Μπράβο Μπάτσε
Μπράβο στους προδότες μπάτσους. Με αυτά που κάνετε όλοι σας αγαπάμε. Δεν θα σας κατηγορήσει κανείς για εσχάτη προδοσία, πουστιά, ρουφιανιά, προβοκάτσια, βίαιη συμπεριφορά, φασιστικές νοοτροπίες ή κάτι άλλο. Όταν θα βγάλετε τη στολή θα είσαστε μέσα στον κόσμο όμως. Μην το ξεχνάτε… Σας αγαπάμε! Δεν αναφέρομαι σε κάθε αστυνόμο, αλλά σε κάθε μπάτσο. Και μπάτσος γίνετε ο κάθε αστυνόμος όταν λάβει τις ανάλογες εντολές. Και αν δεν γίνει μπάτσος θα γίνει άνεργος ή θα τιμωρηθεί αναλόγως. Ξυπνήστε! Χρειάζεται να σας βάλουν χέρι στην τσέπη για να καταλάβετε πως είστε άνθρωποι σαν εμάς? Θα πρέπει να μείνετε άνεργοι για να καταλάβετε ότι είστε κοινοί άνθρωποι με μηδενική εξουσία?
Γιώργος Μ.
Mea culpa και έπειται συνέχεια
Βγήκα από την αίθουσα μπερδεμένος, απογοητευμένος, συγχυσμένος. Ένα μόνιμο βουητό μέσα μου. Μένω μετέωρος. Όχι, πατάω στο έδαφος αλλά κάτι έχει ανατραπεί. Προσπαθεί ο θυμός να βγει από μέσα μου ή μια νέα απογοήτευση ψάχνει δίοδο για τα ενδώτερα διαμερίσματα; Τί να κάνω; Α, βέβαια. Ας ξεκινήσουμε απο την παραδοσιακή λύση και ας αφήσουμε τα αισθήματα να μας κάνουν ζωής φροντιστήριο.
Η όραση δε βοηθά. Έχουν ήδη σχηματιστεί κύκλοι γύρω από τα μάτια. Με ρουφάει η εικόνα. Δε σημαίνει χίλιες λέξεις, ούτε εξηγεί τίποτε. Απλά υπογραμμίζει το αυτονόητο. Μισοξεσκισμένες αφίσσες πολιτικών νεολαίων. Πριν λίγες μέρες είχαμε εκλογές. Ένα ολόκληρο κτίσμα χτισμένο πάνω στη βόλεψη του «έτσι το βρήκα έτσι το αφήνω». Νέες φάτσες που αυτοπροβλήθηκαν ως σωτήρες, έχουν στα μπαγκάζια τους μια βιασμένη αλλαγή. Βλέπω το αίμα παντού. Βλέπω την αδιαφορία τριγύρω. Εγώ που ερωτεύτηκα τη μάσκα, τη βλέπω μπροστά μου πεσμένη.
Η παλάμη. Απλωμένα τα δάχτυλα. Μικρά είναι, δεν κάνεις για πιανίστας. Κάπου ανάμεσα στο μαύρο και στο άσπρο υπάρχει ένα μικρό κενό. Στην αρχή πιστεύεις ότι μέσα του χωράει μόνο ένα νύχι. Ξάφνου το κενό γίνεται χάσμα και το χάσμα κάλεσμα. Θέλει κότσια αλλά η παραίτηση επαναπροσδιορίστηκε. Τελικά η φυγή σημαίνει δηλία; Κάτι περνάει δίπλα μου, ανάλαφρο και απροσδίόριστο. Αγγίζει ανεπαίσθητα και μιδιάζοντας φεύγει. Δεν σε φτάνω, δε θα σε σκοτώσω σήμερα.
Μυρίζει βούρκος, κινούμενη άμμος και λιμνάζον ύδωρ. Κλείνω τη μύτη, αναπνέω απο το μυαλό. Υπάρχει ένας μικρός χώρος που είναι δικός μας. Δεν έχει κανένας το δικαίωμα να τον παραβιάσει. Καμιά τράπεζα δεν θα τον κατάσχει. Ο ληστής δεν έχει τα μέσα να τον παραβιάσει. Κανένα μάτι δε θα δει από την κλειδαρότρυπά του. Γιατί ενοχλήσε; Επειδή ζούμε σε εποχή που προστάζει διαφάνεια; Τόσοι δημοσιογραφίσκοι που μιλούν για αλήθεια see through σε παρέσυραν; Λοιπόν σου έχω νέα: «I’m not a man of too many faces, the mask I wear is one». Βαρέθηκα την αλήθεια. Θέλω υποκρισία, ψέμα. Παντρέψου με την ηθοποιΐα, αρκεί να διατηρήσεις τον προσωπικό σου χώρο ασφαλή από εξωτερικές απειλές.
Τα χείλη έχουν σκάσει. Βγαίνει αίμα και το αφήνω να πέσει κάτω. Μικρές κηλίδες. Το έδαφος είναι αλλοιωμένο απο τις πατημασιές αργοπορημένων φοιτητών. Και αν δεν μπεις στην ώρα σου, τί θα σου συμβεί; Πήρες το πτυχίο σου μαζί μου. Και τί καταλάβαμε; Δαγκώνω με δύναμη. Το κοκκινο είναι παρεξηγημένο χρώμα. Το πήραν αγωνιστές, κόμματα και ιστοριογράφοι τοίχων. Τέλος αυτά, νέος κύκλος, νέα χρώματα. Μέχρι τώρα τα χρώματα εξηγούνταν με την εικόνα. Έλα μαζί μου στην προσπάθεια να δώσουμε στα χρώματα γεύση. Τί είπες; Α, βέβαια. Καλά τα καταφέραμε με το κόκκινο, το καφέ να δω πώς θα διορθώσουμε.
Βουίζει η αποτυχία ακόμη στα αυτιά. «Ανεπαρκής», «αναπέμπεται», «επανεξετάζεται». Μα έγραψα τέλεια, είμαι πολύ καλός, χειρότεροι απο μένα τα κατάφεραν ενώ εγώ… Και τότε έρχεται. Ταξίδεψε απο την είσοδο του σπιτιού. Ανέβηκε την ανηφόρα και πέρασε ανάμεσα στην αμυγδαλιά και στους κάδους ανακύκλωσης. Πέρα από τη βιτρίνα του παιχνιδάδικου με το λούτρινο αετό. Περίμενε υπομονετικά το πράσινο, χωρίς φούριες – ήξερε ότι θα ήταν στην ώρα του εκεί. Για τον λόγο αυτό στάθηκε για λίγο έξω από τη σχολική αυλή και χάζευε τα παιδιά να παίζουν μπάσκετ. Ανέβηκε στο αστικό που έγραφε «Αγκαζέ» και έφτασε στο προορισμό του παίζοντας με το χνώτο του στο τζάμι του λεωφορείου. Κατέβηκε την κατηφόρα και με πεταχτά φιλάκια χαιρέτησε τα νυσταγμένα σκυλιά. Με βρήκε στη μετέωρη στάση και πριν να το καταλάβω όρμηξε μέσα μου λέγοντας: «Ain’t no grave can hold my body down». Συνήλθα και γορτάζοντας την πρώτη μου αποτυχία, ευχαρίστησα αυτόν που γέννησε τα λάθη.
Ιωσήφ Σ.
Μια Χώρα που διώχνει τα παιδιά της
Πάει καιρός από τότε που είχα ξανά όρεξη να γράψω. Τι να γράψεις – τι να πεις. Πάντα εξάλλου υπάρχει ο φόβος της επανάληψης – ειδικά τώρα που τα γεγονότα είναι συγκεκριμένα. Έτσι και εγώ λοιπόν προτίμησα να μείνω ανενεργός – από την συγγραφή κειμένων – και να περιοριστώ στην ανάγνωση κάποιων και στον περί συλλογισμό των όσων άκουγα.
.. . ..
Τελικά ποτέ δεν θα μάθουμε ποιο τελικά είναι το νόημα όλων αυτών που συμβαίνουν γύρω μας.
.. . ..
Όλες αυτές τις μέρες – συζητάμε στο Σύνταγμα (ως Αθηναίος) – με γνωστούς και αγνώστους και όλοι καταλήγουμε στο ίδιο συμπέρασμα. Τα πράγματα είναι άσχημα και θα γίνουν ακόμη πιο άσχημα.
.. . ..
Μια λύση είναι να φύγεις. Πολλοί άλλωστε φεύγουν – ουσιαστικά τους διώχνει η ίδια η χώρα. Και πώς να μην σε διώχνει η χώρα όταν σε προτρέπει να σπουδάσεις να- να – να – και μετά σε αφήνει άνεργο για μήνες – για χρόνια…
.. . ..
Η άλλη επιλογή – να μείνεις εδώ και να συνεχίσεις…Να συνεχίσεις να εξηγείς ότι δεν είσαι άχρηστος – ότι μπορείς να δημιουργήσεις – μπορείς να προσφέρεις κάτι καλό.
.. . ..
Ναι, είμαστε και εμείς συνένοχοι σε όλο αυτό – ο καθένας με το ποσοστό συνένοχης που του αναλογεί αλλά δεν μπορώ με τίποτα να καταλογίσω σε εμάς όλα αυτά που μας καταλογίζουν οι φίλοι μας οι Ευρωπαίοι. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι όλοι είναι καλοί και έντιμοι και…και εμείς είμαστε κλέφτες – κουτοπόνηροι – ανοργάνωτοι…
.. . ..
Ζούμε σε μια χώρα που έχει περάσει τόσα πολλά μέσα στο χρόνο, σε μια χώρα που πάνω της έχουν πατήσει λογής-λογής συμφέροντα και παρόλα αυτά ο κόσμος της, προσπαθεί να κρατήσει μια ταυτότητα – μια διαφορετικότητα – έναν τρόπο σκέψης που τον ξεχωρίζει από τους έξω.
.. . ..
Όχι, είμαι εναντίον των συνόρων και των πατρίδων – όλοι είμαστε ίσοι και όλοι είμαστε ίδιοι με ίσα δικαιώματα. Δεν μπορώ όμως να αγνοήσω ότι το σύστημα που μας έχουν επιβάλει να ακολουθούμε, μας απομονώνει σε σύνορα – μας ορίζει προστάτες – δανειοδοτείς – υπερασπιστές του καλού και του δικαίου. Με αυτά τα δεδομένα πορευόμαστε τόσα χρόνια αλλά πάντα υπάρχει κάτι μέσα στο μυαλό, κάτι που κρατάει ζωντανή τη σπίθα μιας αλλαγής.
.. . ..
Η αλλαγή αυτή μπορεί να ξεκινήσει από την καθημερινότητα μας. Από την δουλειά μας – την ζωή μας. Μικρά πράγματα – ποιοτικά – μπορούν να φέρουν την αλλαγή. Απλά μας θέλει όλους εκεί – όλους να ζωντανέψουμε αυτήν την σπίθα που σιγοκαίει. Χωρίς φασαρία – χωρίς χουλιγκανισμούς – και το μπαμ θα γίνει.
.. . ..
Βρίσκουν και τα κάνουν όλοι αυτοί – έχετε δει τέτοιους γύρω σας – βρίσκουν και τα κάνουν γιατί τους αφήνουμε.
.. . ..
Εεεεει εσείς…….Μην υποτιμάτε την νοημοσύνη μας!!!
Αθήνα 2011
OTTO
Θα τη φάω και ‘φέτος τη σαλάτα μου!
Εγώ ποτέ δεν είχα επαφή με τη γη. Το χώμα του δρόμου, για μένα (σαν παιδί) ήταν «βρώμικο». Μεγαλώνοντας στην πόλη, προτιμούσα πάντα να παίζω στην άσφαλτο και στο τσιμέντο.
Τα φρούτα, τα κηπευτικά, τα φυτά αλλά και τα κρεατικά για μένα ήταν μυστήριο «ως προς την προέλευσή τους».
Πίστευα ότι, με κάποιο μυστηριώδη τρόπο, απλώς, όλα αυτά, κάποια στιγμή βρίσκονταν στα καφάσια του μανάβη, στα ράφια του μπακάλη, ή στα τσιγκέλια του χασάπη. Καμία γνώση. Μάλιστα, κάποιοι συνομήλικοι μου τότε, πίστευαν ότι τα μακαρόνια… βγαίνουν από δέντρα! Τόση ήταν η πληροφόρηση μου, στις φτωχογειτονιές της Αθήνας, όπου μεγάλωσα. Καμία επαφή με τη φύση.
.. . ..
Περισσότερα μάθαινα (για τη γη) από τη μυθολογία… (π.χ. τα μήλα των εσπερίδων, ή το μήλο του Πάρι) …παρά από δασκάλους… για το… πως η γη δίνει καρπούς!
Mεγαλώνοντας, μπορεί τα πράγματα να έγιναν λίγο πιο καθαρά… αλλά συνέχιζε για μένα, η εργασία του αγρότη, η γεωργική παραγωγή, ή η κτηνοτροφία… και ήταν κάτι που δε με αφορούσε άμεσα. (Πολύ αργότερα έδειξα ενδιαφέρων για θέματα παραγωγής και «φυσικής διατροφής»).
.. . ..
Όταν παντρεύτηκα και άρχισα να επισκέπτομαι το χωριό της συζύγου μου… απέκτησα την πρώτη ουσιαστική σχέση μου με την «παραγωγή τροφής». Eκτίμησα δεόντως τα ψητά, τα σουβλιστά, τα χοιρινά λουκάνικα… αλλά και το φρέσκο τυρί… και τα οπωρικά κηπευτικά(!) που με τόσο κόπο (από ότι, τελικά, κατανόησα) παρήγαγαν τα «πεθερικά» μου! Και όταν πολύ αργότερα, άρχισα να συναναστρέφομαι «οικολόγους» και «ακρεοφάγους» τότε ήταν που απέκτησα κάποιες ουσιαστικές γνώσεις περί «υγιεινής – παραδοσιακής διατροφής»!
.. . ..
Υπέρ του δέοντος εκτίμησα τα κηπευτικά τα τελευταία πέντε χρόνια που επέστρεψα στον τόπο μας. Ξέχασα τα ψητά και τα λουκάνικα… και έπεσα «με τα μούτρα» στα χορταρικά και τα κηπευτικά (χωρίς φυσικά να αδυνατίσω. Τί μυστήριο και αυτό!) Iδιαίτερα τα καλοκαίρια ευχαριστήθηκα τις ωμές σαλάτες… Μαρούλια, ντομάτες, αγγουράκια, πιπεριές, κρεμμυδάκια, σκόρδα κλπ.
Καταναλόνω ότι φρόντιζει και φυτεύει η φιλεργατική σύζυγος μου… και που με τόση επιμέλεια έχω αναλάβει το πότισμα τους!
.. . ..
Περίμενα, πως και πως, αυτό το καλοκαίρι για να απολαύσω την «γκρικ σαλατ» μου! (…όπως έμαθα να τη λέω και εγώ, από τους συμπατριώτες μας που ασχολούνται με τον τουρισμό)
.. . ..
Και μόλις πριν λίγες ημέρες… «Κεραυνός εν αιθρία!»
Προσοχή. Αποφεύγετε να καταναλώνετε αγγουράκια, ντομάτες και μαρούλια!
.. . ..
Δηλαδή, πάει και ο μικρός μας κήπος μας?
Τέρμα τα αγγουράκια οι ντομάτες και τα μαρούλια?
.. . ..
Φυσικά και όλοι μάθαμε για το καινούργιο «μικρόβιο των αγγουριών» που εξελίχτηκε σε θανατηφόρο (Iδιαίτερα στη Γερμανία).
Και φυσικά με την πρώτη ευκαιρία… τα πλούσια κράτη της Ευρώπης ανακοίνωσαν ότι τα μολυσμένα αγγούρια είναι… Ισπανικά! Δηλαδή πάλι φταίει ο φτωχός Eυρωπαϊκός Νότος. Ύστερα είπαν δειλά – δειλά ότι πιθανών η «μόλυνση» να έγινε κατά τη συσκευασία τους (όχι στην Ισπανία…)
.. . ..
Παρ’ όλα αυτά η «διατροφική οδηγία» εκδόθηκε.
Προσοχή. Αποφεύγετε να καταναλώνετε αγγουράκια, ντομάτες και μαρούλια!
.. . ..
Πολλοί είναι αυτοί που φοβούνται ότι θα ακολουθήσουν και τα άλλα οπωρικά κηπευτικά. Όπως, πολλοί είναι αυτοί που, προς το παρών «ψιθυρίζουν» ότι «Αυτό δεν είναι τυχαίο!».
Mετά τις διοξίνες στα κοτόπουλα, τη νόσο των «τρελών αγελάδων», τα «ραδιενεργά σιτηρά», τα μολυσμένα λάδια, αλλά και τα παράνομα αλιευμένα ψάρια σε μολυσμένα με ραδιενέργεια νερά… έρχονται τώρα να μας πουν ότι… τα αθώα (μέχρι προ ολίγου) κηπευτικά, είναι και αυτά επικίνδυνα.
.. . ..
Κανείς όμως δε μας λέει… τί είναι αυτός ο «απλός» θανατηφόρος υιός»? …που οφείλετε? …πως μόλυνε τα «αγγουράκια»? …τί «γίνεται» στα κηπευτικά πριν συσκευαστούν και βγουν στην αγορά? …π.χ. μήπως ραντίζονται με «κάτι» για να διατηρηθούν περισσότερο στα ράφια των καταστημάτων? …μήπως, με τα πολλά φυτοφάρμακα, αλλά και με τις πολλές μεταλλάξεις των σπόρων, ο συγκεκριμένος «υιός» (που όπως μας πληροφορούν βρίσκετε, σε απλή μορφή, παντού) …μήπως μεταλλάχτηκε και αυτός, με αποτέλεσμα να γίνει θανατηφόρος?
Όλα αυτά είναι «ψίθυροι», «υποψίες» και «ανησυχίες» για εμάς που δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες.
.. . ..
Aυτή η «διατροφική οδηγία» εκδόθηκε τώρα, στην αρχή του καλοκαιριού, όπου η κατανάλωση των κηπευτικών θα έχει άνοδο.
Σκέπτεστε τί μπορεί να γίνει με τους τουρίστες που επισκέπτονται (ακόμα) τις χώρες του Νότου? Τί επιπτώσεις μπορεί να έχει στην κατανάλωση της φημισμένης «χωριάτικης σαλάτας»? («γκρίκ σάλατα», όπως λέγετε στα Nέο Ελληνικά)
Eίναι ένα ακόμα κτύπημα για τον εναπομείναντα – λιγοστό – φτωχό τουρισμό του Νότου.
.. . ..
Εγώ όμως δεν είμαι διατεθειμένος «να μασήσω»!
Θα τη φάγω και εφέτος την ντομάτα μου… και το μαρούλι μου… και το αγγούρι μου! Bέβαια, έχω κάποια υποψία για τους πιθανά μεταλλαγμένους σπόρους των φυτών που φύτεψα, αλλά… Θα τη φάγω τη σαλάτα μου! Τουλάχιστον το χώμα στο κήπο μου είναι καθαρό από φυτοφάρμακα, μια και δε ραντίζω…
.. . ..
Τώρα, αν εύρησκα και παλιούς Kερκυραϊκούς σπόρους… καλό θα ήταν! (λίγο δύσκολο) Aλλά από ότι πληροφορούμε υπάρχει κάποια σχετική ομάδα που δραστηριοποιείτε και σε αυτό τον τομέα. Πιθανόν όμως «τράπεζα σπόρων» να υπάρχει ακόμα δίπλα μας… στο χωριό μας. Κάποιος παλιός αγρότης μπορεί να έχει κρατήσει σπόρο. Aρχίζω να το σκέπτομαι σοβαρά. Θα το ψάξω.
.. . ..
P.S.Mavro/Stavriotis. Ζωγράφος-Συγγραφέας
Η αγωνία του Mινώταυρου στον Λαβύρινθο, και ο τρόμος που προκαλεί σε αυτόν, η αναμενόμενη και αναπόφευκτη εμφάνιση του Ήρωα – λυτρωτή.
Πιο απλά… «Το σύγχρονο οικονομικό – πολιτικό – κοινωνικό δράμα και το αναμενόμενο «θαύμα». Ή, ακόμα πιο απλά… «Ένας Ήρωας θα μας σώσει»!
.. . ..
Αντί Προλογου
Επιτρέψτε μου να μοιρασθώ μαζί σας κάποιες σκέψεις μου. Σε αυτό το κείμενο μου δε θέλω να αναφερθώ σε σύγχρονα γεγονότα, πρόσωπα και ονόματα γιατί μπορεί να θεωρηθεί από κάποιους ότι είμαι προκατειλημμένος, ή, πως μεροληπτώ κοματικά. Η αλυγορική αναφορά μου στην αρχαιότιτα (κυρίος) στο Ήρωα Θησέα και τον φόνο του Mινώταυρου… πιστεύω ότι διαβάζετε εύκολα, όπως, πιστεύω ότι, είναι οφθαλμοφανης και η αλληγορία της προσμονής μίας «Λύσης» στο σημερινό φαινομενικό «αδιέξοδο» που ζούμε όλοι μας.
P.S.Mavro / Stavriotis. Zωγράφος – Συγγραφέας
… . …
Άνθρωποι αμέτοχοι και απροστάτευτοι απέναντι στη βουλή των θεών και της μοίρας?
Tο τελευταίο καιρό γινόμαστε όλοι θεατές ενός «αρχαίου» τύπου δράματος (μάλλον «θέατρο σκιών» μοιάζει), όπου βασικό χαρακτηριστικό του είναι το ότι… οι άνθρωποι παραμένουν αμέτοχοι και απροστάτευτοι απέναντι στη βουλή των θεών και της μοίρας. Τουλάχιστον αυτό επιχειρείτε να προβληθεί σαν αφετηρία σκέψης, προς εμάς, από κάποιους «άγνωστους», τάχα… αλλά γνωστούς σε όλους μας σύγχρονους επίδοξους… αλλά αποτυχημένους δραματουργούς (ντόπιους και ξένους).
Aποτυχημένους δραματουργούς, γιατί? Γιατί γνωρίζουν μόνο το 1/3 της Αρχαίας δραματουργικής σκέψεις. Στέκονται μόνο στη «βούληση των θεών» και στη Μοίρα… αγνοούν όμως (μάλλον αποκρύβουν) ότι… τα βάσανα των Ελλήνων έχουν την αφετηρία τους σε προγενέστερες απερίσκεπτες ανόσιες πράξεις.
.. . ..
Προγενέστερες – απερίσκεπτες – ανόσιες πράξεις.
Οι Έλληνες αλληλο σφάζονται μπρος στις επτά πύλες της Θήβας… οι Ήρωες χάνονται άδικα κάτω από τα τείχη της Tροίας, οι «νικητές» Αχαιοί θαλασσοπνίγονται κατά την επιστροφή τους στην Ελλάδα… ο ίδιος ο Oδησσέας βασανίζετε επί δέκα χρόνια για να επιστρέψει στο σπίτι του, το γένος των Aτρειδών χάνεται άδοξα… και όλα αυτά γιατί κάποιοι προπάτορες (ή και οι ίδιοι πολλές φορές) τέλεσαν μια ιεροσυλία, μια ατιμία, μία προδοσία, μία αδικία. Αυτή η επαίσχυντη πράξης τους, είχε άμεσο αντίκτυπο σε αυτούς, στα παιδιά τους, στα παιδιά των παιδιών τους και πολλές φορές σε ακόμα πιο μακρινές γενιές. Aλλά και μεγάλοι Ήρωες μας (Ιάσωνας, Hρακλής, Θησέας…) ταλαιπωρήθηκαν, προδόθηκαν, βρήκαν άδοξο θάνατο ή δολοφονήθηκαν λόγο δικόν τους ατοπημάτων, ή, λόγο αχαριστίας των συγχρόνων τους…
.. . ..
Η «βούληση» του «Yψίστου Διός», οι «άδικες» Μοίρες και οι «βαρβάροι».
Το ότι, τα σημερινά βάσανα μας έχουν την αιτία τους στο παρελθών μας… γιατί οι σύγχρονοι επίδοξοι «δραματουργοί» το αποκρύβουν? Μα φυσικά για να μην βγουν στην φόρα οι ξεδιάντροπες – αισχρές – ποταπές και ιδιοτελής πράξεις της γενιάς τους! Οι αιτίες των βασάνων που πλήττουν τον σύγχρονο «ήρωα – πολίτη» είναι «καλό» (γι’ αυτούς) να αποδοθούν στην «άγνωστη βουλή του Yψίστου Διός», στις «άδικες Μοίρες»… ή, έστω, γενικά και αόριστα, στους «βαρβάρους» που όμως, με τόση ευχαρίστηση και προθυμία όλοι τους υπηρετούν. Γι’ αυτούς τους «Έλληνες» ο Δαρείος είναι τύραννος και οι Σατράπες του, σκληροί και δεσποτικοί… το Περσικό χρυσάφι όμως είναι καλοδεχούμενο… με όλους τους όρους και τις υποχρεώσεις που συνεπάγετε η αποδοχή του!
.. . ..
«Mη μιλάτε για τις προγενέστερες αμαρτίες μας…».
Οι σύγχρονοι αποτυχημένοι δραματουργοί… με την υποστηρίξει φυσικά των Xορηγών τους… σκέπτονται πολύ απλά… «Μη μιλάτε για τις προ «προγενέστερες» αμαρτίες μας, για να μπορούμε ελεύθερα να τις επαναλάβουμε στο μέλλων! Και αν στην «Αγορά», βρεθεί κάποιος τιποτένιος και ζητήσει την τιμωρία ορισμένων… ευτυχώς, έχουμε προνοήσει γι’ αυτό, τις «εξεταστικές των κατηγοριών επιτροπές». Αυτές θα ερευνήσουν αν θα πρέπει οι κατηγορούμενοι να προσαχθούν σε δίκη… και φυσικά θα αποφασίσουν ότι… απέναντι στις κατηγορίες, δεν υπάρχουν… ούτε καν «αποχτώσες ενδείξεις»! Aθώος λοιπον ο κατηγορούμενος! Προσοχή, μόνο μη μας ξεφύγει κανένας «Σωκράτης». Αυτόν σύρετέ τον, αμέσως στο δικαστήριο, καταδικάστε τον και εκτελέστε τον… προτού προφθάσει να διαφθείρει, με «καινά δαιμόνια» τις ψυχές και τις σκέψεις των νέων (πολιτών).
Έτσι λειτουργεί το «σύστημα», που μέρος του αποτελούμε όλοι μας, «εν αγνοία» μας. Και έτσι θα λειτουργεί όσο εμείς βρισκόμαστε «εν ύπνο». Γι’ αυτό είναι τόσο επίκαιρο το σύνθημα που ακούστηκε στις Eυρωπαϊκές πλατείες και που θα μου επιτρέψετε να παραφράσω… «Kάντε ησυχία, οι λαοί κοιμούνται»!
.. . ..
Η αναπόφευκτη εμφάνιση «στη σκηνή» του αναμενόμενου «Ήρωα» και ο «από μηχανής θεός».
Ευτυχώς όμως, «οι γνωρείζωνταις» το σκεφτικό των Αρχαίων δραματουργών… δεν αγνοούν την αναπόφευκτη εμφάνιση «στη σκηνή» του αναμενόμενου «Ήρωα», ο οποίος, με προσωπικό κόστος, θα «επιτελέσει τον άθλο»!
Ο Ορέστης, του αρχαίου δράματος, θα αποδώσει δικαιοσύνη, θα ξεπλύνει το αίμα των Aτρειδών (δυστυχώς, με αίμα) αλλά θα βρει τελικά την «κάθαρση» γι’ αυτόν και τη γενιά του. Ο Ηρακλής θα κατακτήσει μέσα από τους φρικτούς πόνους της «εκπύροσης» τη θέοση! Ο Oδησσέας θα γυρίσει στον τόπο του, διώχνοντας από το σπίτι του, τους ληστρικούς Μνηστήρες …και ο Θησέας (μετά την άνανδρη δολοφονία του) θα τιμηθεί και πάλι από την Πόλη που τον αρνήθηκε.
Και μια και μιλάμε για το Θησέα… Η αγωνία του Mινώταυρου, στο Λαβύρινθο, και ο τρόμος που προκαλεί σε αυτόν, η αναμενόμενη εμφάνιση του Ήρωα – λυτρωτή είναι πασιφανά σε όσους «γνωρίζουν να διαβάζουν πίσω από τις λέξεις» και «καταλαβαίνουν πίσω από τα λόγια»!!!
Ο σύγχρονος «Mινώταυρος» είναι προγεγραμμένο να εξαφανιστεί στη σκηνή! Ο ερχόμενος «Ήρωας- Θησέας» τελικά θα σκοτώσει το αδηφάγο τέρας και θα σώσει την Αθήνα από τον αρχαίο «φόρο αίματος»!
Οι αποτυχημένοι σύγχρονοι – επίδοξοι – δραματουργοί… (αγνοούν – αποκρύβουν – απ’εύχονται) …κάτι ακόμα από την τέχνη της αρχαίας δραματουργίας. Στο «Eλληνικό Δράμα», εκεί που όλα φαίνονται να οδηγούνται σε αδιέξοδο, εκεί όπου το μπέρδεμα είναι τόσο μεγάλο και φαντάζει άλυτο… πάντοτε εμφανίζεται ο «από μηχανής θεός» όπου δίνει τη λύση!
Ας μην αγνοούμαι λοιπόν, ποτέ (και ας μην το αγνοούν και αυτοί…) ότι, οι «Γόρδιοι Δεσμοί» όταν δε λύνονται… κόβονται! Εκτός από έναν Ήρωα Θησέα, πάντα υπάρχει ανάμεσα μας και ένας «Αλέξανδρος»!
.. . ..
Θλιβεροί «λυτρωτές» και φαντάσματα του παρελθόντος.
Μακριά από εμένα κάθε «Mεσσιανική νοοτροπία». Δεν περιμένω κανέναν θεόσταλτο Mεσσία να μας σώσει! Γνωρίζω όμως ότι την κατάλληλη στιγμή θα εμφανιστούν «κάποιοι» που (ποιητική άδεια) θα είναι «ώριμα τέκνα της ανάγκης και της οργής»… και εκεί θα αρχίσουν για όλους μας τα «δύσκολα».
Πολλοί είναι αυτοί που, σε παρόμοιες περιστάσεις, αυτοπροβάλλονται ως «λυτρωτές». Ηγετίσκοι θλιβεροί, σκιώδη αντίγραφα λαμπερών μορφών του παρελθόντος, κάκιστοι διάδοχοι «δοξασμένων» τάχα, προγόνων… Πολιτικάντηδες τις δεκάρας που με στείρο – απαρχαιωμένο λόγο… χρησιμοποιώντας συνθήματα μισαλλοδοξίας και ξενοφοβίας θα λαϊκίσουν και θα επιχειρήσουν να γητέψουν τις λαϊκές μάζες. Επιτήδειοι πιθανών να υποκλέψουν την ψήφο του λαού και πιθανών να καταφέρουν να τον μετατρέψουν σε άβουλο τυφλό όχλο… Πιστέψτε με. Αυτό θα είναι το χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί… Και σε αυτό είναι που εναποθέτουν τις ελπίδες τους οι θλιβεροί αποτυχημένοι δραματουργοί. Αν κάτι πάει στραβά (γι’ αυτούς και τα σχέδια τους) θα βγάλουν και πάλι από το «χρονοντούλαπο της ιστορίας» θλιβερούς «λυτρωτές» και φαντάσματα του παρελθόντος, είτε με παλιές – είτε με νέες μορφές.
.. . ..
Ο αναμενόμενος HPΩAΣ, που θα σκοτώσει το Mινώταυρο, ζει ανάμεσα μας!
Και φυσικά θα αναρωτηθείτε…. Πως θα αναγνωρίσουμε έναν «ηγετίσκο» από έναν Ηγέτη? Η απάντηση είναι απλή. Ο «ηγετίσκος» θα καταβάλει προσπάθεια για να μας πείσει, θα παίξει θέατρο θα χρησιμοποιήσει φαμφάρες, θα καταφύγει στην προγονολατρεία και την καθαρότητα των ιδεών της φυλής. Τέλος, ο ηγετίσκος θα προβάλει το «αλάθητο», θα απαιτήσει «πίστη» και θα δεχτεί να του αποδοθεί «λατρεία». Ο πραγματικός ΗΓΕΤΗΣ όμως… απλώς θα εμφανιστεί την κατάλληλη στιγμή και θα «πράξει» χωρίς λόγια. Θα γίνει αποδεκτός «από καρδιάς» γιατί θα μπορέσει να εμπνεύσει να εμψυχώσει και να δόση όραμα. Ο πραγματικός ΗΓΕΤΗΣ θα είναι ένας από εμάς… ο οποίος αυταπόδειχτα θα επιτελέσει απλά το καθήκον του… θα φέρει σε πέρας με επιτυχία τον «Άθλο» που οικιοθελώς θα αναλάβει… και τέλος, ο πραγματικός ΗΓΕΤΗΣ θα πληρώσει με προσωπικό κόστος το όλο εγχείρημα. Ο πραγματικός ΗΓΕΤΗΣ μπορεί να μην είναι «ένας»… αλλά πολλοί. Δε θα έρθει από τον ουρανό, ούτε θα είναι αποτέλεσμα καμιάς οικογενειοκρατικής – ευγονικής διαδικασίας. Θα είναι ΕΝΑΣ από ΕΜΑΣ… θα είναι όπως ΕΜΕΙΣ… θα είμαστε ΕΜΕΙΣ!
Ο αναμενόμενος HPΩAΣ… που θα σκοτώσει το Mινώταυρο… ζει ανάμεσα μας!
Ο αναμενόμενος HPΩAΣ… που θα σκοτώσει το Mινώταυρο… ζει ανάμεσα μας!
.. . ..
Κάπoιος σαν εσάς… που έκανε κάποιες σκέψεις… και που τις μοιράσθηκε μαζί σας.
P.S.Mavro / Stavriotis
Zωγράφος – Συγγραφέας
Με σημαία την Aγάπη
Ίσως μετράμε αντίστροφα τις ώρες, ίσως τις μέρες, ίσως βδομάδες και μήνες από έναν μεγάλο ξεσηκωμό. Πάντα πίστευα και πιστεύω ακόμα ότι όλα είναι μέρος του παιχνιδιού. Ενός ανώτερου σχεδίου. Αυτοί που κινούν τα νήματα ίσως να έχουν πάθει την πλάκα τους και να σκέφτονται… «τι στο διάολο πρέπει να κάνουμε ακόμα για να ξεσηκωθούν?» Αυτό που φοβάμαι είναι το μετά. Το άγνωστο και ταυτόχρονα γνωστό μετά. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς. 
Η κίνηση των αγανακτισμένων μου φάνηκε καλή ιδέα γιατί δεν περιείχε κομματικά σημαιάκια ή άλλου τύπου τέτοια διακριτικά. Βέβαια όλοι αυτοί που κατέβαιναν τόσα χρόνια με τις σημαίες του κόμματος, δεν στήριξαν αυτή την κίνηση αλλά το αντίθετο… Ας μην ξεχνάμε πως αυτοί δεν κάνουν τίποτα χωρίς να δώσουν το στίγμα του κόμματος τους. Από αυτούς ας μην περιμένουμε τίποτα άλλο από το να παίξουν καλά το ρόλο τους, όπως έκαναν πάντα.
Μου έχει μείνει έντονα κάτι που είχε φωνάξει ένας φοιτητής μέσα σε μια συνέλευση μιας σχολής που βρισκόταν υπό κατάληψη… «Δεν θέλουμε να έρθουμε εμείς κάτω από τη σημαία σας, αλλά να ρθείτε εσείς κάτω απ τη δικιά μας». Το εμείς ήταν οι φοιτητές και το εσείς πήγαινε σε ένα κόκκινο κομματόσκυλο. Το ωραίο ήταν που όλοι γιουχάρανε τα κομματόσκυλα όλων των χρωμάτων και έγραψαν στα αρχίδια τους αυτά που προσπαθούσαν να πουν. Τα λόγια του μου έμειναν όπως και τα λόγια ενός άλλου που καθόταν κοντά… «Αν σταματήσουμε τώρα θα είναι σαν πρόωρη εκσπερμάτωση».
Και θυμίζω πως απλά γράφω τις σκέψεις μου. Λένε για το ποιος καθοδηγεί αυτό το κίνημα. Άκουσα πως αν δεν υπάρχει κάποια οργάνωση τότε δεν γίνετε τίποτα. Άκουσα ότι ξεκινάει από το τίποτα κερδίζει τίποτα. Αλλά ποιος είναι το τίποτα? Ο κόσμος που πολλοί πια δεν έχουνε να φάνε? Πιστεύω πως αυτή η δύναμη του κόσμου που δεν έχει δουλειά, που πεινάει, που του παίρνουν το σπίτι, που δεν έχει σε τίποτα να ελπίζει, μπορεί να ρίξει και να ανεβάσει κυβερνήσεις μπορεί να αλλάξει, να καταστρέψει να γεννήσει πολλά πράγματα στο πέρασμα της. Το θέμα είναι το πώς θα λειτουργήσει και το τι ζητάει. Η δύναμη της μάζας μπορεί εύκολα να καθοδηγηθεί από δυνάμεις και να λειτουργήσει καταστροφικά για το μέλλον μας.
Κάποιοι διαμαρτύρονται για την μείωση των υπέρογκων μισθών τους, κάποιοι άλλοι γιατί δεν έχουν να φάνε. Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά μεταξύ τους. Το θέμα είναι που θα καταλήξει αυτή η οργή και αγανάκτηση… ελπίζω όχι σε ένα αλληλοσφάξιμο.
Πιστεύω πως το να βγούμε στο δρόμο είναι καλή κίνηση αρκεί να σκεφτόμαστε πριν πράξουμε και να μην μας παρασέρνει η μάζα. Είμαι πάντα απαισιόδοξος για την πορεία του κόσμου αλλά προσπαθώ να μην πιστέψω ότι είναι καθοδηγούμενη αυτή η κίνηση και προσπαθώ πολύ. Για αυτό ας σκεφτόμαστε πάντα πριν δράσουμε. Ωραία η επανάσταση που πιστεύω πως κοντεύει αλλά να μην ξεχάσουμε και το μετά. Έχω διαβάσει, ακούσει και σκεφτεί ένα σωρό σενάρια. Σχεδόν όλα είναι άσχημα. Ας προσέξουμε τι ζητάμε. Εμείς είμαστε ο κόσμος και εμείς αποφασίζουμε. Το θέμα είναι και τι μας έχουν βάλει μέσα στα κεφάλια μας τόσα χρόνια. Τις ιδέες που μας έχουνε περάσει και τα όνειρα αν ακόμα υπάρχουν.
Η πλειοψηφία πάντα με τρόμαζε γιατί η πλειοψηφία είναι μια μάζα που παρασέρνει. Ο μέσος άνθρωπος είναι ηλίθιος. Ο μέσος άνθρωπος μια ζωή πιστεύει πως έχει δίκιο. Γεμίσαμε δίκια. Για αυτό και τα περνάμε όλα αυτά. Ελπίζω να κάτσει να σκεφτεί όμως έστω για μια φορά λίγο πιο καθαρά και με λιγότερη ηλιθιότητα. Να σκεφτεί με αγάπη. Να σκεφτεί όχι μόνο για την πάρτη του.
Ο κόσμος θα μπορούσε να γίνει παράδεισος γιατί είναι παράδεισος. Αλλά οι περισσότεροι δεν μπορούν να δουν πέρα από τη δουλειά τους, πέρα από τα λεφτά τους, τα συμφέροντα τους, τον εγωισμό τους, το κόμμα τους, την τελεία τους και τις ιδέες που μας βάλανε στα κεφάλια, τη μαλακία τους. Δεν έχουν μάτια. Σπάστε τα δεσμά. Η αγάπη οδηγεί σε δρόμους άλλους. Σε δρόμους παραδεισένιους και θεϊκούς. Όλα είναι απλά. Είναι όλα τόσο απλά που φαίνονται κουτά, παιδιάστικα… αλλά έτσι είναι. Παιδιάστικα… Αγάπη…
Κόμματα, εξουσίες, θρησκείες, στρατοί, πολυτέλειες, αχαριστία, όπλα, χρυσάφια, πετρέλαια, δυναστείες, φυλακές, ψυχιατρεία, ηγέτες, υποκρισία, ψευτιά, καθοδηγητές…………
Σημαία η αγάπη. Η λύση είναι η αγάπη. Άνοιξε τα μάτια της καρδιά σου. Δες. Αγάπα. Σκέψου. Σκέψου για λογαριασμό σου πριν να είναι αργά…
Το τραγούδησε και η Καίτη Γαρμπή ρε παιδιά…
Και αν ξυπόλητη χορεύω, με σημαία μιαν αγάπη
κάντε άκρη
Γιώργος Μικάλεφ (the rotting one)
Τρύπες – Εδώ
Σαν road movie
«…even your emotions have an echo in so much space«
Βήμα αργό αλλά κοφτό και σίγουρο. Δεν πας πουθενά αλλά δίνεις την εντύπωση ότι ο προορισμός σε γέννησε. Σαν μύθος, σαν παλιά ιστορία κλειδωμένη σε πατάρι, αδέξια γραμμένη σε βιβλίο φτηνό. Να μεταμορφώνεται ο δρόμος σε ένα τεράστιο στόμα φαφούτικο. Να πετάει έξω τη γερασμένη του γλώσσα (που τόσα έχει γευτεί να κάθονται πάνω της) και να ξερνάει εσένα. Εκεί, ανάμεσα στη χολή και στα σάλια, βρήκες λόγω σβησίματος και διαγραφής.
Σηκώνεσαι γυμνός, ντυμένος μόνο μουσική, λογοτεχνία και κινηματογράφο. Αδιαφορείς πλέον για το στίχο, ό,τι είχαμε να πούμε το είπαμε. Αλλά και να μην το είπαμε δε σε ενδιαφέρει. Ήρθε η ώρα της νότας να μιλήσει. Ας φλυαρήσει μια φορά κι αυτή. Δικαίωμα που κέρδισε και αδυσώπητα εκμεταλλεύεται. Αλλά δε σε φέρνει σε δύσκολη θέση. Επιστρέφοντας στο Λ.Α., φέρνεις νεκρά λουλούδια σε κάποια τυφλή Μαίρυ και αν τα βρεις σκούρα όλο και κάποιος κιθαρωδός θα έρθει να σου φέρει τη παλιά σου γνώριμη. Σε ευχαριστώ, Τζόνυ, για τη μορφίνη. Έχουμε περάσει σε άλλη φάση. Το ξέρεις, μιλάς τόση ώρα στον εαυτό σου. Δεν είναι πια ο Μποντλαίρ ή ο Έλλιοτ αλλά ο Ντύλαν κι ο Μάρλεϋ. Κι ακόμα δεν έδυσε ο ήλιος.
Η πλάτη μπροστά σου σαλεύει ρυθμικά. Τέρμα η πολιτική. Τέλος το κόμμα. Δεν θα ταχθείς σε κανένα σκοπό. Αυτά ταιριάζουν σε άλλους. Η απόφασή σου ταλαντεύεται ακόμα. Έχεις καιρό να το ζυγίσεις. Περπάτα στη θύέλλα τόσων σελίδων, έστω και για πρώτη φορά, με θάρρος. Για ψάξε να δεις τί έχεις μαζί σου. Τη νοησιαρχία του Λασκαράτου για ιδανικό πολίτευμα. Τα τυφλά ηλιοτρόπια του Μέντεζ για άρωμα. Τον Μπακ του Λόντον για φύλακα και φίλο (να παίζει το «φ» σαν αποτυχημένο σφύρηγμα). Αισθάνεσαι μια γαλήνη. Εξηγησέ τη μου. Σου αρέσει να βλέπεις τους άλλους να φανατίζονται στη δουλειά τους και μουσκέυουν τις μασχάλες τους. Εσύ ομώς το ψωμί σου το βγάζεις αλλιώς. Πάντα με καθαρό το παντελονί και μυρωδάτο το γιακά. Εσύ αγγίζεις απαλά σελίδες και αναμένεις κάποιον γραμμικό οργασμό. Η αυτοϊκανοποίηση σε αυτήν τη δουλειά είναι αδύνατη.
Αναρωτιέσαι ακόμα για το «Rosebud» ή γελάς συνωμοτικά ξέροντας ότι το δικό σου το κατέστρεψες οριστικά; Προσπερνάς πλάτες, αισθάνεσαι δρομέας και ετοιμάζεσαι να ιδρώσεις σε κάποιο ανταγωνιστικό τεραίν. Ξάφνου σωπαίνεις. Σταματάς να περπατάς. Συμπεραίνεις ότι η γενιά του ’50 δε σιώπησε αλλά φυμώθηκε. Γιατί τα Κουρέλια ήταν απολιτίκ και ενοχλούν τους πάντες οι τραγουδιστές καταλήξεις λέξεων. Στην εποχή μας χάθηκε το χιούμορ. Ξεπουλήθηκε ο αυτοσαρκασμός. Αν δεν ξαναγυρίσουν στην μόδα… Αφήνεις τη σκέψη μετέωρη. Τί μπορείς να κάνεις γι’ αυτό. Αυτό σε καίει, απλά δεν το παραδέχεσαι. Αυτή είναι η αιτία που περπατάς. Δεν απολαμβάνεις τον περίπατο, τον χρησιμοποιείς για να μιλήσεις σε ανοιχτό κοινό. Σκέφτεσαι. Σκέφτεσαι τόσο που αρχίζει να σου αρέσει η αναισθησία. Αλλά δεν θα τη γευτείς ποτέ. Διάλεξες άλλο μονοπάτι. Τί σου ‘πε ο Ταραντίνο; Είναι μονόδρομος, μωρό μου, μέχρι το γαμημένο το τέλος.
Κι αν αλλάζαμε την ιστορία και δίναμε στο θυληκό το δικαίωμα να εκφραστεί πλειοψηφικά; Πώς θα ήταν μια γυναικοκεντρική ματιά στην κοινωνία, στη λογοτεχνία, στην ιστορία; Θα είχε και πάλι ο φαλλός κεντρική θέση; Κι άλλο αίμα και σπέρμα; Τα μη συμβατικά όπλα; Η μέση Ανατολή; Η τύπισσα δίπλα σου αδιαφορεί. Οπλίζεται με βλέμμα και βήμα. Διεσταλμένες κόρες την ακολουθούν και ο αέρας μύρισε πρόωρη εξπερμάτωση. Και πάλι δε σε αφορά. Διάδηλωση εν όψη και εκλογές υπόψη. Λέξεις που χαραμίζονται και άσκοπη μετατροπή οξυγόνου σε διοξείδιο του άνθρακα. Θυμάσαι τη φάρμα των ζώων και όχι άδικα. Δύο πόδια κακό τέσσερα πόδια καλό.
Έχεις στον ώμο το πανωφόρι σου. Σε εποχές όπου όλοι κλείνονται στον εαυτό τους, εσύ ανοίγεσαι. Δεν είναι εξυπνάδα αυτό. Τάσεις αυτοκτονίας είναι. Έρχονται καιροί στους οποίους θα σε ληστεύουν μέρα μεσημέρι για ένα κομμάτι χαμόγελο. Μετά θα σε σκοτώνουν. Αλλά γι΄αυτό κάνουμε παρέα. Κανένας δεν περιμένει κάτι από εμάς. Δε χρωστάμε σε κανέναν τίποτα. Αν τέλειωνε τώρα, τί θα έκανες; Πώς θα έβλεπες τη ζωή σου; Προσέφερες κάτι στην ανθρωπότητα ή ασχολήθηκες με τον εαυτό σου; Δεν πέφτεις στην παγίδα εσύ. Ξέρεις ότι σωστό δεν υπάρχει. Μη με ρωτάς. Ξέρεις καλύτερα από μένα. Το μόνο που υπάρχει για μας είναι ο δρόμος.
Ιωσήφ Σ.
Το Πρώτο Μας Βιβλίο «Νέα Έκδοση Επιτέλους»
Γραμμένο από τους μαθητές της πρώτης τάξης των σχολικών κελιών. Διαβάστε τα ποιήματα τους και τις περιπέτεις τους τα οποία μπήκαν σε αυτό το βιβλίο με αφορμή σχολική εργασία! Όπως καταλαβαίνετε αυτή είναι η υπόθεση του σάπιου ψευτο-βιβλίου. Η ιδέα μου ήρθε χάρη σε ένα ανηψάκι που ήρθε να το βοηθήσω να γράψει μια περιπέτεια για μια εργασία του. Όταν τελειώσαμε με τη δικιά του, έκατσα και έγραψα μερικές άρρωστες και μερικές μακάβριες ιστορίες. Την επόμενη μέρα τελείωσα γραπτά και εικαστικά και σας το παρουσιάζω. Για να το διαβάσετε κάντε κλικ πάνω στην εικόνα και θα μεταφερθείτε στην βιβλιοθήκη μας. Πατήστε πάνω στο παραμύθι και αυτό ήταν. 30 σελίδες είναι, μη φανταστείτε κάνα κατεβατό… 16 Μάη 2011.
Γιώργος Μ. (the rotting one)
ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ ΜΟΥ ΣΤΑ ΑΛΟΓΑ
Την Κυριακή το πρωί ήρθε ο παππούς μου και με πήρε με το μπλε αυτοκίνητο στα άλογα. Ήτανε δώδεκα άλογα. Πέντε άλογα ήτανε μωρά. Τα άλογα τρέχανε ελεύθερα γύρω-γύρω και πάνω κάτω. Χάιδεψα ένα άσπρο μεγάλο άλογο και το άλογο με φύσηξε στα μούτρα. Είπα στον παππού μου πως όταν μεγαλώσω θα πάρω ένα δικό μου άλογο για να τρέχω και εγώ. Ο παππούς μου με φίλησε και μου είπε πως θα μου πάρει αυτός ένα άλογο. Μετά φύγαμε. Στο δρόμο ένα πολύ μεγάλο αυτοκίνητο έπεσε πάνω στο αυτοκίνητο του παππού μου. Ο παππούς τώρα είναι στο ουρανό και εγώ έχω καινούρια πόδια. Ο παππούς μου δεν θα μου πάρει δικό μου άλογο και είμαι πολύ στενοχωρημένος.
Θάνος
Kολοχαρτον: από τις Εκδόσεις Το Κόλο 