Τα λόγια τα ωραία ο σκύλος μου ποτέ δεν τα ‘μαθε και ποτέ δεν τα μίλησε. Μήτε ορθογραφία εγνώριζε, μήτε γραφή και ωραίους τρόπους. Νόμους ανθρώπινους ποτέ δεν τους εννόησε και το περπάτημα του περίεργο, λαβωμένος σαν ήταν. Αλλά το βλέμμα του σοφό και η ψυχή του καθάρια, σαν τις ψυχές των μωρών. Και η σιωπή του αρκούσε για να διδάξει σχολειά ολόκληρα… αλλά τα σχολειά ποτέ τη γνώμη του δεν εζήτησαν και οι άνθρωποι να διδαχθούν από τη σιωπή του άχρηστοι ήσαν. Εκείνος συνέχιζε να σωπαίνει την ώρα που όλοι έσκουζαν τα δίκια τους. Κρυφό παράπονο είχε και πικρία στα μάτια, αλλά το στόμα παρέμενε κλειστό. Μονάχα όταν τον σκότωναν άνοιξε το στόμα του και ψέλλισε μια ερώτηση…

τι αξίζει?

Ο γάτος σοφός δεν ήταν σαν τον σκύλο. Αλλά την ώρα που ο πιστός εχθρός τους ξεψυχούσε, εδάκρυσε και αυτός και οι εφτά ψυχές του… και τα λόγια του τα στερνά, εκράτησε εις την μονάκριβη καρδιά του φυλαμένα. Όταν βαριά αρρώστησε, στο νεκρικό του το χαλί εσυλογιζόταν… θεατές των τελευταίων του στιγμών, τα τέσσερα από τα τριάντα-τρία  παιδιά του και οι δύο από τις εφτά ψυχές του…

Αξίζει να ζεις για ένα όνειρο και να σε κάψει και η φωτιά του? Όχι δεν αξίζει… Στο Δίαολο και τα όνειρα και ο Διάολος ο ίδιος! Λόγια, λέξεις και γράμματα είναι όλα αυτά… εμείς δεν είμαστε φτιαγμένοι από αυτά και πανεπιστήμια δεν πήγαμε για να τα νοήσουμε. Τον πόνο των εφτά ψυχών μας, όλοι αυτοί οι λογάτορες, αδύνατο να νοιώσουν… και αν ποτέ τον νοιώσουν, μολύβι και χαρτί θα πάρουν για να τον καταγράψουν με γράμματα άψυχα και λόγια άθλια και όμορφα. Αλλά ο πόνος μας δεν είναι τα λόγια τα όμορφα εκείνων που κοιτάνε τις λέξεις και τις μουσούδες τους να πουλήσουν. Και οι χαρές μας το ίδιο. Εγώ όσο ζούσα να τα πω δεν ήθελα παρά να τα ζήσω μόνο. Και τα έζησα και τα εχάρηκα και τα επόνεσα και για πράγματα που δεν εμπόραγα να αλλάξω δεν μετάνιωσα. Αν είναι να κρατήσετε δυο λόγια από εμέ να είναι μονάχα αυτά… να αγαπάτε…

Ο γάτος έκλεισε τα μάτια και εκοιμήθει και όταν εξύπνησε ήταν κοντά του ο σκύλος και τον επήρε ψηλά στις γειτονιές των ουρανών και κυνηγήθηκαν όπως τότε και εγέλασαν και αιώνια φωτισμένοι ήσαν και το φως τους αγνό… σαν της κωλοφωτιάς τον κώλο…

Γιώργος Μικάλεφ

Ο σκύλος έκοβε βόλτες πάνω κάτω στην αυλή. Μπάσταρδος και σοφός μέχρι αηδίας. Τα βράδια έτρωγε τις σάρκες των εγωκεντρικών περαστικών και τα πρωινά σκότωνε γριές πουτάνες που πούλησαν τα νιάτα τους στο πανηγύρι του Άη Λεία. Τα μεσημέρια μόνο, το αιμοδιψή τετράποδο, τους έγραφε όλους και κοιμόταν και ονειρευόταν την επανάσταση των μπάσταρδων τετράποδων. Ονειρευόταν ανθρώπους και μυοπόταμους, κατακρεουργημένους και ευκατάστατους σαν τα παιδιά στην Αστόρια που τα βίασε αιμοδιψή μαρσιποφόρο. Κάτι παρόμοιο είχε στο νου του και ο καλός του ο αφέντης, την ώρα που το τάιζε με ανθρώπινο αίμα αγέννητων ψυχών και χαλασμένα όσπρια.

.. . ..

Ο αφέντης είχε δύο κόρες. Τις σκότωσε και τις δύο στο ποτάμι την ώρα που πότιζε τα μπρόκολα. Το έκανε μόνο και μόνο για να αποδείξει στο σκύλο του πόσο πολύ μισούσε τους μυοπόταμους το καλοκαίρι και τα τζιτζίκια το Χειμώνα. Ο σκύλος χρειάστηκε ένα μήνα να συνέλθει από το αρχικό σοκ και τρεις νύχτες για να φάει μπισκότα. Μισούσε την κοινωνία και τους νόμους της, μισούσε τη ρίγανη και το θυμάρι και μισούσε και τον ίδιο του τον εαυτό, γιατί ποτέ δεν μπόρεσε να αγαπήσει τη θάλασσα και τα άγρια δέντρα. Προτιμούσε να αγαπάει τις ζεστές σάρκες των θυμάτων του και να γεύεται κάθε απόλαυση που του προσέφερε η νεκρή φύση.  Ήθελε να πετάξει αλλά ποτέ δεν τα κατάφερνε. Μονάχα την ώρα που πέταγε τα κατάφερνε και αυτό μέχρι να πατήσει πάλι τα δύο μπροστινά πόδια του στο χώμα και να μυρίσει τη σαπίλα των νεκρών που κρυβόταν κάτω από αυτό. Μια κοπέλα ερχόταν από τον Άγιο Ονούφριο.

.. . ..

Μια Τετάρτη  της μίλησε και της ξεδίπλωσε προσεκτικά στο τραπέζι τα συναισθήματα του. Η κοπέλα τον κοιτούσε σαν φλιτζάνι και αυτός πείρε ένα πριόνι και έκοψε το χέρι του. Το έβαλε στη φωτιά για να σταματήσει η αιμορραγία και για τελείωμα, τρόχισε το κόκαλο στον τροχό για να το κάνει ποντερνό  σαν σουβλάκι από το πανηγύρι του Άη Σαύρου. Η κοπέλα συνέχισε να τον κοιτάει σαν ένα κομμάτι ξύλο με κρέας. Αυτός πήρε ένα μαχαίρι με το γερό του χέρι, το τρόχισε και αυτό και άνοιξε μια  μεγάλη τρύπα στην κοιλιά του. Έχωσε μέσα από την τρύπα το καινούριο του χέρι και ψαχούλεψε μέχρι που βρήκε την καρδιά του και την τρύπησε με το σουβλάκι. Της την έβαλε στην εφημερίδα, την τύλιξε και την πέταξε στα σκουπίδια λέγοντας…

.. . ..

Εσύ που με κοιτάς με τα καστανά σου μάτια και περιμένεις τις κουβέντες που θα πω για να μου τις γυρίσεις πίσω και να με καρφώσεις με τα σίγματα τα τελικά σου. Εσύ που με αγάπησες, σαν ήμουνα Χριστός και Άχριστο στην εκκλησία με κατηγορούσες. Τι και αν δε με αγαπάς και αν η πόρτα της καρδιάς σου και τα πόδια σου είναι κλειστά. Τι και αν με μαχαίρωσες την ώρα που κοιμόμουν με τη φίλη του ψαρά που δε φορούσε βρώμικες κάλτσες. Εγώ όλα αυτά καθόλου δεν τα βλέπω, γιατί είμαι τυφλός και από σήμερα εγώ καρδιά δεν έχω να σου δώσω. Μόνο πάρε τούτον το σκύλο… της είπε και ο σκύλος έφαγε ένα παιδάκι στο δρόμο που περνούσε. Το αίμα έσταζε από το αμπέλι του ψαρά και ο ουρανός θεσπέσιος φεγγοβολούσε κάτω από το κρεβάτι και μέσα στις καρδιές μικρών παιδιών, την ώρα που το παγωτό τους πέφτει στο χώμα. Εκείνα κλαίνε γιατί λεφτά για παγωτό άλλο δεν έχουν και ο σκύλος τον σκότωσε τον μπάσταρδο, για να τον απαλλάξει από το αυριανό του μαρτύριο. Και το βρέφος φώναξε…

.. . ..

Δεν μου λες κύριε τσιγγάνε… γιατί τα ποντίκια σφυρίζουν στις ακρογιαλιές και τα ψάρια ερωτεύονται το καβούκι τους… να μου πεις ιστορίες παλιές για πολέμους και όμορφες κυρές που τα πόδια τους ήταν πάντα ανοιχτά και ποτέ δεν χρειάστηκε να τρέξουν στην αγορά για ένα αβγό. Και η σαλάτα η σημαιοστολισμένη, κατρακύλησε το βράχο και έσπασε τα αβγά της κότας. Και η κότα πέθανε από καρδιά.

.. . ..

Ήταν πρωί και η γριά ήταν ακόμα ζωντανή και συνάμα πεθαμένη σαν κουνουπίδι πεθαμένο που βρωμάει. Ο σκύλος κατούρησε τη γωνία και ο αφέντης του κουλός και μισόγυμνος, έπλενε τα μούτρα του. Η κοπέλα ρεύτηκε την καρδιά που μόλις έφαγε από τα σκουπίδια και είπε συγνώμη. Συγνώμη γιατί? Αναρωτήθηκε το βρέφος? Για τη ζωή που αρνήθηκε να ζήσει ή για την αγάπη που έκλεισε στο ντουλάπι με τα δημητριακά και τα σπαράγγια? Στο ντουλάπι, χαραγμένο με μαχαίρι κουζίνας έγραφε… δεν θα περάσει ο φασισμός…

Γιώργος Μικάλεφ

Χθες το πρωί, 6 Μαρτίου, συνεργείο του Δήμου Κέρκυρας εισέβαλε στην Κατάληψη Ελαία με το πρόσχημα του ‘καθαρισμού και της αξιοποίησης’ του θερμοκηπίου από τη Διεύθυνση Πρασίνου. Σήμερα το πρωί, συμμετέχοντες στην κατάληψη αποτρέψαμε τη συνέχιση της επέμβασης και ακολούθησε «επίσκεψη» του αντιδημάρχου Γιάννη Ρίγγα, ο οποίος προκλητικά μας έδωσε διορία πέντε ημερών για «να τα μαζέψουμε και να φύγουμε». Ο κύριος Ρίγγας, με ύφος τραμπούκου, μας δήλωσε ότι δεν έχει να δώσει λογαριασμό σε κανέναν, ούτε σε εμάς, ούτε στην υπόλοιπη κοινωνία -την οποία όπως ο ίδιος είπε υπολογίζει μόνο κάθε τέσσερα χρόνια- ούτε καν στο Δημοτικό Συμβούλιο, το οποίο δεν έχει λάβει σχετική απόφαση…

Η επίθεση αυτή του Δήμου στην κατάληψη Ελαία δεν είναι κατά τη γνώμη μας τυχαία, σε μια εποχή που οξύνεται η περιστολή των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και επιχειρείται η φίμωση χώρων και φωνών που αντιστέκονται στη βάρβαρη καπιταλιστική επέλαση.  

Στα δυόμισι χρόνια της ύπαρξής της, η κατάληψη Ελαία έχει καλέσει σε πάρα πολλές απεργίες και πορείες, έχει διοργανώσει πολιτικές συζητήσεις και κοινωνικές εκδηλώσεις, έχει δημιουργήσει αγροκολλεκτίβα για την από κοινού καλλιέργεια της γης, χαριστικό παζάρι, δωρεάν μαθήματα (ελληνικών για μετανάστες, θεάτρου, φωτογραφίας, χορού), ενώ μέχρι και οι θεατρικές παραστάσεις, οι συναυλίες, τα γλέντια και τα πάρτι που έχουν γίνει στον χώρο κινούνται πάντα μακριά από την κυρίαρχη λογική της εμπορευματοποίησης και του κέρδους.

Στο θερμοκήπιο δε, όπου αποφάσισε ο Δήμος να παρέμβει, λειτουργεί ήδη σπορείο-φυτώριο οπωροκηπευτικών, με σκοπό τη δωρεάν διανομή φυτών και σπόρων από ντόπιες ποικιλίες στον δοκιμαζόμενο από την ανεργία και τη φτώχεια λαό της Κέρκυρας. Στο εγχείρημα αυτό του Σπορείου, εκτός από την Αγροκολλεκτίβα της κατάληψης, συμμετέχουν και άτομα από άλλες τοπικές συλλογικότητες. Αυτόν  λοιπόν τον χώρο επέλεξε ο Δήμος Κέρκυρας για να εγκαταστήσει φυτώριο καλλωπιστικών φυτών για τις ζαρντινιέρες του κέντρου, το οποίο κατά τα άλλα γεμίζει μέρα με τη μέρα με όλο και περισσότερους αστέγους.

Εμείς ως Κατάληψη Ελαία διαμηνύουμε στον Δήμο Κέρκυρας ότι δεν υπάρχει περίπτωση να φύγουμε από τον χώρο, ο κόσμος να χαλάσει, και ότι το κράτος της φτώχειας και της καταστολής θα μας βρίσκει μπροστά του σε κάθε σχέδιό του.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΛΑΙΑ

ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΣΑΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΡΥΨΟΥΝ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ

10,100, ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΓΕΜΑΤΟ ΖΑΡΝΤΙΝΙΕΡΕΣ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΟΡΕΙΑ  18:00  ΠΛΑΤΕΙΑ ΓΕΩΡΓΑΚΗ

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ  21:00  ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΛΑΙΑ

Κατάληψη Ελαία

Κάθε μέρα που περνάει, νέα στοιχεία έρχονται  στο φως. Τα Μέσα Μαζικής Αποχαύνωσης και η κυβέρνηση, σας  κρύβουν την αλήθεια και πολλά κανάλια καθώς και blogs προσπαθούν να σας παραπλανήσουν με παραμύθια για θέσεις εργασίας και όνειρα, στο νησί των Καγκουρό. Όπως σας αποκάλυψα σε προηγούμενο κείμενο μου, υπάρχει μια τεράστια συνωμοσία εις βάρος της Ελλάδας αλλά και ολόκληρης της ανθρωπότητας… «η συνωμοσία των Καγκουρό»…

…τότε ένιωσα την καυτή ανάσα του στην πλάτη μου… πάντα έτρεφα συμπάθεια για αυτά τα ζώα… μέχρι εκείνη τη μέρα. …ποτέ δεν πίστευα ότι θα μπορούσε να συμβεί σε μένα… ποτέ δεν πίστευα ότι…

Καθώς ξετυλίγω σιγά σιγά το κουβάρι, θυμήθηκα μια ταινία τρόμου που είχε κυκλοφορήσει πριν λίγα χρόνια… Σήμερα είμαι πια σε θέση να αντιληφθώ ότι η ταινία είχε έναν απώτερο σκοπό…

Η ταινία «Wolf Creek» (2005) στο ξεκίνημα της μας πληροφορεί ότι είναι βασισμένη σε αληθινά γεγονότα και ότι κάθε χρόνο στην Αυστραλία αναφέρονται 30.00 εξαφανίσεις ανθρώπων! Το 90% βρίσκεται μέσα σε ένα μήνα… κάποιους δεν τους βρίσκουν ποτέ! Η ταινία έχει να κάνει με τρία παιδιά που κατά τη διάρκεια μιας εκδρομής, το αυτοκίνητο τους μένει στον τόπο. Στη συνέχεια έρχονται αντιμέτωποι με ένα σαδιστή δολοφόνο. Αυτή η ταινία είναι αρκετά καλή, αλλά προσπαθεί να μας παραπλανήσει λέγοντας μας ότι κάποιος δολοφόνος είναι υπεύθυνος για αρκετές ανεξιχνίαστες εξαφανίσεις…

…δεν είχα φανταστεί ποτέ πως ήταν τα γεννητικά όργανα των καγκουρό… μέχρι που το ένιωσα… χρειάστηκαν αρκετά ράμματα… έμεινα έναν μήνα στο νοσοκομείο…

Ε λοιπόν όχι. Ως εδώ τα παραμύθια. Ούτε τα φίδια, ούτε τα δηλητηριώδη βατράχια κάνουν τη μεγάλη ζημιά. Υπεύθυνα για το μεγαλύτερο μέρος των εξαφανίσεων και ειδικά των αδικοχαμένων Ελλήνων, είναι τα αιμοδιψή  καγκουρό. Μην πέσετε στην παγίδα πως τα καγκουρό έχουν ανθελληνικά αισθήματα. Το αντίθετο… όπως σας έχω ξαναγράψει, τα καγκουρό πιστεύουν σε έναν παλιό θρύλο που σύμφωνα με αυτόν πρέπει να γευτούν το αίμα και τη σάρκα των απογόνων του Αλεξάνδρου. Όταν το κάνουν αυτό θα κυριαρχήσουν τον κόσμο! Δεν είναι πλάκα. Είναι επικίνδυνη η κατάσταση. Είδη έχουν σημειωθεί πολλοί βιασμοί Ελλήνων από τα φιλόδοξα καγκουρό! Επίσης συνεχώς μαθαίνουμε για νέες εξαφανίσεις Ελλήνων και όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι έχουν απαχθεί από καγκουρό.

…δεν θέλω να γυρίσω ποτέ σε αυτό το καταραμένο νησί… από τότε, όποτε συναντάω καγκουρό, μου κλείνει το μάτι και μου λέει… «ξέρω το μυστικό σου παλιαδερφή» … τρέμω στην ιδέα ότι θα μπορούσε στη θέση μου να βρίσκετε η γιαγιά μου…

Ως πότε η κυβέρνηση θα μένει αμέτοχη? Γιατί κανείς δεν προειδοποιεί τους συμπατριώτες μας για την επικινδυνότητα της μετανάστευσης στο νησί των Καγκουρό? Το ποτήρι ξεχείλισε. Εμείς νοιώθουμε την ευθύνη και το χρέος και σας ενημερώνουμε. Πείτε και εσείς όχι στα καγκουρό-βιαστές και στα καγκουρό-δολοφόνους! Ως εδώ!

*η μαρτυρία είναι από έναν συμπατριώτη μας που δεν θέλει να δώσει τα στοιχείa του στη δημοσιότητα. Όταν μου περιέγραφε την ιστορία ξέσπαγε σε λυγμούς κάθε φορά που ανέφερε το όνομα αυτού του ανίερου μαρσιποφόρου.

 Γιώργος Μικάλεφ

 *διαβάστε και το άρθρο «τα καγκουρό είναι σαρκοφάγα» για να καταλάβετε περισσότερα

Ζούμε σε μια χώρα που έχει πραγματικά καταρρεύσει. Το «σύστημα» τελείωσε, έφτασε σε αδιέξοδο, απέτυχε. Ο κόσμος είναι σκλαβωμένος σε μια άθλια κατάσταση, γιατί δεν μπορεί να ξεστραβωθεί και να πει «τέρμα». Ότι ξέρατε ως εδώ ήταν ένα μεγάλο λάθος. Ότι υποστηρίξατε, ψηφίσατε, πιστέψατε… ήταν ένα ψέμα… μια μεγάλη ολοφάνερη απάτη που αρνούσασταν να τη δείτε. Το μόνο που χρειάζεται είναι να πάρει ο καθένας από μια βαριοπούλα και να γκρεμίσει ότι απέμεινε από αυτό το αισχρό δημιούργημα.

 Μετά απλά θα δεχθούμε πανηγυρικά αυτό το καινούριο «σύστημα» που θα μας σώσει! Έτοιμο το έχουν. Έχουν είδη ετοιμάσει κάμποσα σενάρια. Θα διαλέξουν αυτό που θα ταιριάζει πιο πολύ στην κατάσταση. Και τα πρόβατα θα ακολουθήσουν και θα νομίσουν πως αυτά πια αποφασίζουν για τη μοίρα τους… Γιατί ο κόσμος είναι απαίδευτος. Όσα πτυχία και αν έχετε, αν δεν βάλετε το μυαλό σας να δουλέψει αγνά, για λογαριασμό σας, είστε το ίδιο έξυπνοι με ένα καλά εκπαιδευμένο πίθηκο (αφού είναι και πρόγονος σας, θα  σας φαίνεται και λογικό).

Ξεχάσατε να αγαπάτε αλλά δεν είναι ποτέ αργά…

Και μη νομίζετε πως μόνο η Ελλάδα είναι σε τόσο άσχημη κατάσταση. Θα δούμε όλο τον παγκόσμιο μηχανισμό να καταρρέει και να υποδέχεται μια νέα εποχή. Μπορεί να κάνω και λάθος… θα δείξει… αλλά πιστεύω πως το 2012 θα μείνει στις μνήμες όλων. Θα γίνουν μεγάλες «αλλαγές». Εικονικές πιστεύω αλλά τις ζωές μας θα τις αλλάξουν πολύ.

«Αποκαλύπτοντας την μεγάλη συνομωσία των Καγκουρό»

Και βλέπω άλλη μια γενιά να ξενιτεύεται για την Αυστραλία και όπου αλλού, για βιοποριστικούς λόγους. Να παρατάει μια μάχη που ούτε καν άρχισε και να φεύγει. Έτσι δεν ερχόταν και σε εμάς φτηνά εργατικά χέρια από την Αλβανία? Και εμείς τους υποδεχτήκαμε σαν φτηνούς σκλάβους. Ήμασταν πια πολύ πλούσιοι και δεν καταδεχόμασταν να λερώσουμε τα χέρια μας… αφού είχαμε τους φτηνούς Αλβανούς! Μετά γίνανε όλοι οι Αλβανοί κακοί, κλέφτες και φονιάδες και οι σκύλοι μας, τους γαβγίζανε. Έτσι και εσείς, οι φτηνοί εργάτες, θα πάτε να βοηθήσετε την ταλαίπωρη Αυστραλία που υστερεί σε εργατικά χέρια και μετά θα βάλουν τα καγκουρό τους να σας φάνε.

Αλήθεια εκεί δεν έχουν χέρια? Έχουν υπογεννητικότητα? Είναι κουλοί όλοι? Τι τα θέλουν τα δικά μας φτηνά χέρια? Κάποιοι λένε πως πίσω από αυτή την κατάσταση κρύβεται μια τρομερή συνομωσία… η συνωμοσία των καγκουρό! Τα αιμοβόρα καγκουρό στην προσπάθεια τους να κατακτήσουν τον κόσμο, θέλουν να γευτούν τη σάρκα από τους απογόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου! Αυτή τους η μανία για το κρέας το ελληνικό, έχει να κάνει με έναν παλιό θρύλο της Αυστραλίας…

…όταν οι πηδηχτοί πολεμιστές ενώσουν το αίμα τους και τη σάρκα τους με το αλεξανδρινό αίμα και την αλεξανδρινή σάρκα, τότε ο κόσμος όλος θα τους δοθεί απλόχερα σαν  θείο δώρο…

Φήμες λένε πως έχουν σημειωθεί και πολλοί βιασμοί Ελλήνων από καγκουρό-ανθρωποβάτες. Τα θύματα όμως από ντροπή, ίσως και εξαιτίας των απειλών που δέχονται καθημερινά από τα καγκουρό, αρνούνται να μιλήσουν. Το ξέρω ότι ακούγεται τρελό όλο αυτό, αλλά δυστυχώς ίσως είναι η τραγική αλήθεια. Ο Θεός να μας φυλάξει από τα Καγκουρό του Σατανά!

Λέγαμε πριν λίγο καιρό με έναν φίλο… ωραία να φύγουμε… να πάμε στου διαόλου τη μάνα. Εκεί θα βρούμε δουλειά. Θα έχουμε λεφτά καλά, στην καλύτερη περίπτωση. Θα περάσουν τα χρόνια και δεν θα φεύγουμε, γιατί εκεί θα είναι η δουλειά μας, ίσως και η οικογένεια μας, το σπίτι μας κλπ. Και τι καταλάβαμε? Θα χαθεί όλη η ζωή μας σε ξένα μέρη. Μακριά από τη γειτονιά που αγαπήσαμε… χωρίς τις πίτες της ψησταριάς που λατρέψαμε σαν ναό… χωρίς να πηγαίνουμε για μπάνιο στο αγαπημένο μας Καρδάκι. Μακριά από όλα αυτά που αγαπήσαμε και μακριά από τα μέρη που θέλαμε να ζήσουμε τα όνειρα μας. Τα μέρη όπου θα μεγαλώναμε τα παιδιά μας. Μακριά από τους φίλους μας τους παιδικούς. Μπορεί να είμαστε κολλημένοι χωριάτες. Θα προτιμούσα να έλεγα πως απλά αγαπάμε το νησί μας και μα αγαπάει και αυτό. Και πάνω από όλα… δεν θα θέλαμε να βρεθούμε ούτε βιασμένοι, ούτε φαγωμένοι από κάποιο ανίερο καγκουρό…

  Η Κέρκυρα είναι το σπίτι μας. Και δεν θα μας αναγκάσει κανείς και τίποτα να την εγκαταλείψουμε. Αν θελήσουμε να φύγουμε θα είναι επειδή εμείς το επιλέξαμε. Κανένα σύστημα και καμία εξουσία δεν πρέπει να μας διώχνει από τον τόπο μας. Αν μας βάλουν το μαχαίρι στο λαιμό… καλά θα κάνουν να προσέξουν τον κώλο τους…

Τα πρόβατα που ανέθρεψες αγαπητή εξουσία αυτού του τόπου… είναι ένα κοπάδι και  λειτουργεί σαν κοπάδι… τώρα μπορεί να τρώει το κουτόχορτο που το τάισες… αλλά όταν αποφασίσει το κοπάδι να σταματήσει να τρώει το δικό σου κουτόχορτο και να γευτεί το λιπαρό σου κρέας… θα σε αφανίσει…. σαν κοπάδι. Όπως ακριβώς το μάθατε να κάνει τόσα χρόνια…

Γιώργος Μικάλεφ (the rotting one)