2 επεισόδια μιας νέας αρχής… με τη Σια Λιαροπούλου. Εκπομπή του σταρ που άφησε εποχή στο τρασοκάλτ…
Φυλακή, ξύλο, κέρατα, παιδιά, πρέζα & κάψιμο…
Μια γυναίκα, δύο άντρες, ξύλο στη μάνα, δουλειές δεν υπάρχουν, την Βούλα την αγαπάω, θα πεθάνω για εκείνη, θα σκοτωθώ…
1 επεισόδιο από τα μυστικά της Αγάπης, ξανά με τη Σία και με τη Νικολέτα δεν του έκατσε…
η τελική απόφαση της Χριστίνας που έχει πολλές σεξουαλικές εμπειρίες με παίδαρους και φοβάται μην ξεπέσει στο βλάχο…
«Απλά» ένα όμορφο τραγούδι, που προσφέρει μακάβρια παιδικά χαμόγελα, μέσα στη μαλακία της εποχής που ζούμε. Dumb ways to die…
Την ώρα που εσύ πλένεις τα βρώμικα πόδια σου, ο γείτονας κάνει πριβέ πάρτι με ακρωτηριασμένες πόρνες, φορώντας στολή Ζορό. Τραβάς το καζανάκι για να ταξιδέψουν τα σκατά στην αποχέτευση και ο ξαδέρφος σου το τραβάει για να εξαφανίσει τα υπολείμματα της γυναίκας του. Τραβηγμένες ιστορίες που… σίγουρα έχουν συμβεί.
Προσπαθούσα να καταλάβω τελευταία γιατί έχω εμμονή με τις ζωές των serial killers. Την ώρα που ζωγραφίζω θέλω να ακούω κάτι να απασχολώ τα αυτιά μου. Με βοηθάει στη συγκέντρωση. Βάζω λοιπόν με τις ώρες να παίζουν τα ντοκιμαντέρ που γυρίστηκαν για τον Albert Fish… τον βρικόλακα του Μπρούκλιν, τον Jeffrey Dahmer, τον Richard Ramirez ή Night Stalker, τον Ted Bundy, τον John Wayne Gacy… τον κλόουν που δεν θα θελες να καλέσεις στα γενέθλια του παιδιού σου, την Aileen Wuornos και τον πραγματικό leather face/Norman Bates/Buffalo Bill… Ed Gein. Όταν τα πρωτοκλασάτα ονόματα τελειώσουν, ψάχνω να βρω τους άλλους, τις μικρότερες φίρμες… και ανακαλύπτω μια απέραντη λίστα από ανθρώπους που “μεγαλούργησαν” στο χώρο, όπως τον Joel Rifkin, για τον οποίο έγραψαν οι εφημερίδες… “Ο Αμερικανός Τζακ Αντεροβγάλτης, ήταν ένας μοναχικός φλώρος που ποτέ δεν είχε κοπέλα”. Και μετά η κοινωνία απορεί… Ο Charles Starkweather και η κοπελιά του με τη ρομαντική τους ιστορία για πολλά όσκαρ, οι Leonard Lake & Charles Ng, ο Ottis Toole, o H.H. Holmes… ο πρώτος ίσως κατά συρροή δολοφόνος της Αμερικής κ.λ.π. κ.λ.π.
Η λίστα δεν τελειώνει ποτέ… Να τονίσω ότι αυτό το άρθρο δεν γράφτηκε για να εκθειάσω το έργο τους, αλλά για να μοιραστώ κάποιες σκέψεις και για να παραπέμψω τους υπόλοιπους άρρωστους/ενδιαφερόμενους στα ανάλογα, άρρωστα links.
Όταν βρίσκω και τους serial killers που έδρασαν στη χώρα μας, αισθάνομαι και λίγο πατριώτης παραπάνω. Ο δράκος του Σέιχ-Σου και ο δύσμοιρος Παγκρατίδης που φώναζε “μανούλα μου γλυκιά, είμαι αθώος”, η υπόθεση του “διάσημου” δράκου Παπαχρόνη, ο Δαγκλής και οι νεκρές ιερόδουλες, ο Παντελής Καζάκος & τα ρατσιστικά του εγκλήματα, ο Θεόφιλος Σεχίδης της καρδιάς μας… ο μακελάρης της Θάσου ή γιος του Φρανκενστάιν, οι Γερμανοί Ντουφτ & Μπασενάουερ που ήρθαν στην Ελλάδα για να κάνουν καριέρα ως κατά συρροή δολοφόνοι… και ο κατάλογος μεγάλος και γεμάτος πληροφορίες, βίντεο, φωτογραφίες, βιβλία, συνεντεύξεις…
…από το κανάλι του Rob Dyke που ασχολείται αρκετά με το θέμα
Δικαιολογώ τον εαυτό μου όταν ψάχνω με μανία να βρω τέτοιου είδους εγκληματολογικό υλικό, λέγοντας ότι θέλω να ξέρω πόσο μπορούν να ξεφύγουν οι άνθρωποι από τα όρια μιας πολιτισμένης κοινωνίας. Η μέχρι τώρα έρευνα, μου έχει δείξει ότι ένας άνθρωπος μπορεί να ξεφύγει πάρα πολύ και να απελευθερώσει τα κτηνώδη του ένστικτα, προβαίνοντας σε πράξεις που δεν μπορεί να χωρέσει ο νους του ανθρώπου, της κατσαρίδας ή μιας αρκούδας. Αλλά δεν είναι μόνο η ανάγκη της έρευνας ή η αίσθηση του τρόμου που κατά τους “ειδικούς” προσφέρει ευχαρίστηση σε μερίδα ανθρώπων. Είναι ίσως μια βαθύτερη ανάγκη κάποιας σκοτεινής πλευράς του εγκεφάλου μας ή απλά μια περιέργεια να δεις, να πάρεις μια γεύση από τον πιο μακάβριο θάνατο… λέω εγώ τώρα…
Joel Rifkin
Το υλικό που μπορείς να βρεις για το βίο και την πολιτεία των serial killers είναι άρρωστο και όταν φτάνει σε ακραία σημεία ώστε να σοκάρομαι, συνειδητοποιώ με χαρά ότι υπάρχουν ακόμα ποιο άρρωστοι αναζητητές από μένα. Φέρνοντας ένα παράδειγμα, υπάρχει μία σελίδα που το περιεχόμενο του είναι φωτογραφίες νεκρών γυναικών όπου εκθειάζεται η ομορφιά της καθεμίας… Παραμορφωτική νεκροφιλία και τέτοιες καταστάσεις. Νομίζω πως αυτή είναι η σελίδα… bestgore. Να αναφέρω και την κλασική πια σελίδα rotten dot com με τις αρρώστιες της. Πιτσιρικάδες τότε συζητούσαμε για τις φριχτές φωτογραφίες που έχει μέσα… τότε που το διαδίκτυο ήταν σπάνιο… αρκετά χρόνια πριν ο Σαμαράς μας βάλει wi fi…
Αυτά ήθελα να γράψω… Οι άρρωστοι & οι ερασιτέχνες εγκληματολόγοι, ας αναζητήσουν στο διαδίκτυο…
Υ.Γ.: Μια καταπληκτική Ελληνική σελίδα που είναι αφιερωμένη στο έγκλημα και περιέχει όπως είναι λογικό και πολλά άρθρα για serial killers, είναι το “έγκλημα και τιμωρία”.
Γιώργος Μικάλεφ
και στο φιλικό μας site Ἀσπάλαξ
Η Σοράγια (Itatí Guadalupe Cantoral Zucchi) εκτός ελέγχου μετά απ’ το επίμαχο φιλί στην «ανάπηρη» (Yuliana Peniche) και 4 λεπτά ωμής βίας προβάλλονται στις οθόνες μας… Σκηνή από τη Μαρία της γειτονιάς (Maria la del barrio). Μου το έστειλε ένας καλός παιδικός φίλος και είπα να το μοιραστώ.
τσεκάρετε εδώ για wikipediakes πληροφορίες
Ξυπνητήρι στις 6. Το αριστερό μου μάτι άνοιξε παρά τέταρτο και το δεξί παρά δέκα. Δεν είχα να πάω για δουλειά και η σκέψη του να βγω από το σπίτι, είχε να σχηματιστεί στο μυαλό μου εδώ και έξι βδομάδες. Έξω στον μπροστινό δρόμο θόρυβος, φωνές, πράγματα να σπάνε… μεγάλα πράγματα, ωραία, αξίας. Κατάφερα με μερικά σκουριασμένα βήματα να φτάσω ως την κουζίνα. Έφτιαξα κρύο καφέ, στιγμιαίο με λευκή ζάχαρη και γάλα. Υπέροχος όπως πάντα από την πρώτη γουλιά. Τάισα τα ψάρια. Είχανε γίνει σαν ιχθυόσαυροι. Τζάμια σπάγανε. Πολλά τζάμια. Δεν ξαφνιαζόμουν πια. Συνήθισα. Κοίταξα προς το παράθυρο το μπροστινό. Οι χοντρές πουά κουρτίνες κλειστές. Θυμήθηκα ότι κάποτε είχαμε γάτες εκεί έξω. Τις τάιζα μόλις σηκωνόμουν. Φαγώθηκαν όλες από την πρώτη μέρα… Είχε πέσει μαύρη πείνα από τα ξημερώματα. Ο κόσμος έτρωγε σκύλους, τα παιδιά του, τις γάτες… Έβαλα να ακούσω τις “νοκτούρνες” του Σοπέν.
…
Συνεχιζόταν ο σαματάς έξω. Τράβηξα ένα ελάχιστο την κουρτίνα να δω τι ήταν… Άλλος ένας γαμημένος βροντόσαυρος στη γειτονιά μας. Έκανε σμπαράλια όλα τα αυτοκίνητα που ήταν έξω παρκαρισμένα. Ένας γέρος του πετούσε πράσινες, πλαστικές καρέκλες και χριστοπαναγίες από το μπαλκόνι, αλλά ο βροντόσαυρος… στην ιουρασική του παπάρα. Πήγα για κατούρημα και μετά στην τραπεζαρία ή σ’αυτό που κάποτε ονομάζαμε έτσι. Ήταν μια απέραντη αποθήκη από κονσέρβες και μαλακίες μακράς διαρκείας. Άνοιξα για πρωινό μια κονσέρβα με καλαμάρι Καλιφόρνιας και μία με καλαμπόκι. Τα έβαλα σε ένα πιατάκι και πρόσθεσα αρκετό αλάτι Ιμαλαΐων. Ξεκλείδωσα με προσοχή τα πατζούρια και όταν βεβαιώθηκα ότι το πίσω μπαλκόνι μου δεν είχε καταληφθεί από αιμοδιψείς πτερόσαυρους, βγήκα να φάω το πρωινό μου. Ο γείτονας με χαιρέτησε από την απέναντι πολυκατοικία. Έπινε και αυτός νωρίς τον καφέ του όπως πάντα. Φορούσε το φαρδύ, κοντό, ροζ μπουρνούζι της κοντόχοντρής, ροζ γυναίκας του. Ήλπιζα να τον είχανε κατασπαράξει τίποτα λυσσασμένα αρμαντίλλο. Του ένευσα. Φάνηκε να χάρηκε που με είδε. Είχε την τηλεόραση στη διαπασών ο μαλάκας. Πάει γυρεύοντας σκέφτηκα να… και πριν προλάβω να ολοκληρώσω την σκέψη μου με μια φριχτή κατάληξη, με πρόλαβε η πραγματικότητα. Ένας τεράστιος γορίλας ύψους έντεκα μέτρων, ξεπετάγεται πίσω από την απέναντι πολυκατοικία, αρπάζει τον γείτονα με το δεξί του χέρι και τον καταβροχθίζει. Ρίχνει ένα ρέψιμο και εξαφανίζεται.
…
Τελείωσα το πρωινό μου, μπήκα μέσα και κλείδωσα τη μπαλκονόπορτα. Θρονιάστηκα στην ωραία μου πολυθρόνα και άνοιξα την τηλεόραση. Στο μπροστινό δρόμο εν τω μεταξύ, ο βροντόσαυρος ακόμα έκανε κακό χαμό. Παίζει να έφαγε και τον κωλόγερο από πάνω γιατί σταμάτησε να φωνάζει. Δεν τον συμπαθούσα και ποτέ είναι η αλήθεια. Η τηλεόραση έδειχνε πρωινάδικα σε επανάληψη. Μια ξανθιά με βυζιά στο ένα κανάλι, δυο μελαχρινές με βυζιά στο άλλο και τρεις άντρες με βυζιά σε ένα τρίτο. Το άφησα στο τελευταίο. Δεν υπήρχαν και πολλές επιλογές… Δεν περνάνε δυο λεπτά και διαφημίσεις. Ένα μουνί κατακλύζει την οθόνη… Ένα όμορφο μεγάλο μουνί που ξυριζόταν. Σταματάει να ξυρίζεται και οι τρεις μαλάκες με τα τρία ζευγάρια βυζιά συνεχίζουν να λένε ξενέρωτες, εμετικές μαλακίες και η ζωή συνεχίζεται… και η ζωή συνεχίζεται… Τελικά ο κόσμος δεν είναι και τόσο άσχημος… ή όχι?
Γιώργος Μικάλεφ
Σαββατοκύριακο! Η χαρά του παιδιού. Σχολείο γιοκ και μια μεγάλη επιλογή για πρωινή διασκέδαση μπροστά από ένα κουτί. Πόσα πολλά ωραία παιδικά βλέπαμε τότε. Μιλάω για τη δική μου γενιά του 85. Dragon Ball, Scooby Doo, κάντιλακ και δεινόσαυροι, Sailor Moon, τα Ρακούνς, οι Μούμιν, ο Καμπαμαρού, τα στρουμφάκια, Ντένις ο τρομερός, ο Mighty Max, ο Captain Planet, Flinstones, ο επιθεωρητής Σαϊνης, το μικρό μου πόνυ και μια ατέλειωτη λίστα από κοριτσίστικα ως τα σκληρά για αγόρια με πρόωρα χνουδωτά μουστάκια που είχαν κοπέλα απ’ το χωριό και δεν την ήξερες. Και μια μαύρη μέρα αποφασίζουν δυο τρία μεγάλα κανάλια (star δεν πιάναμε τότε εμείς στην Κέρκυρα) να κόψουν τα παιδικά και να βάλουν μαλακισμένες σειρές σε επανάληψη. Internet και downloads κλπ δεν έπαιζαν τότε σε εμάς και μια μαχαιριά δόθηκε στις παιδικές μας καρδιές. Στην ανάμνηση αυτής της αδικίας λοιπόν, ανεβάζω μερικά «παιδικά» από εκείνα που αγαπήσαμε…
κάντε μας και κανένα like στο φουμπού
Με αφορμή το άνοιγμα των σχολείων… ξαναπροτείνουμε Ginger Snaps.
“Ginger Snaps” 2000 Καναδάς. Σε σκηνοθεσία John Fawcett, με την Katharine Isabelle (Ginger) και τηνEmily Perkins (Brigitte), να υποδύονται δυο μισάνθρωπες αδερφές που μόνο από την εμφάνιση, ξεχωρίζουν στο σχολείο σαν το γάλα μες τις μύγες. Η ταινία ξεκινά με ένα μακάβριο project για το σχολείο, με θέμα τον θάνατο. Οι αδερφές Fitzgerald (που είναι αξιαγάπητες) ζουν σε μια γειτονιά που κάποιο τέρας (beast of Bailey Downs) τρώει κατοικίδια… το τέρας είναι ένας λυκάνθρωπος και όταν έρχεται σε επαφή με τις δύο αδερφές, οι ζωές τους αλλάζουν δραματικά. Πέρα απ’ το θέμα της λυκανθρωπίας, το “Ginger Snaps” είναι μια εξαίσια εφηβική ταινία με θέμα την διαφορετικότητα και τις προεκτάσεις της. Η ταινία κατέληξε σε μια εξαιρετική τριλογία. Τo “Ginger Snaps 2: Unleashed” και το “Ginger Snaps Back: The Beginning” που μας γυρνάει δύο αιώνες πίσω…
trailer
…
full movie
(προς το παρόν)
Σήμερα, Δευτέρα 7/9 στις 21:00, οι βραδινές περιπλανήσεις επιστρέφουν στο Ράδιο Ψαλίδι με μια εκπομπή αφιερωμένη σε στίχους ποιητών που αγαπήσαμε και σε βιβλία που διαβάσαμε τους καλοκαιρινούς μήνες κοντά σε θάλασσες ή σε βουνά, την περίοδο των διακοπών.
Οι παραγωγοί της εκπομπής, Χρήστος, Άννα, Μιχάλης, θα είναι και πάλι κοντά σας με σκοπό να ντύσουν τις νύχτες σας με ποίηση και μουσική. Συντονιστείτε στο Ράδιο Ψαλίδι. Τα λέμε σε λίγες ώρες λοιπόν. Όσοι πιστοί, προσέλθετε.
Ανοίγω την τηλεόραση να δω «τα νέα»…
Έφυγε χθες από τη ζωή ο Wes Craven και ο κόσμος του τρόμου πενθεί. Ήταν 76 ετών και έπασχε από καρκίνο στον εγκέφαλο. Γεννημένος στο Cleveland του Ohio, σπούδασε λογοτεχνία & ψυχολογία. Ξεκίνησε την καριέρα του στον κινηματογράφο γυρνώντας ταινίες πορνό hardcore με ψευδώνυμα, όπως ο ίδιος έχει ομολογήσει. Τη συνέχεια την αφηγούνται τα φιλμ του τρόμου που μας άφησε παρακαταθήκη… Δυο λόγια για κάποια αγαπημένα…
“The Last House on the Left” 1972 σε σενάριο και σκηνοθεσία Wes Craven και ο τρόμος ξεκινάει.
1977 “The Hills Have Eyes” σε σενάριο και σκηνοθεσία Craven. Μια οικογένεια μετά από ένα ατύχημα στο δρόμο πέφτει θύμα μιας οικογένειας αρρωστημένων κανίβαλων στην Αμερικανική στέπα. Για πολλούς η καλύτερη ταινία του Craven. Μπορείτε να την δείτε online στο youtube…
Το 1984 ο Freddy Krueger εισβάλει στους εφιάλτες των ανθρώπων και ο “Εφιάλτης στο δρόμο με τις λεύκες” στοιχειώνει από τότε τον ύπνο μας. Ένα διαμάντι τρόμου γραμμένο και σκηνοθετημένο από τον Craven. Για την ιστορία, είναι η πρώτη ταινία που παίζει ο νεαρός τότε Johnny Depp.
1996 “Κραυγή Αγωνίας/Scream” η πρώτη ταινία τρόμου που είδα στην μεγάλη οθόνη. Ήμουν 12 χρονών τότε και καθόλου εξοικειωμένος με τις ταινίες τρόμου. Το scream ήταν από τις ταινίες που με έκαναν να λατρέψω φανατικά αυτό το είδος. Γρήγορα θεωρήθηκε κλασική στον χώρο και ο δολοφόνος(?) του Scream βρήκε τη θέση του δίπλα στον Leather Face, τον Krueger, τον Jason Voorhees και τους λοιπούς ήρωες μας.
Την πλήρη φιλμογράφια του Wes Craven μπορείτε να τη βρείτε εδώ
One, two, Freddy’s coming for you.
Three, four, Better lock your door
Five, six, grab a crucifix.
Seven, eight, Ya better stay awake.
Nine, ten, He’s back again.
Γιώργος Μικάλεφ
