Fastball – The Way
lyrics
They made up their minds
And they started packing
They left before the sun came up that day
An exit to eternal summer slacking
But where were they going
Without ever knowing the way?
They drank up the wine
And they got to talking
They now had more important things to say
And when the car broke down they started walking
Where were they going without ever knowing the way?
Anyone could see
The road that they walk on is paved in gold
And it’s always summer, they’ll never get cold
They’ll never get hungry
They’ll never get old and gray
You can see their shadows
Wandering off somewhere
They won’t make it home
But they really don’t care
They wanted the highway
They’re happy there today , today
The children woke up
And they couldn’t find ’em
They Left before the sun came up that day
They just drove off
And left it all behind ’em
But where were they going without ever knowing the way?
*η σελίδα του συγκροτήματος «fastball»
Σκοτάδι
Σκοτάδι… περιπλανιέμαι στην πιο κακόφημη περιοχή της πόλης. Γύρω μου βλέπω μετανάστες, πουτάνες, έμπορους, νταβατζήδες, πρεζόνια που ψάχνουν απεγνωσμένα για μια δόση, πιστεύοντας πως θα νιώσουν όμορφα παρόλο που βαθιά μέσα τους ξέρουν πως αργοπεθαίνουν… εγώ συνεχίζω να περπατώ αμέριμνη και αποφεύγω να κοιτάξω τον οποιονδήποτε στα μάτια. Δε θέλω να αντικρίσω τα μάτια τους. Θα δω μια άσχημη πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα γεμάτη πόνο. Δεν ξέρω γιατί βγήκα εκείνη τη νύχτα και ειδικά σε αυτή την περιοχή. Δε φοβάμαι. Δε νιώθω τίποτα. Σε περίπτωση που μου επιτεθεί κάποιος έχω ένα μικρό σουγιά που καβάτζωσα πριν φύγω από το πατρικό μου. Αυτό ήταν το μόνο που πρόλαβα- ή σκέφτηκα αν θες – να πάρω. Είμαι μαυροντυμένη για να μη φαίνομαι στο σκοτάδι. Βλέπω άτομα να έχουν όπλο πάνω τους. Ωστόσο με αφήνουν ασυγκίνητη και δε φοβάμαι.
Φίλους δεν έχω. Κάποτε είχα μια φίλη. Μελίνα την έλεγαν. Από τότε που έφυγα από το σπίτι μου την έχασα. Μάλλον καλύτερα που την έχασα. Ίσως να με πλησίαζαν μέσω αυτής. Με κυνηγάει εδώ και κάτι μήνες η αστυνομία για μικροκλοπές και έναν φόνο τον οποίο εγώ διέπραξα για να σωθώ. Προσπάθησε να με χτυπήσει και να με βιάσει. Γυρεύοντας πήγαινε… ο σουγιάς μου έγινε ένα με το απαίσιο και βρώμικο σώμα του 12 φορές περίπου. Αρκετές για να συναντήσει τον δημιουργό του. Η αστυνομία ξέρει το πραγματικό μου όνομα. Κάποιος καριόλης πρέπει να με είδε την ώρα που τον σκότωνα και να με κάρφωσε. Ίσως αν μάθω ποιος είναι να τον κανονίσω.
Μέχρι πριν από αυτό το γεγονός πίστευα πως δεν με ξέρει κανείς (τέλεια κάλυψη). Μετά από αυτό έγινα αρκετά γνωστή… κακό αυτό. Στην πιάτσα ακούγεται πως με αναζητά κάποιος Jameson. Αρκετά γνωστό όνομα στο κεφάλαιο «μαφία». Παραξενεύτηκα. Τι μπορεί να με ήθελε;; φυσικά δεν ενδιαφέρθηκα να μάθω. Για καλό δεν ήταν και εννοείται πως δεν ήθελα να συνεργαστώ με κανέναν γιατί η ζωή μου έχει μάθει πως ούτε στον κώλο σου δεν πρέπει να έχεις εμπιστοσύνη. Παρόλο που ήξερα που να τον βρω δεν έκανα τον κόπο να πάω. Δεν με ένοιαζε. Απλά έγινα πιο προσεκτική για να μη μπλέξω. Ήξερα πως θα ήταν κάτι με ναρκωτικά. Δε θέλω να ξαναμπλέξω με αυτό το διάολο. Έφτασα στο χείλος του γκρεμού και παραλίγο να πέσω. Τελευταία στιγμή έκανα πίσω. Ήμουν σε άθλια κατάσταση. Σε μια τέτοια κατάσταση με βρήκε το μουνί που πήγε να με βιάσει και πέθανε.
Μα γιατί να συνεχίζω να ζω έτσι; Μπορώ να δώσω ένα τέλος στη ζωή μου αλλά για κάποιο λόγο δεν το κάνω. Είναι κάποια δύναμη που με κρατάει.
Το ίδιο πρωί καθώς περπατούσα, παραπάτησα και έπεσα πάνω σε κάποιον και μαζί πέσαμε κάτω. Φάνηκε αρκετά ευγενικός και ήρεμος παρόλο που τον είχα ρίξει κάτω επειδή στραβοπάτησα. Με το πέσιμο ψιλοχτύπησα το πόδι μου. Το κατάλαβε και μου είπε αν είναι να πάμε για έναν καφέ να ηρεμήσω. Φυσικά αρνήθηκα. Ήταν ένας άγνωστος και δεν έπρεπε να μαθευτεί η ταυτότητά μου. Επέμεινε. Τελικά πήγαμε. Εγώ δε μιλούσα πολύ. Τον έλεγαν Νίκο. Υπέθεσα πως είναι ένας απλός άνθρωπος και δεν έχει καμιά σχέση και τίποτα κοινό με εμένα. Όλα αυτά που έλεγε ακούγονταν normal αν και το ένστικτο μου, μου έλεγε πως κάτι πάνω του ήταν ψεύτικο. Τον ακολούθησα. Δεν το πίστευα. Έμενε λίγο παρακάτω από μένα. Ρώτησα και έμαθα πως αυτός ο άνθρωπος δούλευε για έναν μεγάλο έμπορο ναρκωτικών… μάντεψε ποιον… Jameson. Τι να θέλει πια αυτό το μπαστάρδι; Είμαι σίγουρη πως δεν ήρθε τυχαία στο δρόμο μου αυτός ο Νίκος. Σταμάτησα να κυκλοφορώ για ένα διάστημα. Μετά από έναν μήνα που άρχισα να βγαίνω πάλι στην πιάτσα έμαθα πως ο Jameson δολοφονήθηκε. Μάλλον καλύτερα έτσι… έφυγε ένας μπελάς από το κεφάλι μου. Συνεχίζω να περιμένω τα επόμενα γεγονότα στη ζωή μου. Ελπίζω να μη συμπεριλαμβάνουν φόνους, ναρκωτικά, μαχαίρια και βιασμούς…
Back to reality…. 3k 😉
*διαβάστε ακόμα από την Κατερίνα: «πειρασμός=????»
*δημοσιεύτηκε στο έβδομο τεύχος του κώλου
Σαπουνόπε(τ)ρα
-Πες μου! Με απάτησες και κοιμήθηκες με αυτή τη γυναίκα?
-Ναι, το ομολογώ! Κοιμήθηκα με αυτή τη γυναίκα!
-Αχ, δεν το πιστεύω ότι κοιμήθηκες με αυτή τη γυναίκα!
-Κι όμως, είναι αλήθεια, κοιμήθηκα με αυτή τη γυναίκα!
-Πως μπόρεσες να μου το κάνεις αυτό και να κοιμηθείς με άλλη γυναίκα?
-Δεν ξέρω τι μ’ έπιασε και κοιμήθηκα με άλλη γυναίκα.
-Ώστε παραδέχεσαι ότι ήταν λάθος σου που κοιμήθηκες με άλλη γυναίκα?
-Όχι, δε σ’ αγαπώ, για αυτό κοιμήθηκα με άλλη γυναίκα!
-Και μου το λες έτσι κατάμουτρα ότι κοιμήθηκες με άλλη γυναίκα?
-Εμ, αφού κοιμήθηκα με άλλη γυναίκα.
-Ο πόνος μου είναι αφόρητος όμως, επειδή κοιμήθηκες με άλλη γυναίκα.
-Δοκίμασε κι εσύ να κοιμηθείς με άλλη γυναίκα.
-Όχι, δεν μπορώ να αντέξω τον πόνο και να κοιμηθώ με άλλη γυναίκα. Αλλά θα δέσω μια πέτρα στο λαιμό μου και θα βουτήξω στη θάλασσα.
-Εγώ επιμένω να ξανασκεφτείς το ενδεχόμενο να κοιμηθείς με άλλη γυναίκα. Δε χρειάζεται να φτάσεις στα άκρα.
-Όχι, δεν θα κοιμηθώ με καμία γυναίκα. Ο μόνος εραστής μου θα είναι ο βυθός της θάλασσας. Θα δέσω ένα βράχο στον λαιμό μου και θα πάω να τον ανταμώσω.
-Ο αφρός το νεκροκρέβατό μου, το οποίο θα σέρνουν εφτά σκυθρωπές γοργόνες, που θα βγάζουν μπουρμπουλήθρες από τ’ αφτιά. Και το πιο άσχημο και κακόμοιρο βότσαλο
θα είναι ο αιώνιος τάφος μου. Αντίο Αδάμ….
-Να σου πω, αν οι γοργόνες έχουν μικρά βυζιά δεν έρχομαι στην κηδεία, ξηγημένα πράγματα….
-Άι στο διάολο Αδάμ…
-Ρε Εύα γαμώ, περίμενε, δεν απάντησες στην ερώτησ…
Πλάτς!!!
Ένας βαθύς αναστεναγμός ανακούφισης αντήχησε σε όλο τον κήπο: Οοοοοοουφ!!
Μυστήριο πράγμα οι γυναίκες. Κάθε μέρα γίνεται όλο και πιο τραγική η κατάσταση. Η σχέση μας έχει φτάσει σε αδιέξοδο. Μάλλον ήρθε η ώρα να χωρίσουμε.
Πρέπει να σκεφτώ όμως για να της το φέρω όσο πιο απότομα γίνεται… Τέλοσπαντων, άντε να δούμε πώς θα αυτοκτονήσει και αύριο… Βρε λες να της πω ότι
είμαστε αθάνατοι? Δε γαμιέται, άστηνε να παιδεύεται, πλάκα έχει.
Θοδωρής
*διαβαστε ακόμα τα «ποιήματα» και τα «κείμενα» του Θοδωρή καθώς και τις ιστορίες:
«ο χορός των αρλεκίνων» & «ο δέσμιος του σκότους»
*δημοσιεύτηκε στο κολοτεύχος #7
Motörhead – God Save The Queen
Τζίμης Πανούσης «ο λάκκος με τα αστεία» (video clip)
Βιβλία #1
“I am legend”. Ένα αριστούργημα του Richard Matheson. Ο τελευταίος άνθρωπος στον πλανήτη προσπαθεί να επιβιώσει με κάθε τρόπο από τις ορδές των βρικολάκων που έχουν κατακλίσει τον κόσμο. Στην ασφάλεια της μέρας μπορεί και βγαίνει έξω από το οχυρωμένο σπίτι του. Οι νύχτες όμως πολιορκείτε από τους σάπιους και μένει μέσα. Προσπαθεί με τα μέσα που διαθέτει να βγάλει μια άκρη για την αρρώστια αυτή που μετατρέπει τους ανθρώπους σε τέρατα. Το όνομα του είναι Robert Neville και είναι ένας άνθρωπος απλός που καμιά σχέση δεν έχει με τον χαρακτήρα που τον υποδύεται στην ομώνυμη πρόσφατη ταινία με τον Will Smith, η οποία είναι ωραία αλλά εντελώς άκυρη με αυτόν τον τίτλο. Έχουν βγει άλλες δύο ταινίες βασισμένες στο βιβλίο αυτό που γράφτηκε το 1954, The last man on earth (1964) & The omega man (1971). Ελληνικός τίτλος: Ζωντανός Θρύλος (εκδόσεις ΟΞΥ)
“The Island of Doctor Moreau”. Το βιβλίο του Herbert George Wells (1866-1946) γράφτηκε το 1896. Η ιστορία ξεκινάει με έναν ναυαγό που βρίσκει τη σωτηρία του από ένα αφιλόξενο πλοίο όπου γνωρίζει τον Dr Montgomery που κατευθύνεται προς ένα άγνωστο νησί και κουβαλάει μαζί του άγρια ζώα. Στην τελική καταλήγει στο νησί όπου γνωρίζει τον Dr Moreau, τον συνεργάτη του Montgomery. Σύντομα θα ανακαλύψει πως στο νησί γίνονται αλλόκοτα και μακάβρια πειράματα. Το βιβλίο είναι πολύ μπροστά από την εποχή του όπως και άλλα έργα του Wells. Στα ελληνικά: Το νησί του Δρος Μορώ εκδόσεις Αίολος.
“The Devil Rides Out”. “Η επέλαση του Σατανά” γράφτηκε από τον Dennis Wheatley (1897-1977) το 1934 και έγινε ταινία από την Hammer (εγγύηση) το 1968 με τον Christopher Lee. Ένας ευγενής και ένας νεαρός φίλος του ανησυχούν για την περίεργη συμπεριφορά του φίλου τους που απ’ ότι ανακαλύπτουν είναι μπλεγμένος με μια ομάδα επικίνδυνων σατανιστών. Αρχίζει ένας αγώνας διάσωσης του φίλου τους από τον σατανικό Μοκάτα και τον κύκλο του στον οποίο εμπλέκεται μια φιλική οικογένεια και μια γοητευτική κοπέλα που ψάχνετε με τη μαγεία. Η ιστορία από την Αγγλία θα καταλήξει σε ένα μοναστήρι των Ιωαννίνων!!! Πολύ καλό βιβλίο που δεν έχει λάβει την αναγνώριση που του αξίζει. Δεν γίνεται καθόλου βαρετό αφού η ιστορία σε κυλάει συνεχώς. Κυκλοφορεί στη χώρα μας από της εκδόσεις Εξάντας.
“Fade To Black”. Το βιβλίο του Ron Renauld που εκδόθηκε πρώτη φορά το 1980 και κυκλοφόρησε και σε ταινία (λίγο δυσεύρετη όπως & το βιβλίο). Ο Eric είναι ένας μοναχικός νεαρός που ζει με την ανάπηρη θεία του & έχει μεγάλη εμμονή με τον κινηματογράφο. Στη ζωή του θα δώσει νέα όψη μια κοπέλα που μοιάζει πολύ με την αγαπημένη του Marilyn καθώς και μια ευκαιρία να βρεθεί πίσω από τις κάμερες. Αναποδιές που έρχονται η μία πίσω από την άλλη θα αλλάξουν τα δεδομένα και θα αναγκάσουν τον Eric να αλλάξει ριζικά τη ζωή του. Μια σειρά από φόνους θα αναστατώσουν το Χόλλυγουντ όπου κάθε φορά ο δολοφόνος θα είναι ένας Χολιγουντιανός star, όπως η μούμια & ο κόμης Δράκουλας. Το βιβλίο κυκλοφόρησε στα Ελληνικά από τη σειρά βιβλιοθήκη του τρόμου το 1982 ως “Ο Χασάπης Του Χόλλυγουντ” από τις εκδόσεις Α.Σίμωσι. Εγώ το βρήκα στα μεταχειρισμένα. Για νέα έκδοση δεν βρήκα. Αν το βρείτε πάντως γραπώστε το… οι λάτρεις του τρόμου θα το λατρέψουν!!!
*κάποιες εικόνες δεν είναι τα εξώφυλλα των βιβλίων αλλά κάτι σχετικό
Γιώργος
Η ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΩΝ ΣΑΠΙΩΝ by family films
«Η Επέλαση Των Σάπιων» είναι μια stop motion ερασιτεχνική ταινία με lego που δημιουργήθηκε με μια φωτογραφική μηχανή και το movie maker από τη family films και από το χέρι του Γιώργου Σάπιου το 2008. Συμμετείχαν στα φωνητικά ο Γιάννης, η Σούλα, η Ελένη και ο Γιώργος. Όσο αφορά την τεχνική της, η ταινία γυρίστηκε με πολλές-πολλές φωτογραφίες και όχι με συνεχή λήψη για όσους ξέρουν. Η ταινία είναι από τους δημιουργούς του «Αίμα Για Τον Σατανά»
Το σενάριο έχει να κάνει με το τέλος του κόσμου. Μετά το τέλος κάποιοι έχουν επιβιώσει και ζουν με τον φόβο των σάπιων. Οι σάπιοι είναι οι ζωντανοί νεκροί οπού με τα πλαστικά τους δόντια, ζητούν να φάνε πλαστική σάρκα η ιστορία μας διαδραματίζεται σε ένα καταφύγιο όπου δέχεται αιματηρή επίθεση από τους σάπιους.
*Για περισότερη family films μπείτε εδώ
*δείτε ακόμα watercraft & thodorabo
Ursu’s jokes #2
Περπατάει το 4 στο δρόμο και συναντάει το 9. Και λέει το 4 στο 9 «για σου 5». Και απαντάει το 9, «αφού δεν είμαι το 5, είμαι το 9». Και τότε λέει το 4, «συγγνώμη αφαιρέθηκα.»
Πάει το σάντουιτς για ποτό. Μπαίνει πρώτα το ψωμί και κάθετε σε ένα σκαμπό. Πάει μετά το τυρί κάθετε σε ένα άλλο σκαμπό, πάει και το μπέικον κάθετε σε ένα άλλο. Μπαίνει η ντομάτα και κάθετε στο δίπλα σκαμπό και το μαρούλι κάθετε στο παραδίπλα σκαμπό. Πάει ο μπάρμαν να πάρει παραγγελία και λέει. «Τι έγινε σάντουιτς? Πάλι κομμάτια ήρθες?»
Πάει ένας να πιει σε ένα μπαρ μια μπύρα. Παραγγέλνει και πριν προλάβει να την πιει μπαίνει ένα λαχανιασμένος και φωνάζει, «έρχεται ο μαύρος ιππότης!!!» Τρέχουν όλοι πανικόβλητοι και βγαίνουν έξω. Ο τύπος που έπινε τη μπύρα του απόρησε μέχρι που τον άρπαξε ένας και του λέει, «τρέξε, έρχεται ο μαύρος ιππότης και θα μας γαμήσει.» Τον αρπάζει και βγαίνουν τρέχοντας. Την επόμενη, μπαίνει στο μπαρ παραγγέλνει και πριν προλάβει να του φέρει τη μπύρα μπαίνει πάλι ένας και φωνάζει «έρχεται ο μαύρος ιππότης και θα μας γαμήσει.» Πανικός πάλι. Τον αρπάζουν και αυτόν και φεύγουν όλοι. Την Τρίτη μέρα το πείρε απόφαση να μείνει και να δει τον μαύρο ιππότη. Μπαίνει λοιπόν αποφασισμένος και αρχίζει να πίνει την μπύρα του. Μπαίνει ο λαχανιασμένος και ουρλιάζει, «έρχεται ο μαύρος ιππότης και θα μας γαμήσει όλους!!!» Βγαίνουν όλοι τρομαγμένοι αλλά αυτός έμεινε μέσα και συνέχισε να πίνει τη μπύρα του. Σε μισό λεπτό η πόρτα ανοίγει. Εμφανίζεται ένας τύπος με μαύρες μπότες, μαύρο δερμάτινο παντελόνι, μαύρο πουκάμισο, μαύρο καπέλο και περπατάει προς τον δικό μας και του λέει, «πάρε μου μια πίπα!» Εκείνος σκέφτεται «φτηνά θα τη γλιτώσω με μια πίπα» και δέχεται. Αφού τελείωσε ο τύπος με τα μαύρα του λέει, «πάμε να φύγουμε τώρα γιατί θα ‘ρθει ο μαύρος ιππότης και θα μας γαμήσει!!!»
*διαβάστε άλλα τρία εδώ
ΤΕΛΙΚΑ ΠΟΙΟΣ ΤΑ ΤΣΕΠΩΝΕΙ;
Φόρος στα ποτά – φόρος στα τσιγάρα – φόρος στη βενζίνη – φόρος στη ζωή μας, στην αναπνοή μας… Πληρώνουμε και δεν μιλάμε και πληρώνουμε πάνω στα προς πληρωμή τα extra πληρωτέα και μετά όλες οι δημόσιες επιχειρήσεις ξεπουλιούνται σε ιδιώτες.
Τελικά που πάνε όλα αυτά? Και μην μου πείτε ότι τρώτε το παραμύθι για την ευημερία της χώρας. Μια χώρα ευημερεί όταν ευημερούν οι πολίτες της, έτσι δεν είναι? Και μάλλον οι Έλληνες δεν ευημερούν – έχουν αρχίσει να ζουν για να δουλεύουν και να χαίρονται όταν απολαμβάνουν τα αυτονόητα. Σαν να εξισωνόμαστε με τα της Ευρώπης – σαν να χάνουμε αυτήν την διαφορετικότητα αυτήν που λένε οι ξένοι – Ελλάδα – Ελληνική κουλτούρα.
Όλα τελικά είναι κύκλος – τα πράγματα ανακυκλώνονται σύμφωνα με τις εκάστοτε συνθήκες και οι ιδέες επιβάλλονται έμμεσα χωρίς κανείς να το καταλαβαίνει.
Τελικά ποιος είναι πίσω απ’ όλα αυτά? Γιατί δεν μπορεί, κάποιος πρέπει να τα τσεπώνει. Όλα είναι τόσο στρωτά σχεδιασμένα – τόσο ομοιόμορφα και τόσο περιοδικά. Ίσως να’ ναι τα Νεφελίμ του Λιακόπουλου ίσως να’ ναι…μάλλον δεν θα το μάθουμε ποτέ, απλά θα αναρωτιόμαστε εικάζοντας
– όσοι έχουν απομείνει να αναρωτιούνται τελικά…
OTTO
*περισσότερα από τον Οtto εδώ
Kολοχαρτον: από τις Εκδόσεις Το Κόλο 