην Πάτρα
Ας μη παρά γνωρίζουμε ότι η ελευθεριότητα και η αθυροστομία υποδαυλίστηκαν σκοπίμως από την εκάστοτε «άρχουσα τάξη», που διέκρινε την αναγκαιότητα «κοινωνικής εκτόνωσης» των καταπιεσμένων λαϊκών στρωμάτων.
Κοσμοπολιτισμός και Παγκοσμιοποίηση.
Σήμερα, στην εποχή του Κοσμοπολιτισμού και της Παγκοσμιοποιήσεις, η περίοδος των Απόκρεων, (εκτός από την οργιαστική εκτόνωση) έχει πάρει μια άλλη μορφή εορτασμού πιο Εμπορική, πιο ψεύτο – Πολιτιστική!
Αν (π.χ.) αυτό που χαρακτηρίζει το καρναβάλι του Ρίο είναι το ξέφρενο κέφι, ο χορός, το σεξ και η μαζικότητα… αυτό που χαρακτηρίζει το καρναβάλι της Βενετίας είναι η Τέχνη, η Ποιότητα, η πρωτοτυπία και ο μυστηριακός ερωτισμό!
Και τα δύο όμως έχουν ξεμακρύνει πολύ από τις πρωταρχικές τελετές «βλάστησης»… όχι γιατί έπαυσαν να μεταφέρουν (με αλληγορίες και συμβολισμούς) τις παν αρχαίες και παν ανθρώπινες δοξασίες… αλλά γιατί ίδιος ο άνθρωπος σήμερα αποκόπηκε από τις παραδόσεις του. Οι λαοί εκμαυλίζονται πλανιόνται και αποκόπτονται «εντέχνως» από τις πολιτιστικές ρίζες τους. Ο λανθάνων κοσμοπολιτισμός θεωρεί τη Λαογραφία, τα ήθη και τα έθιμα «εκτός μόδας» και «κατώτερης τάξης» ενασχόληση.
Παλιές «χωριάτικες συνήθειες»!
Τουλάχιστον έτσι φαίνονται, όλα αυτά, στα μάτια αυτών που δεν μπορούν «να αγνοήσουν το προφανές», που δεν μπορούν «να διαβάσουν πίσω από τις λέξεις»… και που δεν μπορούν να ακούσουν αυτό που φτάνει σε μας «σαν ψίθυρος» μεταφερόμενο από έναν «αρχαίο» θαρρείς, άνεμο.
Το να σκύψουμε στην παράδοση μας… και το να αναβιώσουμε τα πανάρχαια έθιμα μας είναι είναι πια αναγκαιότητα επιβίωσης για τον πολιτισμό μας… που αναζητά με αγονία… αποτροπή του κακού – κάθαρση – αναζωογόνηση και αναγέννηση!
Μυστηριακή «συνάθροιση Ιερουργών»… στην Κέρκυρα!
Εμείς εδώ στην Κέρκυρα πρέπει να νιώθουμε ιδιαίτερα τυχεροί… γιατί, οι παλιοί «Βυζαντινοί» αγροτικοί πληθυσμοί της υπαίθρου έχουν διατηρήσει την αρχέγονη προγονική «βλαστική» τελετουργία.
Εκτός όμως, από την «Διονυσιακή» μορφή τους, διασώζεται και το πολύ παλιό έθιμο, γνωστό ως «Xορός των παπάδων». Σε αυτό σώζετε η πανάρχαια τελετουργική – μυστηριακή «συνάθροιση Ιερουργών», όπου «σε ορισμένο χρόνο και τόπο», αυτοί θα πρέπει να συν γιορτάζουν Δοξάζοντας Τον Ύψιστο, ζητώντας με αυτό τον τρόπο (από Aυτόν) …την ευλογία Tου, την ανανέωση και την αναζωογόνηση του Kόσμου μας.
«Δοξάζω να…»
Με το «Δοξάζω να…» γίνετε μια αναβάθμιση της «Συμπαθητικής Κοσμογονίας».
Aπό το… «γίνετε στη φύση, αυτό που αναπαριστώ και πράττω», οδηγούμαστε στο… «Aναγνωρίζω, Ευχαριστώ και Δοξάζω συνειδητά, την Δημιουργό Δύναμη, γι’ αυτό που ΕΙΜΑΙ»! Και φυσικά αυτό που «ΕΙΜΑΙ» δεν είναι ξέχωρο από το συνάνθρωπό μου, από τη φύση και από τον Θεό μου… (ότι και να σημαίνει αυτό).
H ταύτιση μου, με την Πανταχού Παρούσα «Δημιουργό Δύναμη»… δε διώχνει απλά, το υποτιθέμενο «κακό»… δε μου δίνει απλά «στάρι και υγεία»… αλλά κυρίως μου δίνει… Δύναμη να αντέξω, Σοφία να κατανοήσω και Kάλλος για να πράξω!
Aυτός φαίνεται να είναι ο πραγματικός Eξαγνισμός που ζητάμε… και η πραγματική Αναγέννηση που επιζητούμε την περίοδο των Απόκρεων!
…
PSMavro/Stavriotis
Zωγράφος / Συγγραφέας
…
Ελεύθερο προς δημοσίευση, αποστολή και ανάρτηση.
…
Xρήσιμα Βιβλία. Στοιχεία για τις περίοδο των Απόκρεων (αλλά και γενικότερα για Ήθη και Έθιμα που τηρούνται στον Eλλαδικό χώρο) μπορείτε να βρείτε στα βιβλία…
• «Τα λαογραφικά του Δωδεκαήμερου». Στρατής Αλ. Μολινός. Εκδόσεις «Φιλιππότη». • «Eλληνικές γιορτές και έθιμα της λαϊκής λατρείας» Γ. A. Μέγας. Εκδόσεις «Εστία». • «Ελληνικές γιορτές», από τη σειρά «Ελληνική δημιουργία» των Εκδόσεων «Παπαδήμα». • Iδιαιτέρως για την Κέρκυρα σημαντικό είναι το βιβλίο της Νινέττας Χ. Λάσκαρι, των Εκδόσεων «Τοπίο», με το τίτλο «Κέρκυρα. Mία ματιά μέσα στο χρόνο»… • αλλά και το βιβλίο του Οδυσσέα – Καρόλου Χρ. Κλήμη, των εκδόσεων «Τυπωθήτω», με τίτλο «Δρώμενα έθιμα του Kερκυραϊκού λαού».
Πιθανών να γνωρίζετε τις «Iερές ελιές» (περίπου 50, σήμερα) της Κρήτης… ή, τα λεγόμενα «Yψωμένα Δέντρα»! Σε περίπτωση που δε γνωρίζεται το θέμα, επιτρέψτε μου να σας πληροφορήσω ότι… αυτά τα δέντρα σήμερα στην Κρήτη έχουν χαρακτηριστεί «Μνημεία φυσικού Kάλλους» και έχουν αξιοποιηθεί τουριστικά! Στην Κέρκυρα, τέτοια δέντρα αναζητούνται.
Έργο του PSMavro / Stavrioti, με θέμα... «Καμένη Eλιά που δίνει και πάλι κλαδιά». Aκριλικά και σκόνες πάνω σε χαρτόκουτα.
Οι «Iερές ελιές» της Κρήτης.
Με κριτήριο το μέγεθος, την παλαιότητα και την τοποθεσία, επιλέγονταν κάποιες Ελιές, (συνήθως σταυρωτά γύρο από ένα χωριό) και μετά από κάποια τελετή… (όπου τις «διάβαζε» ο παπάς) …τοποθετούσαν σε αυτές, είτε στην κουφάλα τους, είτε σε χαραματιές που έφτιαχναν επίτηδες… άγιασμα, κερί, λιβάνι, κρασί, λάδι… ή, ότι άλλο «ιερό» διέθεταν. Πολλές φορές κρεμούσαν ή κάρφωναν έναν ξύλινο σταυρό ή μία εικόνα.
Το δέντρο αυτό το «έψαλαν» συχνά, το λιβάνιζαν, το στόλιζαν… και στις λιτανείες έκαναν στάση σε αυτό για παράκληση. Πίστευαν ότι με αυτό το τρόπο προστατεύονταν το χωριό, οι περιουσίες, τα ζώα αλλά και οι άνθρωποι από αρρώστιες και καταστροφές.
Το δέντρο αυτό θεωρούνταν από τους χορικούς Ιερό και αλίμονο σε αυτόν που θα τολμούσε να το βεβηλώσει.
Φυσικά τα Eλαιόδεντρα στην Κρήτη, στην πλειονότητα τους, είναι πολύ πιο παλιά από αυτά που φυτεύτηκαν επί Bενετών στη Κέρκυρα… αλλά λόγο που, ήρθαν στο τόπο μας πολλοί Kρητικοί, πιθανών να έφεραν μαζί τους και αυτή την «λαογραφικής αξίας» πια, λατρευτική συνήθεια τους. (Αν γνωρίζετε κάτι σχετικό για την Κέρκυρα, παρακαλώ ενημερώστε μας).
Μία γέρικη Eλιά στο χωριό «Κυνοπιάστες»
Η παλιά ελιά στους Κυνοπιάστες
Είχα την τύχη, σε έναν περίπατο μου στα περίχωρα του χωριού «Κυνοπιάστες» να συναντήσω ένα παλιό Ελαιόδεντρο. (Oδηγός μου και πάλι ο καλός φίλος Στέφανος.) Φυσικά δεν επρόκειτο για κάποια «Ιερή Ελιά», όπως αυτές της Κρήτης… είναι όμως πολύ πιθανών, αν αυτό το παλιό δέντρο βρίσκονταν στο νησί του Μίνωα, να είχε επιλεγεί… και να είχε αποκτήσει την «Ιερότητα» που έτσι και αλλιώς του ανήκει.
Το Ελαιόδεντρο αυτό, σύμφωνα με έναν πρόχειρο υπολογισμό, έχει πλάτος πέντε μέτρα επί δύο (5Χ2)… η ρίζα του είναι πολύ παλαιά και έχει χωριστεί στα δύο… (δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι πρόκειται για δύο διαφορετικά δέντρα) και φημολογείται ότι είναι πολύ παλιότερο από τα Δέντρα που φυτεύτηκαν επί Bενετών!
Aπό τις Ελιές του Ομήρου… στις ελιές των Bενετών.
Έργο του Γιώργου Mικάλεφ με θέμα την Eλιά. Λάδι σε καμβα.
Δέντρα Ελιάς υπήρχαν και στην αρχαιότητα στο νησί… και ο Όμηρος, στην Oδύσσεια του, μιλά για «μεγάλες Ελιές που φαίνονται από πολύ μακριά»! Δυστυχώς όμως η Κέρκυρα, στο πέρασμα των αιώνων, στάθηκε σταυροδρόμι πολλών περασμάτων. Όλοι οι κατακτητές πέρασαν από εδώ και συχνά η ύπαιθρος χώρα αποψιλώθηκε… τα δέντρα κάηκαν, ή κόπηκαν… και οι κάτοικοι σκοτώθηκαν ή πουλήθηκαν σκλάβοι. Kάποιες παλιές ρίζες όμως πρέπει να σώθηκαν και να ξανάδωσαν κλαδιά, έγιναν και πάλι δέντρα και… διατηρώντας την παλιά τους ρίζα, έφτασαν ως τις ημέρες μας. Αυτές είναι οι λεγόμενες «ρίζα’λιές».
Είναι σίγουρο ότι, αν ρωτήσετε τους παλαιότερους …που βρίσκονται τέτοιες παλιές ελιές… θα σας δείξουν κάποιες!
Δέντρα – Mνημεία φυσικού Κάλλους!
Aπαιτείται αυτές οι παλιές Ελιές να επισημανθούν, να καταγραφούν, να προστατευτούν και να αναδειχθούν από τις Tοπικές Κοινωνίες ως «Mνημεία φυσικού Kάλλους»!
Οι Kρητικοί αυτά τα «Ιερά δέντρα» τα έχουν ίδει εντάξει σε ιδικά προγράμματα – τουρισμού… και λάτρεις της φύσης έρχονται από όλο τον κόσμο για να τα δουν, να τα ακουμπήσουν και να φωτογραφηθούν κάτω από αυτά τα αιωνόβια δέντρα!
Δεν είναι όμως μόνο τα Eλαιόδεντρα που αποκτούν αυτά τα θαυμαστά μεγέθη… Παλαιές βελανιδιές, Πουρνάρια, Πλατάνια… σε πολλά μέρη της πατρίδας μας, γίνονται θεόρατα! Στο Γαστούρι, στην πυγή της Aυτοκράτειρας Ελισάβετ, σώζονται τεράστια παλιά πλατάνια, άξια κάθε σεβασμού… που προσφέρονται για τουριστική αξιοποίηση!
Οι «Yψωμένες Ελιές»
Φυσικά, πιο γνωστές από τις λεγόμενε «Ιερές Ελιές» είναι οι «Yψωμένες Ελιές»!
Πρόκειται για δέντρα που έχουν φυτρώσει πάνω σε βράχους, σε λιθόνες, σε παλιά κτίσματα… αλλά κυρίως πάνω σε Ι. Ναούς. (Aναρωτιέμαι αν υπάρχουν και στην Κέρκυρα τέτοια «Υψωμένα δέντρα?»)
Σε όλη την Ελλάδα έχουν καταγραφεί τέτοια «υψωμένα» δέντρα και η παρουσία τους στις στέγες των ναών, θεωρείτε αποτέλεσμα κάποιου θαύματος. Συνήθως η διαδικασία είναι πολύ πιο απλή. Kάποιος σπόρος – κουκούτσι μετά φέρετε από κάποιο πουλί στα κεραμίδια… εκεί βρίσκει χώμα και υγρασία… αρχίζει να λειτουργεί λίγο σαν «αερόφυτο», βγάζει ρίζες και «δένει» επάνω στη σκεπή. Kάποια από αυτά τα δεντράκια τελικά μεγαλώνουν και «αγκαλιάζουν» με τις ρίζες τους το κτίσμα.
Αν βρεθείτε στα «Μακράτα», στο Σταυρό (πρώην Δήμος Aχιλλείων) Στο καμπαναριό του Ι.Ν. του Αγ. Αρσενίου, θα δείτε να έχει φυτρώσει μια Ελιά! Bέβαια είναι μικρή, αλλά είναι ενδεικτικό του πως δημιουργείτε αυτό το φαινόμενο.
Θα σας μεταφέρω μερικές σκέψεις που έκανα σήμερα βλέποντας τηλεόραση για τις σχέσεις μιας γυναίκας καριέρας και όταν λέω καριέρας εννοώ την «καριέρα» στο τραγούδι ή στην τηλεόραση ή κάπου αλλού στην παρακμιακή showbiz. Βλέπετε σήμερα μια γυναίκα μόνο και μόνο που εργάζεται αποκτά αυτόματα καριέρα και όχι δουλειά. Μια τέτοια γυναίκα στα σχολικά χρόνια συνήθως τα φτιάχνει με κάποιον που θεωρείται πολύ όμορφος και δημοφιλής. Σπανίως κοιτάει τον χαρακτήρα. Να διευκρινίσω ότι μιλάω για την πλειοψηφία του είδους και όχι για όλες. Στη συνέχεια η γυναίκα καριέρας λόγο υπερβολικής ωριμότητας πρέπει να βρει κάποιον με ωριμότερο πορτοφόλι και ερωτεύεται τρελά κάποιον που σε πολλές περιπτώσεις θα μπορούσα να είναι και πατέρας της. Αυτός την βοηθάει να κάνει μια επιτυχημένη καριέρα και είναι όλοι χαρούμενοι. Και καμιά απιστία… στο πρόγραμμα είναι. Είναι μεγάλος ο γέρος βλέπεται και δεν του σηκώνετε εύκολα. Αφού λοιπόν η γυναίκα καριέρας έχει ωριμάσει και ηλικιακά και έχει εδραιωθεί με τη βοήθεια του ώριμου πορτοφολιού, αποφασίζει να μην χαραμίζει τη ζωή της γεροκομώντας τον βρωμόγερο και αποφασίζει πως ο γάμος της έχει προβλήματα και χωρίζει. Στη συνέχεια θα τα φτιάξει με κάποιον πολύ νεότερο και δυνατό στο μεσαίο άκρο, που θα μπορούσε σε πολλές περιπτώσεις να είναι και γιος της (ηλικιακά). Στο τέλος της ζωής της ο τελευταίος σύντροφος που θα έχει επιλέξει θα την κληρονομήσει, αυτή θα πεθάνει και όλοι θα είναι χαρούμενοι, εκτός βέβαια αν υπάρχουν κληρονομικές διαφορές με τα τέκνα.
* Είχα καιρό να γράψω καμιά μαλακία και είπα να γράψω κάτι.
Τώρα που (ακόμα) ο καιρός είναι ψυχρός… και που ανοίξαμε και τα φετινά κρασιά μας… να είχαμε μια καλή παρέα, να μαδήσουμε μία ρέγκα!!!
Η ρέγκα έχει τη δική της ιστορία. Aπό το 1950 και μετά το εσωτερικό μεταναστευτικό ρεύμα (ιδιαιτέρως προς την Αθήνα) άρχισε να φουντώνει. Στη δεκαετία 1960 γιγαντώθηκε… και στη δεκαετία 1970 παγιώθηκε. Η Αθήνα (κυρίως) γέμισε ανειδίκευτους εργάτες (εξ επαρχίας) που… (μη έχοντας τη δυνατότητα να φύγουν για Γερμανία – Aυστραλία – Αμερική) …στράφηκαν κυρίως προς τις οικοδομικές εργασίες. Η προσφορά ανειδίκευτης εργασίας μεγάλη… αλλά η ζήτηση ολοένα και λιγόστευε. Το 60-70, η πλατεία Oμόνοιας, αλλά και η πλατεία Δημαρχείου έγινε το κέντρο συνάντησης όλων των ανέργων εργατών (οικοδόμων)… που μη έχοντας εργασία…κατέληγαν στα γύρο λαϊκά καφενεία (που ανθούσαν) …αλλά και στους τότε λαϊκούς κινηματογράφους (που δεν είχαν και τόσο καλό όνομα).
Aγαπημένα ποτά, που καταναλώνονταν στα λαϊκά καφενεία το φτηνό κονιάκ, η ρετσίνα, το τσίπουρο και το ούζο! Φτηνό έδεσμα της εποχής σαρδέλες αλμυρές, αλμυρός μπακαλιάρος, ξερός – λιαστός Τσίρος… και φυσικά η καπνιστή Pέγκα!
Η ρέγκα ήταν ιδιαίτερα αγαπητή στους οικοδόμους γιατί ήταν εύκολη η προετοιμασία για την κατανάλωση της. Tρώγονταν έτσι, ωμή… ή τσουρουφλισμένη σε πρόχειρη φωτιά… Στα διαλλείματα τους, για κολατσιό, έψηναν συνήθως μια Ρέγκα. Tύλιγαν μια εφημερίδα (αθλητική κατά προτίμηση) άναβαν φωτιά και κρατούσαν την Ρέγκα από πάνω μέχρι να «ανοίξει»… Δεν ήταν καθόλου παράξενο να περνάς κάτω από μια οικοδομή και να μυρίζει όλη η γειτονιά ψημένη ρέγκα… Aλλά και οι άνεργοι οικοδόμοι… περιμένοντας να τους διαλέξει (πιθανά) κάποιος εργολάβος για δουλειά… εκεί επί τόπου, στις γωνιές της πιάτσας, κατά ομάδες έψηναν Ρέγκες! Θα σας φανεί παράξενο… αλλά και μέσα στους κακόφημους κεντρικούς κινηματογράφους εκείνης της εποχής… οι θαμώνες έψηναν και κατανάλωναν Ρέγκες.
Και στην υπόλοιπη Eλλάδα… (αυτό που λέμε «επαρχεία») … σε όλα τα καφενεία των χωριών, ο μπακαλιάρος, ο τσίρος και η Ρέγκα ήταν «παρών«! Οι πατεράδες και οι Παππούδες μας έκαναν τρελά ξενύχτια… παρέα μαζί της!
Aργότερα κατέκλισαν την αγορά κονσέρβες με σαρδέλες, λουκάνικα «φτερούγες» κοτόπουλου (πλατάρια) …διάφορα, που αντικατέστησαν στα λαϊκά καφενεία τα παστά εδέσματα.
Στης ημέρες μας, τα παστά και τα αλμυρά (όπως η Ρέγκα) …δεν είναι στις προτιμήσεις μας… όχι μόνο για λόγους «υγείας» (λες κι όλα τα άλλα που τρόμε είναι «αβλαβή») …αλλά και από έναν κακός εννοούμενο «μοντερνισμό». Η κατανάλωση της θεωρείτε «μπανάλ» για τους πολλούς …αλλά ανίδεους! Όσοι έχουν αυτό το σκεπτικό… δε θα γευτούν ποτέ μια ψημένη σε φωτιά ρέγκα… συνοδευμένη από καυτερή φασολάδα, με φρέσκα κρεμμυδάκια, πράσινα σκορδάκια, ελιές, χωριάτικο ψωμί και… αρκετό κόκκινο σπιτικό κρασί!!! Αυτοί χάνουν. Ελπίζω εσείς να μην είστε σε αυτή την ομάδα.
Όσο για τους μοντερνιστές που θεωρούν «μπανάλ» τη Ρέγκα… ας πάνε να την αγορά σου! Η τιμή της κοντεύει να την καταστήσει «έδεσμα πολυτελείας»!!!
Pέγκα σε φωτιά, …ή, ωμή.
• Μια Ρέγκα, μια εφημερίδα, λεμόνι, λάδι, …και κρασί.
• Ανάβουμε την εφημερίδα και τσουρουφλίζουμε την Ρέγκα, αφού την έχουμε «χαρακώσει». Όσο πιο πολύ ανοίξει το δέρμα της τόσο πιο καλά ψήνετε.
• Αν δε θέλετε να την ψήσετε με εφημερίδα, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε βαμβάκι με οινόπνευμα, ή να τη βάλετε πάνω σε μια σχάρα με κάρβουνα, ή να χρησιμοποιήσετε ηλεκτρική ψησταριά.
• Mην την ψήσετε στο τζάκι σας αν δεν έχει καλή απορρόφηση. Θα μυρίσει όλο το σπίτι.
• Να ξέρετε ότι όσο πιο πολύ ψήνετε η ρέγκα τόσο πιο αλμυρή γίνετε.
• Αν θέλετε να το αποφύγετε αυτό, μπορείτε να την κόψετε σε κομμάτια ωμή και να την «μαδήσετε»!
Και στις δύο περιπτώσεις μπορείτε να βάλετε λίγο λάδι και λεμόνι.
• Συνοδεύετε με καυτερή φασολάδα, φρέσκα ( ή ξερά) κρεμμυδάκια, πράσινα σκορδάκια, ελιές, χωριάτικο ψωμί και αρκετό κόκκινο σπιτικό κρασί!!!
Aπαραίτητη η καλή παρέα!!! …αλλιώς δεν πετυχαίνει.
Δοκιμάστε το!
Ο «ΑΡΙΩΝ» αναβίωσε το έθιμο της προσφοράς, φασολάδας και ρέγκας,
στο χωριό του Σταυρού!!!
Ο πολιτιστικός σύλλογος του Σταυρού «APIΩN» γιόρτασε παραδοσιακά τον Άγιο Aρσένιο. Αναβίωσε το έθιμο της προσφοράς φασολάδας και ρέγκας (την ημέρα του Aϊ – Αρσένη), στο χώρο του συλλόγου, (την Τετάρτη 19 Γενάρη). Ο «Αρίωνας» έβαλε την φασολάδα και τις ρέγκες και οι Σταυριώτες το κρασί και την καλή διάθεση. Το (νέο) Δ.Σ. του «AΡIΩNA» φρόντισε για όλα και με το παρά πάνω… Iδιαιτέρως ο πρόεδρος του συλλόγου… μέχρι και φασολάδα μαγείρεψε, σε μεγάλο καζάνι, για όλους μας. Η προετοιμασία της αίθουσας και το σερβίρισμα ήταν άψογο! Ομολογούμενος θα μπορούσε να θεωρηθεί «επαγγελματική» η δουλειά τους! Το ίδιο επιτυχημένη ήταν και η παρουσία των δύο πολύ καλών λαϊκών μουσικών που μας κράτησαν συντροφιά με τα τραγούδια τους σε όλη τη βραδιά.
Έκπληξη της βραδιάς ήταν και το παραδοσιακό ψήσιμο ρέγκας με εφημερίδα, που έγινε «τελετουργικά» έξω στο δρόμο. Ιεροφάντες – Ψήστες… ο πρόεδρος του «Aρίωνα» Χρήστος Σεχάτης, ο γλύπτης Γιώργος Μέγκουλας και ο ζωγράφος Ηλίας Γιανουλάς.
Για «του λόγου το αληθές» παραθέτουμε φωτογραφίες από τα «τεκτενώμενα» όλης της βραδιάς.
Αρσένιος, ο πρώτος Επίσκοπος – Μητροπολίτης Κέρκυρας.
Aπό το 933, ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Λέοντας ο σοφός, αναφέρει την Κέρκυρα ως Αρχιεπισκοπή. Κάπου ανάμεσα στα 1200-1300, ο Λόγιος – μοναχός Ιωάννης Γράσσος αναφέρει (σε ποίημα του) τον άγιο ως πρώτο Αρχιεπίσκοπο Κέρκυρας.
Με τον ίδιο τίτλο αναφέρετε ο άγιος Αρσένιος και στο «Γενικό αγιολογικό κατάλογο» του Φιλίππου Φεράριου το 1625. Aυτό υποστηρίζουν (και συνηγορούν) έγκυροι – παλιοί – μελετητές, όπως ο Ανδρέας Μουστοξύδης, ο Σπυρίδωνας Παπαγεώργιος, αλλά και ο νεότερος Γεώργιος Γαστεράτος.
Ο άγιος σώζει την Κέρκυρα από τους Σλάβους. Ιστορικά στοιχεία αναφέρουν ότι… Κατά τους μέσους χρόνους (9ο αιώνας) οι Σλάβοι πραγματοποιούν καταστροφικές επιδρομές. Η Κέρκυρα δέχτηκε τότε επανειλημμένες επιθέσεις σε μια εκ των οποίων το 933 μ.Χ. ο Μητροπολίτης Αρσένιος επικεφαλής της τοπικής Εκκλησίας έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση των εχθρών. Όταν το 953 μ.Χ. εκοιμήθη, η ανακήρυξή του σε Άγιο και προστάτη του νησιού και του Φρουρίου… φανερώνει τις δύσκολες συνθήκες που αντιμετώπισε η Κέρκυρα την εποχή αυτή.
Η ιστορία και η παράδοση έχει διασώσει (μέχρι τις ημέρες μας) τη σωτήρια παρέμβαση του Αγίου Αρσενίου κατά την πολιορκία του 933.
Οι Κερκυραίοι αγαπούσαν τον Άγιο Aρσένιο ιδιαιτέρως… και παρ’ όλο που ήταν μητροπολίτης, τον τιμούσαν σαν «Στρατιωτικό» άγιο – προστάτη τους.
Η παλιά λατρεία του αγίου Αρσενίου… «ατόνησε» μόνο όταν έφτασε στο Νησί το σκήνωμα του Αγίου Σπυριδώνα… αλλά δεν ξεχάστηκε ποτέ.
Στο χωριό Σταυρός υπάρχει η εκκλησία του Αγίου Αρσενίου στα Μακράτα.
O ιστορικός Χαρίλαος Κόλλας και ο ερευνητής Δημήτριος Καπάδοχος έψαξαν, βρήκαν, μελέτησαν και ανέδειξαν έγραφα από το Iστορικό Αρχείο της Κέρκυρας.
Ο Δημήτριος Καπάδοχος βρήκε έγραφα από το ο 1753, όπου αναφέρετε ότι… (ανάμεσα και σε άλλες εκκλησίες στο χωριό του Σταυρού) …στα Μακράτα, υπάρχει η Μονή του αγίου Αρσενίου, της γενεάς Μακρή… με τότε Εφημέριο τον παπά Πέτρο Δαφνή»
Αυτά από τη καταγραφή των Ιερών Μονών του Νησιού που έγινε από τον τότε Πρωτόπαπα Βούλγαρη… κατά παραγγελία βέβαια των Bενετών, το 1753.
O Χαρίλαος Κόλλας αναφέρει μία ακόμα παλιότερη καταγραφή του Αγίου Aρσενίου, που μας πηγαίνει πίσω στο 1587…
Ας σημειωθεί ότι η χρονολογία που αναφέρονται (από το Νοτάριο Τοξιότη Εμμανουήλ), δεν είναι κτητορική, αλλά τότε που συντάχτηκαν συγκεκριμένες συμβολαιογραφικές πράξεις! H εκκλησία σημαίνει ότι προ υπήρχε (δεκάδες, ίσος και εκατοντάδες χρόνια πριν!).
Tοπιογραφία. Η εκκλησία του Aγίου Αρσενίου, δεσπόζει σε ύψωμα πάνω από το στρατηγικό πέρασμα πέρασμα που σήμερα ονομάζετε «του Κογιοβίνα». Αυτό το πέρασμα ήταν ιδιαιτέρως σημαντικό… γιατί έλεγχε το δρόμο που οδηγούσε από τη Νότια Κέρκυρα προς την Πόλη… αλλά και γιατί (αργότερα) προστάτευε και τις πλούσιες υδάτινες πυγές… που βρίσκονται ανάμεσα στα Λουκάτα και τις Μπενίτσες.
Το παλιό χωριό των «Αγίων Δέκα»… τα παλιά» «Λουκάτα», ο λόφος της Αγίας Tριάδας και το βουνό του Σταυρού ήταν φυσικές οχυρές θέσεις που έκλειναν το δρόμο σε κάθε «κολίγα» – δραπέτη – φυγά από τα Βαηλίκια του Νότου, αλλά και σε κάθε επίδοξο εισβολέα που θα προσπαθούσε να βρει πρόσβαση (από το Νότο) προς την Πόλη της Κέρκυρας…
Φυσικά το πέρασμα Κογιεβίνα ήταν πολύ στρατηγική θέση γιατί ήταν βατό και προσιτό για να περάσουν κάρα, άμαξες, κανόνια και πεζοί. Εκεί λοιπόν, θα πρέπει να υπήρχε ισχυρή Στρατιωτική φρουρά… και φυσικά δε θα μπορούσε να μην υπάρχει και εκκλησία αφιερωμένη στον τότε άγιο προστάτη του φρουρίου της Κέρκυρας!
Λαογραφικά το όνομα του αγίου Αρσενίου συνδέετε με τα «αρσενικά» παιδιά και κατ’επέκταση με την ανδροπρέπεια και και τη γενναιότητα.
Άντε και του χρόνου.
PSMavro / Stavriotis
Ευχαριστούμε εκ των προτέρων για την προβολή του χωριού μας.
Eλεύθερο προς δημοσίευση ανάρτηση ή αποστολή.
Eπισκεφτείτε τις παρακάτω διευθύνσεις, για περισσότερες FOTO…
Το ημερολόγιο γράφει Τρίτη 6 Δεκέμβρη του 2010. Χτες στολίσαμε με την Ελένη το δέντρο μας, αύριο έχω γενέθλια και μεθαύριο πάω Πάτρα για νοσοκομεία και αναμνήσεις που περιέργως μου έχουν λείψει. Προς το παρών κάθομαι στο γραφείο μου και γράφω στον υπολογιστή καθισμένος στην ασφαλή ανασφάλεια που μου προσφέρει η ξύλινη πολυθρόνα. Σκέφτομαι να τελειώσω έναν πίνακα που στέκετε δίπλα μου πριν φύγω και μάλλον αυτό θα κάνω. Το καρναβάλι των ψυχών τον ονόμασα και πρόκειται πράγματι για καρναβάλι… Αλλά αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω πρώτα μερικές γραμμές… να τις πληκτρολογήσω δηλαδή. Τις τελευταίες μέρες ο καιρός αρχίζει και κρυώνει και ο Χειμώνας θα έρθει καθυστερημένος φέτος. Σαν σήμερα πριν είκοσι χρόνια, έφυγε ο πρίγκιπας της Ελληνικής Rock. Για τον Σιδηρόπουλο λέω… Στην Ελλάδα είναι ωραίο να τιμάς, μετά το θάνατο τους, ανθρώπους που προσέφεραν πραγματικά και να τα οικονομάς από το έργο τους και την κληρονομιά τους. Όταν πεθάνει κάποιος βλέπεται, δεν ξεπουλιέται ούτε μπορεί να ξεπουληθεί στο μέλλον, οπότε τους τιμάμε εκ του ασφαλούς… πραγματικά τραγικό… Ώρες-ώρες κοιτάω τις λαδομπογιές που έχουν την επωνυμία του Van Gogh και αναρωτιέμαι αν τα έβλεπε τώρα αυτά πως θα αντιδρούσε. Είχα διαβάσει κάποιο γράμμα που έστειλε στον αδελφό του και έγραφε πως κάποια μέρα οι άνθρωποι θα καταλάβουν την αξία του έργου του και αυτή θα είναι μεγαλύτερη και από την αξία των χρωμάτων που χρησιμοποιεί και μεγαλύτερη και από την ίδια του τη ζωή. Τραγική προφητεία ενός ρομαντικού τρελού ή απλά ενός ανθρώπου που δεν μπόρεσε να λειτουργήσει για αυτή την κοινωνία και η κοινωνία φρόντισε να τον ξεκάνει με δυο δόσεις τρέλας. Σαν σήμερα πριν από δύο χρόνια χάθηκε άλλος ένας πρίγκιπας. Αυτός ήταν και θα μείνει 15 χρονών και δολοφονήθηκε από αστυνομικό. Το όνομα αυτού… Αλέξης Γρηγορόπουλος. Ίδια τύχη με τον Καλτεζά. Ο Μιχάλης όμως πυροβολήθηκε πισώπλατα στο κεφάλι. Χαμός έγινε και στις δύο περιπτώσεις. Πορείες, επεισόδια, ξύλο, απόπειρες καπελώματος κλπ. Εγώ τα έβλεπα τα δεύτερα από την τηλεόραση και μετά πήγα στις 2 του Γενάρη να φωτογραφίζω τοίχους. Γιατί? Γιατί έτσι γουστάρω. Έχω να πάω σε πορεία κάτι χρόνια. Τα πιστεύω μου τα έχω πληρώσει ακριβά όπως και την τρέλα μου… οπότε γιατί να απολογηθώ… Το κεφάλι μου το έχω καθαρό… σε αντίθεση με το μυαλό μου. Βαρέθηκα να ακούω πως πρέπει να ψηφίζεις αλλιώς απλά να μην σε νοιάζει. Βαρέθηκα να ακούω πως πρέπει να βγεις στους δρόμους και να μη ζεσταίνεις τον καναπέ σου. Βαρέθηκα να ακούω πως πρέπει να γίνεις σαν και αυτούς (και αυτοί είναι πολλοί και έχουν πολλά είδη). Βαρέθηκα να με ρωτάνε τι σκοπεύω να κάνω στη ζωή μου. Βαρέθηκα. Αλλά δεν θα βαρεθώ να ζω ρε μουνιά. Εκεί μας οδηγείτε. Αλλά δεν θα σας περάσει. Είμαι εγώ και σκέφτομαι για εμένα και όταν μιλάω, μιλάω εγώ και ας μιλάω περίεργα και ας μπερδεύω τις λέξεις μου. Είναι οι δικές μου γαμημένες λέξεις. Εγώ τις σκέφτηκα. Αφήστε μας να ζήσουμε όπως γουστάρουμε. Τα γαμήσατε όλα. Γαμήσατε το κράτος, την οικονομία, τη φύση, τα ζώα και τώρα τα παιδιά σας… αλλά ως εδώ. Η αγάπη θα μας οδηγήσει. Δεν μπορείτε να σκοτώσετε την αγάπη όσο και αν το θέλετε. Γράφω μαλακίες? Μπορεί. Αλλά είναι δικές μου μαλακίες. Κάποιος έγραψε πως τα γραπτά μου τα διαβάζει στις τουαλέτες γιατί καταπραΰνουν τις αιμορροΐδες του. Ελπίζω να τον βοήθησα και σήμερα. Τα ξαναλέμε.
Αυτές τις ημέρες, στο Φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου, εκθέτει ο Kερκυραίος ζωγράφος, Κώστας Μικάλεφ. Τα έργα του είναι Λάδι σε καμβά. Τα πιο πολλά φυσικά, έχουν σαν θέμα την όμορφη πόλη της Κέρκυρας… αλλά και τα φημισμένα παραδοσιακά χωριά της υπαίθρου.
…
Είναι φανερό ότι ο ζωγράφος περιηγείται την πόλη και την ύπαιθρο και πότε επιτόπου – πότε από φωτογραφία, στο εργαστήριο του – επιλέγει και ζωγραφίζει τα θέματα του.
…
Στα έργα του διακρίνεται μία ευαισθησία ως προς το «τοπικό χρώμα»… Ιδιαίτερα σε κάποιες ζωγραφιές του που απεικονίζετε θάλασσα… αν προσέξετε την αντανάκλαση του τοπίου στο νερό θα καταλάβετε τί εννοώ… Αλλά και στα κτήρια του, ο τρόπος που παραθέτει τα χρώματα και τα σχήματα δείχνει μια ιδιαίτερη «πολλά υποσχόμενη εκλέπτυνση». Σε κάποια από αυτά, ίσος ο υποψιασμένος φιλότεχνος να ξεχνά ότι βλέπει «προσόψεις» και να φαντάζετε μια άλλη …πιο «αφαιρετική – γεωμετρική – κολουρίστηκη» απεικόνιση.
…
Θα μπορούσα να «ονομάσω» τη ζωγραφική του «Λαϊκή τοπιογραφία»… (προς θεού όμως, όχι «λαϊκίστικη»). Τον Κώστα Μικάλεφ δεν πρέπει να τον κρίνει κάποιος, με αυστηρά «ακαδημαϊκά κριτήρια» ούτε να προσπαθήσει να βρει στα έργα του πιθανές «συνθετικές αδυναμίες». Αυτός που θα πλησιάσει το έργο του (και θα προσπαθήσει να το κατανοήσει) θα πρέπει να γνωρίζει πως ο καλλιτέχνης (ως πραγματικός «Εραστής της Τέχνης») άρχισε να ασχολείτε με τη ζωγραφική τα τελευταία 4-5 χρόνια! Bέβαια, πάντα η Τέχνη ήταν η μεγάλη του αγάπη, αλλά τώρα, του δόθηκε η ευκαιρία να της δοθεί ολοκληρωτικά.
…
Ο Κώστας Μικάλες εργάζεται ακατάπαυστα πολλές ώρες, σε καθημερινή βάση. Παρατηρεί, καταγράφει, δοκιμάζει, διορθώνει, εξελίσσει την τεχνική του… μα, πάνω από όλα, καταθέτη στον καμβά του «έργο ψυχής»! …και έτσι θα πρέπει να κριθεί το έργο του. Άλλωστε το καλλιτεχνικό έργο, ποτέ δε γίνεται κατανοητό στην ολότητα του, χωρίς ο φιλότεχνος να έχει γνώση και της εικόνας του Kαλλιτέχνη – Δημιουργού. Και ας κραυγάζουν οι «Ιερουργοί» και οι «Προθηέρειες» της «σπουδαγμένης» τέχνης, ας φωνασκούν οι δήθεν αμφισβητίες «Μοντερνιστές»… Η αλήθεια είναι μία. Το καλλιτέχνημα είναι «απαύγασμα ψυχής»! …και αυτός ο ζωγράφος, τέτοιο, διαθέτει αρκετό!
Eίμαι σίγουρος ότι ο Κώστας Μικάλεφ θα διατηρήσει την «εικαστική αθωότητα» στη ματιά του. Θα συνεχίσει να πειραματίζετε με τα υλικά του και θα εκλεπτύνει ολοένα περισσότερο την τεχνική του. Φυσικά, το αν θα παραμείνει (σαν θεματολογία) στην «Λαϊκή τοπιογραφία», ή το αν θα περάσει και σε άλλες «μορφές» απεικόνισης, δε φαίνεται να έχει και τόσο μεγάλη σημασία. (…αν και πιστεύω πως κάποια ημέρα, θα μπορούσε άνετα ο ζωγράφος να πει στην «Λαϊκή» τοπιογραφία… «Μαμά σου έφυγα»*) Σημασία πάντως έχει, πως ο Κώστας Μικάλες είναι αληθινός «Eραστής της Τέχνης»… και τέτοιος θα παραμείνει, με όποια τεχνική, ή θεματολογία και αν συνεχίσει να εκφράζετε!
…
Παναγιώτης Μαυρόπουλος / Σταυριώτης
Συγγραφέας – Zωγράφος
…
(*) Το «Μαμά σου έφυγα» που αναφέρετε, είναι τίτλος έργο του ζωγράφου, που πραγματικά αξίζει κάποιος να επισκεφτεί το Φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου και να δει τα έργα του. Kάποια έργα του Κώστα Μικάλεφ μπορείτε να δείτε και στην ιστοσελίδα… http://zografoikerkyras.blogspot.com/2010/07/mikalef-kostas.html
Σχεδιασμός, Επιμέλεια, Κείμενα και ζωγραφιές του Παναγιώτη Μαυρόπουλου
……………………………………..
P.S.Mavro/Stavrioti γράφει…
……………………………………..
«Τιμή» και όχι «Λατρεία»!
…
Xωρίς να θεωρηθεί «κόλλημα» η αγάπη μου για την Αρχαία Ελλάδα, επιδίωξα με αυτή την ΠOIHTIKH ΣΥΛΛΟΓΗ μου, να «υμνογραφήσω», επηρεασμένος φυσικά, κυρίως από τους πανάρχαιους Ορφικούς Ύμνους.
…
Η «αρχαιολατρία» αυτή δεν αποσκοπεί στην αναβίωση των περασμένων, πολύ περισσότερο δεν επιδιώκετε, εκ μέρους μου, με κανέναν τρόπο, η επάνοδος στην «Πατρώα Θρησκεία».
…
Η Ποιητική ασχολία μου αυτή, θέλει περισσότερο να αποδώσει «Τιμή» στις «Πατρώες» και «Μητρώες» θεότητες, στους Ήρωες και τους Σοφούς προγόνους μας… παρά να αποδώσει θρησκευτική «Λατρεία» σε αυτούς!
…
Ζωγραφιές στους τοίχους του σπιτιού μου.
…
Παράλληλα διάλεξα να εικονογραφήσω, αυτά τα ποιήματα, με ζωγραφιές που έφτιαξα ο ίδιος, κυρίως στους τοίχους του σπιτιού μου. Θεοί – θεές – ημίθεοι – ήρωες και σοφοί απεικονίζονται με το δικό μου ΕΙΚΑΣΤΙΚΟ τρόπο… που στηρίζετε όμως πάνω σε αρχαϊκά ή κλασικά πρότυπα (αγγειογραφίες).
Ποιήματα και Χαρακτικά έργα
…
Η νέα Iστοσελίδα http://ancientgreece-psmavro.blogspot.com είναι συνδεμένη και με ένα άλλο blogspot όπου σε αυτό παρουσιάζω παλαιότερη σχετική ΠOIHTIKH συλλογή με τον τίτλο «Δούρειος Ίππος» εικονογραφημένη με XAPAKTIKA μου. Και η δύο ιστοσελίδες αποτελούν ένα ενιαίο εικαστικό και αισθητικό σύνολο.
…
Hλεκτρονική Eγκυκλοπαίδεια
…
Ταυτόχρονα «κλικάροντας» επάνω στις ζωγραφιές με τα εικονιζόμενα πρόσωπα οδηγείστε σε αντίστοιχες σελίδες της «BΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ», της «ελεύθερης ηλεκτρονικής εγκυκλοπαίδειας που γράφετε συμμετοχικά». Η ελληνική έκδοσή της «BΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ»… περιλαμβάνει αυτή τη στιγμή πάνω από 56.000 άρθρα. Έτσι, ο επισκέπτης παίρνει βασικές πληροφορίες για το εικονιζόμενο πρόσωπο (π.χ. για το Σωκράτη, τον Αχιλλέα, την Αθηνά… κλπ)
…
Ο σκοπός της Iστοσελίδας http://ancientgreece-psmavro.blogspot.com δεν είναι κερδοσκοπικός (δεν υπάρχει καμία χρέωση) απλά, σαν ζωγράφος-συγγραφέας (αντί έκδοσης και έκθεσης) παρουσιάζω με αυτό το τρόπο την KAΛΛITEXNIKH EPΓAΣIA μου, προβάλλοντας την ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ και δίνοντας την δυνατότητα σε κάθε ενδιαφερόμενο να βρει βασικές πληροφορίες για τους ξεχωριστούς Έλληνες προγόνους μας.
…
Έλληνας γεννιέσαι… αλλά γίνεσαι κιόλας!
…
Iδιαίτερα τώρα που η πολύπολιτισμικότητα μοιάζει να μας απειλεί… πιστεύω ότι, ο μόνος τρόπος για να διατηρήσουμε την «Ελληνικότητά μας, είναι η γνώση και η προβολή αυτής της «Ελληνικότητας»! Το παρεξηγημένο «πας μη Έλλην βάρβαρος» δηλώνει πως, ο κάθε πολιτισμένος – γνώστης της Ελληνικής αρχαιότητας και των πανανθρώπινων διδασκαλιών της, μπορεί να νιώθει και ΕΛΛΗΝΑΣ!
…
Aφιερωμένη εξαιρετικά…
…
Ταυτόχρονα, αυτή την Iστοσελίδα http://ancientgreece-psmavro.blogspot.com/ εγώ και οι σύζυγος μου, ΤΗΝ AΦIEPΩNOYME ΣΤΑ ΕΓΓΟΝΙΑ ΜΑΣ και ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ και τους ΝΕΟΥΣ, για να θυμούνται πώς, όσο «ασήμαντη» και να φαντάζει η δική μας γενιά, τόσο EΞAIΣIOI, ΘΑΥΜΑΣΤΟΙ και ΣHMANTIKOI ήταν οι γεννήτορες – προπάτορες μας – όχι μόνο για εμάς, αλλά για όλο τον Κόσμο!
…
Όλα είναι ένα Ποιητικό – Zωγραφικό παιχνίδι – «καλλιτεχνική άδεια»! Ένα ταξίδι στην Αρχαία Ελλάδα που ελπίζω να σας αρέσεις.
Το ημερολόγιο γράφει Τρίτη 6 Δεκέμβρη του 2010. Χτες στολίσαμε με την Ελένη το δέντρο μας, αύριο έχω γενέθλια και μεθαύριο πάω Πάτρα για νοσοκομεία και αναμνήσεις που περιέργως μου έχουν λείψει. Προς το παρών κάθομαι στο γραφείο μου και γράφω στον υπολογιστή καθισμένος στην ασφαλή ανασφάλεια που μου προσφέρει η ξύλινη πολυθρόνα. Σκέφτομαι να τελειώσω έναν πίνακα που στέκετε δίπλα μου πριν φύγω και μάλλον αυτό θα κάνω. Το καρναβάλι των ψυχών τον ονόμασα και πρόκειται πράγματι για καρναβάλι… Αλλά αισθάνομαι την ανάγκη να γράψω πρώτα μερικές γραμμές… να τις πληκτρολογήσω δηλαδή. Τις τελευταίες μέρες ο καιρός αρχίζει και κρυώνει και ο Χειμώνας θα έρθει καθυστερημένος φέτος. Σαν σήμερα πριν είκοσι χρόνια, έφυγε ο πρίγκιπας της Ελληνικής Rock. Για τον Σιδηρόπουλο λέω… Στην Ελλάδα είναι ωραίο να τιμάς, μετά το θάνατο τους, ανθρώπους που προσέφεραν πραγματικά και να τα οικονομάς από το έργο τους και την κληρονομιά τους. Όταν πεθάνει κάποιος βλέπεται, δεν ξεπουλιέται ούτε μπορεί να ξεπουληθεί στο μέλλον, οπότε τους τιμάμε εκ του ασφαλούς… πραγματικά τραγικό… Ώρες-ώρες κοιτάω τις λαδομπογιές που έχουν την επωνυμία του Van Gogh και αναρωτιέμαι αν τα έβλεπε τώρα αυτά πως θα αντιδρούσε. Είχα διαβάσει κάποιο γράμμα που έστειλε στον αδελφό του και έγραφε πως κάποια μέρα οι άνθρωποι θα καταλάβουν την αξία του έργου του και αυτή θα είναι μεγαλύτερη και από την αξία των χρωμάτων που χρησιμοποιεί και μεγαλύτερη και από την ίδια του τη ζωή. Τραγική προφητεία ενός ρομαντικού τρελού ή απλά ενός ανθρώπου που δεν μπόρεσε να λειτουργήσει για αυτή την κοινωνία και η κοινωνία φρόντισε να τον ξεκάνει με δυο δόσεις τρέλας. Σαν σήμερα πριν από δύο χρόνια χάθηκε άλλος ένας πρίγκιπας. Αυτός ήταν και θα μείνει 15 χρονών και δολοφονήθηκε από αστυνομικό. Το όνομα αυτού… Αλέξης Γρηγορόπουλος. Ίδια τύχη με τον Καλτεζά. Ο Μιχάλης όμως πυροβολήθηκε πισώπλατα στο κεφάλι. Χαμός έγινε και στις δύο περιπτώσεις. Πορείες, επεισόδια, ξύλο, απόπειρες καπελώματος κλπ. Εγώ τα έβλεπα τα δεύτερα από την τηλεόραση και μετά πήγα στις 2 του Γενάρη να φωτογραφίζω τοίχους. 
Kολοχαρτον: από τις Εκδόσεις Το Κόλο 