Μπράβο στους προδότες μπάτσους. Με αυτά που κάνετε όλοι σας αγαπάμε. Δεν θα σας κατηγορήσει κανείς για εσχάτη προδοσία, πουστιά, ρουφιανιά, προβοκάτσια, βίαιη συμπεριφορά, φασιστικές νοοτροπίες ή κάτι άλλο. Όταν θα βγάλετε τη στολή θα είσαστε μέσα στον κόσμο όμως. Μην το ξεχνάτε… Σας αγαπάμε! Δεν αναφέρομαι σε κάθε αστυνόμο, αλλά σε κάθε μπάτσο. Και μπάτσος γίνετε ο κάθε αστυνόμος όταν λάβει τις ανάλογες εντολές. Και αν δεν γίνει μπάτσος θα γίνει άνεργος ή θα τιμωρηθεί αναλόγως. Ξυπνήστε! Χρειάζεται να σας βάλουν χέρι στην τσέπη για να καταλάβετε πως είστε άνθρωποι σαν εμάς? Θα πρέπει να μείνετε άνεργοι για να καταλάβετε ότι είστε κοινοί άνθρωποι με μηδενική εξουσία?

Γιώργος Μ.

Βγήκα από την αίθουσα μπερδεμένος, απογοητευμένος, συγχυσμένος. Ένα μόνιμο βουητό μέσα μου. Μένω μετέωρος. Όχι, πατάω στο έδαφος αλλά κάτι έχει ανατραπεί. Προσπαθεί ο θυμός να βγει από μέσα μου ή μια νέα απογοήτευση ψάχνει δίοδο για τα ενδώτερα διαμερίσματα; Τί να κάνω; Α, βέβαια. Ας ξεκινήσουμε απο την παραδοσιακή λύση και ας αφήσουμε τα αισθήματα να μας κάνουν ζωής φροντιστήριο.

Η όραση δε βοηθά. Έχουν ήδη σχηματιστεί κύκλοι γύρω από τα μάτια. Με ρουφάει η εικόνα. Δε σημαίνει χίλιες λέξεις, ούτε εξηγεί τίποτε. Απλά υπογραμμίζει το αυτονόητο. Μισοξεσκισμένες αφίσσες πολιτικών νεολαίων. Πριν λίγες μέρες είχαμε εκλογές. Ένα ολόκληρο κτίσμα χτισμένο πάνω στη βόλεψη του «έτσι το βρήκα έτσι το αφήνω». Νέες φάτσες που αυτοπροβλήθηκαν ως σωτήρες, έχουν στα μπαγκάζια τους μια βιασμένη αλλαγή. Βλέπω το αίμα παντού. Βλέπω την αδιαφορία τριγύρω. Εγώ που ερωτεύτηκα τη μάσκα, τη βλέπω μπροστά μου πεσμένη.

Η παλάμη. Απλωμένα τα δάχτυλα. Μικρά είναι, δεν κάνεις για πιανίστας. Κάπου ανάμεσα στο μαύρο και στο άσπρο υπάρχει ένα μικρό κενό. Στην αρχή πιστεύεις ότι μέσα του χωράει μόνο ένα νύχι. Ξάφνου το κενό γίνεται χάσμα και το χάσμα κάλεσμα. Θέλει κότσια αλλά η παραίτηση επαναπροσδιορίστηκε. Τελικά η φυγή σημαίνει δηλία; Κάτι περνάει δίπλα μου, ανάλαφρο και απροσδίόριστο. Αγγίζει ανεπαίσθητα και μιδιάζοντας φεύγει. Δεν σε φτάνω, δε θα σε σκοτώσω σήμερα.

Μυρίζει βούρκος, κινούμενη άμμος και λιμνάζον ύδωρ. Κλείνω τη μύτη, αναπνέω απο το μυαλό. Υπάρχει ένας μικρός χώρος που είναι δικός μας. Δεν έχει κανένας το δικαίωμα να τον παραβιάσει. Καμιά τράπεζα δεν θα τον κατάσχει. Ο ληστής δεν έχει τα μέσα να τον παραβιάσει. Κανένα μάτι δε θα δει από την κλειδαρότρυπά του. Γιατί ενοχλήσε; Επειδή ζούμε σε εποχή που προστάζει διαφάνεια; Τόσοι δημοσιογραφίσκοι που μιλούν για αλήθεια see through σε παρέσυραν; Λοιπόν σου έχω νέα: «I’m not a man of too many faces, the mask I wear is one». Βαρέθηκα την αλήθεια. Θέλω υποκρισία, ψέμα. Παντρέψου με την ηθοποιΐα, αρκεί να διατηρήσεις τον προσωπικό σου χώρο ασφαλή από εξωτερικές απειλές.

Τα χείλη έχουν σκάσει. Βγαίνει αίμα και το αφήνω να πέσει κάτω. Μικρές κηλίδες. Το έδαφος είναι αλλοιωμένο απο τις πατημασιές αργοπορημένων φοιτητών. Και αν δεν μπεις στην ώρα σου, τί θα σου συμβεί; Πήρες το πτυχίο σου μαζί μου. Και τί καταλάβαμε; Δαγκώνω με δύναμη. Το κοκκινο είναι παρεξηγημένο χρώμα. Το πήραν αγωνιστές, κόμματα και ιστοριογράφοι τοίχων. Τέλος αυτά, νέος κύκλος, νέα χρώματα. Μέχρι τώρα τα χρώματα εξηγούνταν με την εικόνα. Έλα μαζί μου στην προσπάθεια να δώσουμε στα χρώματα γεύση. Τί είπες; Α, βέβαια. Καλά τα καταφέραμε με το κόκκινο, το καφέ να δω πώς θα διορθώσουμε.

Βουίζει η αποτυχία ακόμη στα αυτιά. «Ανεπαρκής», «αναπέμπεται», «επανεξετάζεται». Μα έγραψα τέλεια, είμαι πολύ καλός, χειρότεροι απο μένα τα κατάφεραν ενώ εγώ… Και τότε έρχεται. Ταξίδεψε απο την είσοδο του σπιτιού. Ανέβηκε την ανηφόρα και πέρασε ανάμεσα στην αμυγδαλιά και στους κάδους ανακύκλωσης. Πέρα από τη βιτρίνα του παιχνιδάδικου με το λούτρινο αετό. Περίμενε υπομονετικά το πράσινο, χωρίς φούριες – ήξερε ότι θα ήταν στην ώρα του εκεί. Για τον λόγο αυτό στάθηκε για λίγο έξω από τη σχολική αυλή και χάζευε τα παιδιά να παίζουν μπάσκετ. Ανέβηκε στο αστικό που έγραφε «Αγκαζέ» και έφτασε στο προορισμό του παίζοντας με το χνώτο του στο τζάμι του λεωφορείου. Κατέβηκε την κατηφόρα και με πεταχτά φιλάκια χαιρέτησε τα νυσταγμένα σκυλιά. Με βρήκε στη μετέωρη στάση και πριν να το καταλάβω όρμηξε μέσα μου λέγοντας: «Ain’t no grave can hold my body down». Συνήλθα και γορτάζοντας την πρώτη μου αποτυχία, ευχαρίστησα αυτόν που γέννησε τα λάθη.

Ιωσήφ Σ.

Ίσως μετράμε αντίστροφα τις ώρες, ίσως τις μέρες, ίσως βδομάδες και μήνες από έναν μεγάλο ξεσηκωμό. Πάντα πίστευα και πιστεύω ακόμα ότι όλα είναι μέρος του παιχνιδιού. Ενός ανώτερου σχεδίου. Αυτοί που κινούν τα νήματα ίσως να έχουν πάθει την πλάκα τους και να σκέφτονται… «τι στο διάολο πρέπει να κάνουμε ακόμα για να ξεσηκωθούν?»  Αυτό που φοβάμαι είναι το μετά. Το άγνωστο και ταυτόχρονα γνωστό μετά. Το θέμα είναι τι κάνουμε εμείς.

Η κίνηση των αγανακτισμένων μου φάνηκε καλή ιδέα γιατί δεν περιείχε κομματικά σημαιάκια ή άλλου τύπου τέτοια διακριτικά. Βέβαια όλοι αυτοί που κατέβαιναν τόσα χρόνια με τις σημαίες του κόμματος, δεν στήριξαν αυτή την κίνηση αλλά το αντίθετο… Ας μην ξεχνάμε πως αυτοί δεν κάνουν τίποτα χωρίς να δώσουν το στίγμα του κόμματος τους. Από αυτούς ας μην περιμένουμε τίποτα άλλο από το να παίξουν καλά το ρόλο τους, όπως έκαναν πάντα.

Μου έχει μείνει έντονα κάτι που είχε φωνάξει ένας φοιτητής μέσα σε μια συνέλευση μιας σχολής που βρισκόταν υπό κατάληψη… «Δεν θέλουμε να έρθουμε εμείς κάτω από τη σημαία σας, αλλά να ρθείτε εσείς κάτω απ τη δικιά μας». Το εμείς ήταν οι φοιτητές και το εσείς πήγαινε σε ένα κόκκινο κομματόσκυλο.  Το ωραίο ήταν που όλοι γιουχάρανε τα κομματόσκυλα όλων των χρωμάτων και έγραψαν στα αρχίδια τους αυτά που προσπαθούσαν να πουν. Τα λόγια του μου έμειναν όπως και τα λόγια ενός άλλου που καθόταν κοντά… «Αν σταματήσουμε τώρα θα είναι σαν πρόωρη εκσπερμάτωση».

Και θυμίζω πως απλά γράφω τις σκέψεις μου. Λένε για το ποιος καθοδηγεί αυτό το κίνημα. Άκουσα πως αν δεν υπάρχει κάποια οργάνωση τότε δεν γίνετε τίποτα. Άκουσα ότι ξεκινάει από το τίποτα κερδίζει τίποτα. Αλλά ποιος είναι το τίποτα? Ο κόσμος που πολλοί πια δεν έχουνε να φάνε? Πιστεύω πως αυτή η δύναμη του κόσμου που δεν έχει δουλειά, που πεινάει, που του παίρνουν το σπίτι, που δεν έχει σε τίποτα να ελπίζει, μπορεί να ρίξει και να ανεβάσει κυβερνήσεις μπορεί να αλλάξει, να καταστρέψει να γεννήσει  πολλά πράγματα στο πέρασμα της. Το θέμα είναι το πώς θα λειτουργήσει και το τι ζητάει. Η δύναμη της μάζας μπορεί εύκολα να καθοδηγηθεί από δυνάμεις και να λειτουργήσει καταστροφικά για το μέλλον μας.

Κάποιοι διαμαρτύρονται για την μείωση των υπέρογκων μισθών τους, κάποιοι άλλοι γιατί δεν έχουν να φάνε. Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά μεταξύ τους. Το θέμα είναι που θα καταλήξει αυτή η οργή και αγανάκτηση… ελπίζω όχι σε ένα αλληλοσφάξιμο.

Πιστεύω πως το να βγούμε στο δρόμο είναι καλή κίνηση αρκεί να σκεφτόμαστε πριν πράξουμε και να μην μας παρασέρνει η μάζα. Είμαι πάντα απαισιόδοξος για την πορεία του κόσμου αλλά προσπαθώ να μην πιστέψω ότι είναι καθοδηγούμενη αυτή η κίνηση και προσπαθώ πολύ. Για αυτό ας σκεφτόμαστε πάντα πριν δράσουμε. Ωραία η επανάσταση που πιστεύω πως κοντεύει αλλά να μην ξεχάσουμε και το μετά. Έχω διαβάσει, ακούσει και σκεφτεί ένα σωρό σενάρια. Σχεδόν όλα είναι άσχημα. Ας προσέξουμε τι ζητάμε. Εμείς είμαστε ο κόσμος και εμείς αποφασίζουμε. Το θέμα είναι και τι μας έχουν βάλει μέσα στα κεφάλια μας τόσα χρόνια. Τις ιδέες που μας έχουνε περάσει και τα όνειρα αν ακόμα υπάρχουν.

Η πλειοψηφία πάντα με τρόμαζε γιατί η πλειοψηφία είναι μια μάζα που παρασέρνει. Ο μέσος άνθρωπος είναι ηλίθιος. Ο μέσος άνθρωπος μια ζωή πιστεύει πως έχει δίκιο. Γεμίσαμε δίκια. Για αυτό και τα περνάμε όλα αυτά. Ελπίζω να κάτσει να σκεφτεί όμως έστω για μια φορά λίγο πιο καθαρά και με λιγότερη ηλιθιότητα. Να σκεφτεί με αγάπη. Να σκεφτεί όχι μόνο για την πάρτη του.

Ο κόσμος θα μπορούσε να γίνει παράδεισος γιατί είναι παράδεισος. Αλλά οι περισσότεροι δεν μπορούν να δουν πέρα από τη δουλειά τους, πέρα από τα λεφτά τους, τα συμφέροντα τους, τον εγωισμό τους, το κόμμα τους, την τελεία τους και τις ιδέες που μας βάλανε στα κεφάλια, τη μαλακία τους. Δεν έχουν μάτια. Σπάστε τα δεσμά. Η αγάπη οδηγεί σε δρόμους άλλους. Σε δρόμους παραδεισένιους και θεϊκούς. Όλα είναι απλά. Είναι όλα τόσο απλά που φαίνονται κουτά, παιδιάστικα… αλλά έτσι είναι. Παιδιάστικα… Αγάπη…

Κόμματα, εξουσίες, θρησκείες, στρατοί, πολυτέλειες, αχαριστία, όπλα, χρυσάφια, πετρέλαια, δυναστείες, φυλακές, ψυχιατρεία, ηγέτες, υποκρισία, ψευτιά, καθοδηγητές…………

Σημαία η αγάπη. Η λύση είναι η αγάπη. Άνοιξε τα μάτια της καρδιά σου. Δες. Αγάπα. Σκέψου. Σκέψου για λογαριασμό σου πριν να είναι αργά…

Το τραγούδησε και η Καίτη Γαρμπή ρε παιδιά…

Και αν ξυπόλητη χορεύω, με σημαία μιαν αγάπη
κάντε άκρη

Γιώργος Μικάλεφ (the rotting one)