Πρωινό ξύπνημα με καφέ βαρύ γλυκό και ένα πιάτο γεμάτο ζαχαρωτά. Στο τραπέζι 7 καρφιά και ένα σφυρί από γνωστό πολυκατάστημα. Έξω από το παράθυρο δύο ρακούν και ένα μισομεθυσμένο άλογο. Ο καφές φάνταζε πικρός και τα ζαχαρωτά, πολύ γλυκά…  Η τηλεόραση πρόβαλε ζωντανά, ολόκληρη την τελευταία βδομάδα, το τέλος των ανασκαφών της Αμφίπολης. Ήταν η στιγμή που η τελευταία πύλη ανοιγόταν προσεκτικά και ο μέγας Αλέξανδρος, καβάλα σε ένα παπάκι κωλοφτιαγμένο, έβγαινε από τον τάφο γκαζώνοντας και βρίζοντας στα σλάβικα. Η τηλεόραση έκλεισε και ο Αλέξανδρος άφαντος. Μονάχα ένας ξύλινος σταυρός, αγορασμένος από γνωστό πολυκατάστημα, στεκόταν όρθιος στο σαλόνι.

Ο καλλιτέχνης ανέβηκε στη βάση του σταυρού κρατώντας στο αριστερό χέρι ένα σφυρί από γνωστό πολυκατάστημα. Πρώτα κάρφωσε τα πόδια του στη βάση με δυο σκουριασμένα καρφιά. Λάδι και καφές ξεχύθηκαν απ’ τις πληγές. Στη συνέχεια ακούμπησε το δεξί χέρι πάνω σε ένα ακέφαλο καρφί που ήταν είδη μπηγμένο στο δεξί άκρο του σταυρού. Με το αριστερό σφυροκόπησε τον δεξί καρπό, μέχρι εκείνος να χωθεί στο καρφί και να διαπεραστεί απ’ αυτό (συμβολισμός). Αναψυκτικό τύπου κόλα, ξεχύθηκε απ’ την πληγή. Το αριστερό χέρι τώρα, ανίκανο να καρφωθεί μόνο του στο καρφί, αποχώρησε οικιοθελώς από το υπόλοιπο σώμα και πέθανε μερικά λεπτά αργότερα από κατάθλιψη. Και το ημερολόγιο έγραφε 7  7 & 8…

Γιώργος Μικάλεφ

Αφιερωμένο σε αυτούς που αντέδρασαν «βίαια»
στους ελέγχους στο Νοσοκομείο Κέρκυρας.

Παρά τις καλόπιστες διακηρύξεις του ουμανισμού ο ανθρώπινος βίος φαίνεται να είναι συνυφασμένος με την βία.
Το ανθρώπινο σώμα μοιάζει να συντηρείται και να αναπτύσσεται από τη βία δεδομένου ότι η εργασία και η σωματική άσκηση δεν είναι τίποτα άλλο από ένας  εθελούσιος καθημερινός τραυματισμός στον οποίο εκθέτουμε το μυοσκελετικό μας σύστημα.
Με βία κατάρρευσε η ρωμαϊκή αυτοκρατορία και η βία, όσο αποκρουστική και αν φαντάζει, ήταν η τελευταία λύση των νομάδων προγόνων μας απέναντι στο πεινασμένο σαρκοβόρο αιλουροειδές.
Ο Αλέξανδρος βίαια απεμπλάκη από το αίνιγμα του γόρδιου δεσμού και ο χριστιανισμός εδραιώθηκε πάνω στα πτώματα του ιερατείου της αρχαίας θρησκείας. Ο Μαρά και ο Ροβεσπιέρος δεν ήταν χορτοφάγοι, το ίδιο μάλλον και οι επαναστατημένοι κινέζοι  χωρικοί της εξέγερσης των μπόξερ. Ο Δ. Σολωμός έγραφε τον εθνικό ύμνο στο απάγκιο τον Επτανήσων ακούγοντας το γλυκό, στα αυτιά του, τραγούδι των κανονιών, στην απέναντι ακτή και η κόψη του σπαθιού η τρομερή δεν φτιάχτηκε για να κόβουμε μπακλαβά και μόνο

Στον σύγχρονο αστικό πολιτισμό η βία εμφανίζεται κάτω από πολλούς μανδύες και είναι ένα αναπόσπαστο μέρος της κουλτούρας μας. Αρκεί να ανοίξει κανείς την τηλεόραση ή να κάνει μια επίσκεψη σε ένα οποιοδήποτε κινηματογράφο για να διαπιστώσει ότι η κύρια θεματολογία του συντριπτικού ποσοστού των προβαλλόμενων ταινιών σχετίζεται με την βία και το σεξ. Η βία είναι η μαμή της ιστορίας, είχε πει κάποτε ένας γενειοφόρος κύριος και, η πραγματικότητα ακλόνητα επιβεβαιώνει αυτό το απόφθεγμα. Τι θα ήταν άραγε ο άνθρωπος χωρίς την επιλογή αυτής της ύστερης καταφυγής; μήπως αμοιβάδα, ή μήπως γυμνοσάλιαγκας που μπορεί να προσαρμοστεί σε οποιοδήποτε σχήμα και στην χωρητικότητα του εκάστοτε χώρου που οι συνθήκες των εγκλωβίζουν;

Είναι προτιμότερο να μην συζητηθεί στο παρών κείμενο το εύρος και η εφευρετικότητα  των μορφών βίας που ασκούνται από το κράτος και τους θώκους του οικονομικού και πολιτικού συστήματος προς την πλειοψηφία των πολιτών. Αυτή η βία είναι άλλωστε πλέον αισθητή στους περισσότερους. Αυτό που έχει νόημα να εξεταστεί είναι το γιατί ανοίγει ξαφνικά αυτή η συζήτηση στην παρούσα φάση και ενώπιον μιας γιγάντωσης της βίας από την πλευρά των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους και των οικονομικών του εταίρων που επενδύουν και στηρίζουν την παρούσα πολιτική παραμόρφωση.

Το ελληνικό κράτος και κεφάλαιο συμπεριλαμβανομένου του κάθε παρατρεχάμενου εκδότη και καναλάρχη, απέκτησε ξαφνικά ευαισθησίες και μέμφεται την βία από όπου και αν προέρχεται;
Ή μήπως απλά οι προαναφερθέντες συσχετισμοί και μηχανισμοί διαισθάνονται ότι από στιγμή σε στιγμή , η αχλάδα θα κραδαίνει την ουρά της και η βία θα προκύψει ως η μόνη λογική και φυσιολογική αντίδραση των ανθρώπων που βιάζονται καθημερινά και με χίλιους δύο τρόπους.
Άρα λοιπόν οι εκ των άνω αναθεματισμοί της βίας είναι τουλάχιστον υποκριτικοί και στην ουσία, καλύπτουν πίσω από  ισχνό παραπέτασμα τους μεγαλύτερους φόβους των κραταιών δυνάμεων σχετικά με τις επικείμενες πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις.
Δυστυχώς όμως για αυτούς το νερό που φεύγει από την κήτη του ποταμού δεν αναχαιτίζεται ούτε με αναθεματισμούς, ούτε με πληρωμένες αναλύσεις της κακιάς ώρας, ούτε καν με φράγματα από σκυρόδερμα και σώματα κακό-πληρωμένων ένστολων σε εντεταλμένη υπηρεσία. (γιατί νομίζεται ότι τα κατά ευφημισμών σώματα ασφαλείας-παρέχουν ασφάλεια σε ποιους άραγε- είναι ο ένας και μοναδικός τομέας του δημοσίου που ακόμα γίνονται προσλήψεις ; και θα συνεχίσουν να γίνονται μάλλον, έως ότου να επιτευχθεί η αναλογία ένας αστυνομικός για κάθε τρεις πολίτες.)

Το νερό βρίσκει πέρασμα και η βία αναχαιτίζεται μόνο όταν εκλείψουν οι παράγοντες που την γεννούν. Προς το παρών αυτοί που εκστομίζουν πύρινους λόγους εκ του άμβωνος ενάντια στην βία, σε αντίθεση με τους περισσότερους από εμάς, δεν νιώθουν τίποτα να βιάζει και να εκβιάζει τις ζωές και τις επιλογές τους, εκτός ίσως από την δική μας οδύνη και την σάρκωση της στην βία, την δική τους νέμεση.

Παιδί φάντασμα
από την «επικράτεια του μηδενός» 

Πήγα στη θάλασσα χθες και βούτηξα βαθειά μέσα της για να βγάλω μια σουπιά και πείρα το μελάνι της και άρχισα να πληκτρολογώ… αναμνήσεις των τελευταίων καιρών λέει, που έρχονται ποιο έντονα στο μυαλό και να ζουμπάω τη σουπιά και μελάνι να μη βγαίνει μα να φτύνει αίμα… αίμα και να λερώνει τη διασταύρωση που ερχόμουνα στα κρυφά για να σε πάρω να χαθούμε… αίμα και να βάφει την άσφαλτο εκεί που σκοτώσανε τον Βασίλη… Και ήταν καλός Άνθρωπος ο Βασίλης. Μα εσύ δεν μου μιλάς από καιρό.

Έκλεισα το παράθυρο και τράβηξα την κουρτίνα. Κάτι βρωμούσε έντονα και ήθελα να πιστεύω πως ήταν απ’ έξω. Βγήκα και εγώ για να δω τι γίνεται. Περπάτησα με συντροφιά μου ένα κομμάτι χαρτί που περιέγραφε πόσο άχρηστος & ανεπιθύμητος ήμουν για το προβατοποιείο τους. Κανείς δεν αύξησε τον τόνο της φωνής του, ούτε καν μου μίλησε. Μονάχα μια μάνα που ποτέ δεν άκουσα, ούρλιαζε και έκλαιγε στο τηλέφωνο και εγώ να κοιτάω το παιδί της να το περνάνε νεκρό από μπροστά μου και να βλαστημάω & να βρίζω… Και οι φονιάδες ήταν αυτοί εκεί μέσα. Και ο εχθρός ήταν εκεί μέσα κι αυτός… Εμείς φύγαμε το βράδυ τρέχοντας μες τη βροχή. Το παιδί πέθανε εκεί μέσα.

Η μυρωδιά της σάρκας που σαπίζει είναι ανυπόφορη και δεν συνηθίζεται με τίποτα. Αλλά δεν γαμιέται. Καινούρια μέρα και δεν ανοίγω το παράθυρο. Μόνο την πόρτα και βγαίνω έξω και κλείνω γρήγορα πίσω μου μην μπει η βρώμα μέσα. Σε βρίσκω και περπατάμε μαζί παραλιακά. Ο εχθρός μας πλησιάζει και μας λέει καλημέρα. Είναι ένας ευπαρουσίαστος νεαρός ρουφιάνος που τον βαφτίσαν προϊστάμενο. Είναι ο ίδιος καριόλης που παρίστανε τον ταγματασφαλίτη. Ό ίδιος ξεφτιλισμένος που έδινε ανθρώπους στον φονιά για 48 αργύρια. Και ο νεαρός ξεφτιλίζει την κυρία που έχει πατήσει τα 50 και προσπαθεί να κρατήσει το σπίτι της όρθιο. Και ο όμορφος νεαρός της βλαστημάει και την βρίζει χυδαία για κάτι ανούσιο για μένα & για σένα. Και εσύ  αναρωτιέσαι ακόμα ποιος είναι ο εχθρός? Είναι αυτός που με μια τουβλιά στο κεφάλι αιμορραγεί τώρα στην άσφαλτο και λερώνει το ακριβό του σακάκι…

Γυρίζω στο σπίτι λαχανιασμένος. Είναι αργά το βράδυ πια και εσύ διακόπτεις τον ύπνο σου για να με ρωτήσεις αν βλέπω. Σου λέω πως εσύ βλέπεις και πως κάποιοι την βόλεψαν και κάποιοι άλλοι σακατευόταν από τα χαμαλίκια ή σκοτώνονταν για ένα γαμημένο μεροκάματο και ήταν παιδιά ρε πούστηδες και είχανε μανάδες να ουρλιάζουν και να κλαίνε και να μην το πιστεύουν και να βλέπουν το παιδί τους σκοτωμένο και να το πιστεύουν και να τρελαίνονται και να τρελαίνομαι και εγώ μαζί τους… Αντιδρώ υπερβολικά? Άνθρωπος είμαι ρε…

Χτυπάει η πόρτα… ανοίγω. Ήταν ο Κίτσος. Μου λέει “μαλάκα τι έκανες? Τι βρώμα είναι αυτή? Σαπίλα σκέτη!” Του λέω πως κάτι ψόφησε κάπου εδώ απ’ έξω και δεν μπορούμε να βρούμε το κουφάρι. Αναρωτήθηκα για μια στιγμή αν άρχισα να σαπίζω αλλά δεν νομίζω μωρέ. Θα το έβλεπα. “Να φτιάξω δυο φραπέδες πριν φύγουμε?” Δεν γαμιέται. Θα το φάνε τα σκουλήκια το κουφάρι να χορτάσουνε.

Γυρίζω το βράδυ ελαφρά πιωμένος. Παρκάρω άτσαλα το τρένο στο πλάι του σπιτιού και καταουράω τον φοίνικα. Ακόμα βρωμούσε σαπίλα κάπου εκεί έξω. Μπαίνω σπίτι και κλείνω την τηλεόραση. Βγαίνει ένα ανδρείκελο και λέει ότι η γοητεία των γκρίζων κροτάφων σε συνδυασμό με την επαγγελματική επιτυχία προσφέρουν σε μια γυναίκα με αυτογνωσία την ώριμη ασφάλεια ζωής που της πρέπει. Γελάω και ανοίγω το τηλέφωνο για να αντικρίσω μία σφαίρα να διαπερνά έναν γκρίζο κρόταφο και το ψοφίμι της αυλής να γελάει υστερικά. Η ομορφιά όλου του κόσμου ξεχύθηκε μαζί με ουρικό οξύ μέσα από αυτή την τρύπα και η γιαγιά μου παντρεύτηκε τον καλύτερο μου φίλο. Έπεσα για ύπνο αλλά δεν τα κατάφερα και σηκώθηκα. Τα ρακούν στον κήπο κάνανε πολύ φασαρία.

Ξυπνάω το τηλέφωνο νωρίς το πρωί και του βάζω υπενθύμιση. Τετάρτη 21 Αυγούστου έχω έκθεση ζωγραφικής στην Κερκυραϊκή Πινακοθήκη. Θα ‘χει και κρασί της θειας μου απ’ το χωριό και θα φτιάξει και κωλοκυθοκεφτέδες η μάνα μου. Έχω και καινούρια έργα να δείτε από κοντά. Σας περιμένω μετά τις 8μ.μ.

Γιώργος Μικάλεφ

Σαββάτο βράδυ και η προσπάθεια ανεύρεσης καλής ταινίας απεδείχθη άκαρπη. Έξω από το παράθυρο τα τέρατα του δρόμου κοιμόταν απειλητικά και εμπόδιζαν κάθε έξοδο από την κοινωνία. Καταλήξαμε στο “Into The Wild” που τόσα πολλά είχαμε ακούσει. Δεν πρέπει να καταφέραμε να τη δούμε ως τη μέση. Δεν μπορώ να γνωρίζω τι είχε στο μυαλό του ο Χριστόφορος McCandless όσο ζούσε, αλλά η ταινία παραήταν κάπως… περίεργη. Τι να πούμε και εμείς που μεγαλώσαμε βυζαίνοντας σκίουρος και τρώγοντας κομματάκια άθλιας σοκολάτας, στις φτωχογειτονιές της Ευρασίας…

 …

Φάγαμε τα σουβλάκια, κατέβηκα απ’ το λεωφορείο και πείρα ένα τρένο. Μπήκα στην πολυκατοικία, ανέβηκα με τον ανελκυστήρα και περπάτησα τις σκάλες. Χτύπησα το κουδούνι και μου άνοιξες την πόρτα. Μου είπες πως μ’ αγαπάς και ο σκύλος σου με φώναξε στο μπαλκόνι. Έντρομος μου έδειξε δέκα Ισπανοτσολιάδες να αράζουν πάνω σε ένα κομμάτι πλεξιγκλάς, δίπλα στο τσιπουράδικο του άγιου Χριστόφορου του Κυνοκέφαλου. Προσπάθησα να ηρεμίσω τον γάτο, χαϊδεύοντας του το κεφάλι και μπαίνοντας πάλι μέσα σε φίλησα στο στόμα και σου είπα πως σε αγαπώ και εγώ… μα εσύ δεν με πίστεψες.

 …

Κατέβηκα απ’ το τραμ και αγόρασα μια πίτα με γύρο, πατάτες και σάλτσα και καθώς το λάδι έσταζε και γυάλιζε το πλαστικό των παπουτσιών μου, άρχισα να φιλοσοφώ τη ζωή…

 …

Εμείς δεν γίναμε ποτέ Ισπανοτσολιάδες και τα δικά μας τα κουφάρια, τα έκαιγε η ιερά εξέταση την ώρα που εσείς βρίζατε κάποιον άγνωστο υπουργό δικαιοσύνης, πίνοντας ντόπιες μπύρες σε κάποια συναγωγή… εμείς βρίζαμε τον ίδιο τον Θεό και πηδιόμασταν σαν τα ζώα για να ερωτευθούμε σαν άνθρωποι, όπως μου είπε πρόσφατα μια φίλη… κάπου το είδε γραμμένο… και στο παράθυρο από κάτω έγραφε… “ΑΓΑΠΗ ΡΕ ΜΟΥΝΙΑ”. Το είδα καθώς προσπάθησα να σηκωθώ μονάχος, αιμορραγώντας σε μια σκοτεινή μεριά της πλατείας, διαπιστώνοντας πως δεν μπορούσα πια να σηκωθώ, πέφτοντας ξανά κάτω μέσα στα δικά μου αίματα και φωνάζοντας βοήθεια χωρίς να μου έχει απομείνει φωνή, αφού την ξόδεψα όλη για να γελάσω με ένα ζευγάρι παραμορφωμένα χέρια…

 …

 Πώς να σε πάρω μετά στα σοβαρά αγαπητό κουτσαβάκι που θες να μαρκάρεις την περιοχή σου? Πετάω τα χαρτιά μου και πάω πάσο, αφού πρώτα μπλοφάρω μέχρι να γαμηθώ ξανά στα γέλια για τη σιγουριά σου. Έχεις περάσει πολλά… είμαι σίγουρος… Έχεις γυρίσει και τον κόσμο, στα ρηχά πάντα κολυμπώντας και έχεις ζήσει σε μέρη μακρινά, μακριά απ’ τους δικούς σου που πάντα θα σε αγαπούν για το ανήσυχο πνεύμα σου και εσύ θα σηκώνεις τα λεφτά από την τράπεζα και θα σκέφτεσαι αν θα τους σηκώσεις το γαμημένο τηλέφωνο, τυφλωμένος από το όραμα σου για έναν καλύτερο κόσμο, πνίγεσαι ανάμεσα στα υγρά μπούτια κάποιας πρώην σου…

 …

Βλέπεις άνθρωπε, που ποτέ δεν θα γίνεις φίλος μου, εμένα οι φίλοι μου μπαίνουν στα μαγαζιά, που εσύ θα πας για να (ε)πηδήξεις και ξερνάνε με κραυγές πάνω στα πανάκριβα σου ρούχα και γεμίζουν με ξερατά και όνειρα τα καλοχτενισμένα μαλλιά της γκόμενας σου. Φεύγοντας φοράνε τρία σακάκια μαζί (το ένα ήταν δικό σου) και γράφουν στα αρχίδια τους κάθε φασίστα πορτιέρη. Εμένα οι φίλοι καρφώνουν το μαχαίρι στην παλάμη τους και ύστερα χέζουν επάνω στην καλαισθησία σου και τον εγωκεντρισμό σου. Και όταν ο πατέρας σου αρχίζει να παινεύεται για το γιο του, καθώς παραγγέλνει σουβλάκια, για να μας δείξει πόσο πετυχημένος είσαι, εμείς παραγγέλνουμε κοντοσούβλι και τον γράφουμε στ’ αρχίδια μας. Πως θες να κάνουμε παρέα λοιπόν?

 …

“Θάνατος σε αυτούς που δολοφονούν την αγάπη

…και σκατά στους φασίστες”

Γιώργος Μικάλεφ