Μπράβο στους προδότες μπάτσους. Με αυτά που κάνετε όλοι σας αγαπάμε. Δεν θα σας κατηγορήσει κανείς για εσχάτη προδοσία, πουστιά, ρουφιανιά, προβοκάτσια, βίαιη συμπεριφορά, φασιστικές νοοτροπίες ή κάτι άλλο. Όταν θα βγάλετε τη στολή θα είσαστε μέσα στον κόσμο όμως. Μην το ξεχνάτε… Σας αγαπάμε! Δεν αναφέρομαι σε κάθε αστυνόμο, αλλά σε κάθε μπάτσο. Και μπάτσος γίνετε ο κάθε αστυνόμος όταν λάβει τις ανάλογες εντολές. Και αν δεν γίνει μπάτσος θα γίνει άνεργος ή θα τιμωρηθεί αναλόγως. Ξυπνήστε! Χρειάζεται να σας βάλουν χέρι στην τσέπη για να καταλάβετε πως είστε άνθρωποι σαν εμάς? Θα πρέπει να μείνετε άνεργοι για να καταλάβετε ότι είστε κοινοί άνθρωποι με μηδενική εξουσία?

Γιώργος Μ.

Βγήκα από την αίθουσα μπερδεμένος, απογοητευμένος, συγχυσμένος. Ένα μόνιμο βουητό μέσα μου. Μένω μετέωρος. Όχι, πατάω στο έδαφος αλλά κάτι έχει ανατραπεί. Προσπαθεί ο θυμός να βγει από μέσα μου ή μια νέα απογοήτευση ψάχνει δίοδο για τα ενδώτερα διαμερίσματα; Τί να κάνω; Α, βέβαια. Ας ξεκινήσουμε απο την παραδοσιακή λύση και ας αφήσουμε τα αισθήματα να μας κάνουν ζωής φροντιστήριο.

Η όραση δε βοηθά. Έχουν ήδη σχηματιστεί κύκλοι γύρω από τα μάτια. Με ρουφάει η εικόνα. Δε σημαίνει χίλιες λέξεις, ούτε εξηγεί τίποτε. Απλά υπογραμμίζει το αυτονόητο. Μισοξεσκισμένες αφίσσες πολιτικών νεολαίων. Πριν λίγες μέρες είχαμε εκλογές. Ένα ολόκληρο κτίσμα χτισμένο πάνω στη βόλεψη του «έτσι το βρήκα έτσι το αφήνω». Νέες φάτσες που αυτοπροβλήθηκαν ως σωτήρες, έχουν στα μπαγκάζια τους μια βιασμένη αλλαγή. Βλέπω το αίμα παντού. Βλέπω την αδιαφορία τριγύρω. Εγώ που ερωτεύτηκα τη μάσκα, τη βλέπω μπροστά μου πεσμένη.

Η παλάμη. Απλωμένα τα δάχτυλα. Μικρά είναι, δεν κάνεις για πιανίστας. Κάπου ανάμεσα στο μαύρο και στο άσπρο υπάρχει ένα μικρό κενό. Στην αρχή πιστεύεις ότι μέσα του χωράει μόνο ένα νύχι. Ξάφνου το κενό γίνεται χάσμα και το χάσμα κάλεσμα. Θέλει κότσια αλλά η παραίτηση επαναπροσδιορίστηκε. Τελικά η φυγή σημαίνει δηλία; Κάτι περνάει δίπλα μου, ανάλαφρο και απροσδίόριστο. Αγγίζει ανεπαίσθητα και μιδιάζοντας φεύγει. Δεν σε φτάνω, δε θα σε σκοτώσω σήμερα.

Μυρίζει βούρκος, κινούμενη άμμος και λιμνάζον ύδωρ. Κλείνω τη μύτη, αναπνέω απο το μυαλό. Υπάρχει ένας μικρός χώρος που είναι δικός μας. Δεν έχει κανένας το δικαίωμα να τον παραβιάσει. Καμιά τράπεζα δεν θα τον κατάσχει. Ο ληστής δεν έχει τα μέσα να τον παραβιάσει. Κανένα μάτι δε θα δει από την κλειδαρότρυπά του. Γιατί ενοχλήσε; Επειδή ζούμε σε εποχή που προστάζει διαφάνεια; Τόσοι δημοσιογραφίσκοι που μιλούν για αλήθεια see through σε παρέσυραν; Λοιπόν σου έχω νέα: «I’m not a man of too many faces, the mask I wear is one». Βαρέθηκα την αλήθεια. Θέλω υποκρισία, ψέμα. Παντρέψου με την ηθοποιΐα, αρκεί να διατηρήσεις τον προσωπικό σου χώρο ασφαλή από εξωτερικές απειλές.

Τα χείλη έχουν σκάσει. Βγαίνει αίμα και το αφήνω να πέσει κάτω. Μικρές κηλίδες. Το έδαφος είναι αλλοιωμένο απο τις πατημασιές αργοπορημένων φοιτητών. Και αν δεν μπεις στην ώρα σου, τί θα σου συμβεί; Πήρες το πτυχίο σου μαζί μου. Και τί καταλάβαμε; Δαγκώνω με δύναμη. Το κοκκινο είναι παρεξηγημένο χρώμα. Το πήραν αγωνιστές, κόμματα και ιστοριογράφοι τοίχων. Τέλος αυτά, νέος κύκλος, νέα χρώματα. Μέχρι τώρα τα χρώματα εξηγούνταν με την εικόνα. Έλα μαζί μου στην προσπάθεια να δώσουμε στα χρώματα γεύση. Τί είπες; Α, βέβαια. Καλά τα καταφέραμε με το κόκκινο, το καφέ να δω πώς θα διορθώσουμε.

Βουίζει η αποτυχία ακόμη στα αυτιά. «Ανεπαρκής», «αναπέμπεται», «επανεξετάζεται». Μα έγραψα τέλεια, είμαι πολύ καλός, χειρότεροι απο μένα τα κατάφεραν ενώ εγώ… Και τότε έρχεται. Ταξίδεψε απο την είσοδο του σπιτιού. Ανέβηκε την ανηφόρα και πέρασε ανάμεσα στην αμυγδαλιά και στους κάδους ανακύκλωσης. Πέρα από τη βιτρίνα του παιχνιδάδικου με το λούτρινο αετό. Περίμενε υπομονετικά το πράσινο, χωρίς φούριες – ήξερε ότι θα ήταν στην ώρα του εκεί. Για τον λόγο αυτό στάθηκε για λίγο έξω από τη σχολική αυλή και χάζευε τα παιδιά να παίζουν μπάσκετ. Ανέβηκε στο αστικό που έγραφε «Αγκαζέ» και έφτασε στο προορισμό του παίζοντας με το χνώτο του στο τζάμι του λεωφορείου. Κατέβηκε την κατηφόρα και με πεταχτά φιλάκια χαιρέτησε τα νυσταγμένα σκυλιά. Με βρήκε στη μετέωρη στάση και πριν να το καταλάβω όρμηξε μέσα μου λέγοντας: «Ain’t no grave can hold my body down». Συνήλθα και γορτάζοντας την πρώτη μου αποτυχία, ευχαρίστησα αυτόν που γέννησε τα λάθη.

Ιωσήφ Σ.