Ένα ευχάριστο εικαστικό βιντεάκι, πολύ μικρού μήκους, με ίχνη stop motion από την Family Films (Corfu) δια σάπιου χειρός, Γεωργίου Μικάλεφ.
links:
I.
Τέχνη είναι το τρύπιο στομάχι του Bukowski
Το βρακί της O’Keefe
Η κλεπτομανία του Picasso
Το δέρμα που ανατρίχιασε στο ουρλιαχτό του Ginsberg
και τα αυτιά που τον άκουσαν να κλάνει
Τέχνη σήμερα, δεν είναι οι τουρίστες της Avenue Montaigne
ούτε όλοι οι φετιχιστές της Λουτετία
Στο διάολο οι πρωτεύουσες της τέχνης
Τα πατσουλιά & οι σέλφι στον πύργο Ηλίας
Η σύγχρονη τέχνη γεννιέται στη Συρία
Στα μάτια και στα όνειρα ανταρτών γεννιέται η τέχνη
Τέχνη… ζωή, έρωτας, ελευθερία
Στο διάολο οι τουριστικές αποστειρώσεις
Σκατά στον τάφο της Αμφίπολης
Δυο ίντσες του Αλέξανδρου…
II.
Κλειστές για την επόμενη δεκαετία οι γκαλερί
Άνευροι κριτικοί κινηματογράφου
Οι φιλελεύθερες φυλλάδες
αρνούνται πεισματικά να πεθάνουν
Ανώδυνη τέχνη σε μια επώδυνη ζωή
Χορευτικά σόου της χούντας
και μπάρμπεκιου λαχανικών
για σαρκοφάγους μυοπόταμους
έτσι για να περνάει η ώρα…
Η αισθητική εθνικιστικής νεολαίας
Παιδικές ζωγραφιές ενός φασίστα
Οι φασίστες δεν έχουν ψυχή
Η Τέχνη δεν υφίσταται χωρίς…
Γεννιέται σάπια, στο λευκό ταβάνι του νοσοκομείου
στα μάτια ενός σπασμένου αγοριού που τον κοιτάζει
για μέρες χωρίς να μπορεί να περπατήσει
Στο μουστάκι του παιδιού στο διπλανό κρεβάτι
Στο σχεδόν ακρωτηριασμένο του πόδι
Στο άγνωστο του διαδρόμου
και στο κλάμα της προϊσταμένης…
Το παιδί αρνείται να μεγαλώσει
Τα κόκκαλα αρνούνται να σταματήσουν να πονάνε
Το ακρωτηριασμένο χέρι του Άγιου Σπυρίδωνα
III.
Τα καρφιά στα χέρια του εσταυρωμένου
στην πολυκατοικία απέναντι
Ο ποιητής, μετανιωμένος
Δεν υπολόγισε σωστά το χρόνο
Προσπαθεί μονάχος, να σταματήσει την αιμορραγία
Το σχοινί δεν άντεξε το βάρος της χοντρής
IV.
Ο πρωθυπουργός μόνος στην εξοχική του κατοικία
βλέπει φιλαράκια και τραβάει μαλακία
Μια αργόσυρτη κλανιά ακούγεται & ένα χαμόγελο περηφάνιας σκάει
Η βροντερή πρωθυπουργική κλανιά
κόστισε τη ζωή ενός αποστειρωμένου γάτου και δύο κουναβιών
Νερωνισμός στην τέχνη
Μια αγχωμένη μαλακία στη σκοπιά
Ο απεγκλωβισμός του νεκρού νεοσύλλεκτου
από τον καταχεσμένο καμπινέ…
της ενηλικίωσης & της ανδρείας
V.
Τέχνη είναι ο κώλος της Belladonna, της Grey & της Rain
Και όχι ενός Γερμανού εκκεντρικού φωτογράφου
σε μια γκαλερί μοντέρνας τέχνης στην ψωλοκώσταινα.
Οι νεκροί ζωντανεύουν
Ο Βαν Γκογκ ξερνάει τα λάδια του
στην όψη της ομώνυμης φίρμας
Το στομάχι του, άδειο σαν τις τσέπες του
και δοξασμένο σαν την αγάπη του αδερφού του
VI.
(έθνο)κάθαρση σε υπόθετο…
Γιώργος Μικάλεφ
Ο διάδρομος Κ-8 του “Μουσείου Νεκρών Αντικειμένων” αποτελούταν από ζώα των Αβοριγίνων της Κεντρικής Αυστραλίας που είχαν εξημερωθεί κατά τη διάρκεια του 13ου αιώνα. Στα αόρατα ηχεία ακουγόταν ο τελευταίος δίσκος του Μελιτζανιά. Μονάχα που είχαν βάλει όλα τα τραγούδια να παίζουν ταυτόχρονα… Εκνευρισμένος από την ιεροσυλία αυτή προχώρησα στην αίθουσα Α-68, χωρίς να δω ούτε τα ιερά σκηνώματα των Καβουρό, ούτε τον τελευταίο κοάδειλο…
Η αίθουσα Α-68 ήταν δίπλα στην Β-59 και απέναντι στην Ι-92… γεγονός που με άγχωνε τρομερά κυρίως για παιδιάστικους λόγους. Κάθισα πάνω σε έναν γέρο-τραπεζάκι και έβγαλα από την τσέπη μου μια ωραία σοκολάτα αμυγδάλου. Την έφαγα βιαστικά και στη συνέχεια ήπια φυσικό χυμό πορτοκάλι με βανίλια και αλεσμένα δαμάσκηνα… συνδυασμός εκρηκτικός για το στομάχι ενός φίλου μου οστρακολόγου.
Όμορφη μέρα ήταν. Το περπάτημα στην οδό Τρόμπολα μου προκαλούσε πλήξη και ο ήλιος εκεί ψηλά μου θύμιζε ακόμα περισσότερο τον σοσειαλεισμό στην Αιλάδα. Η επίσκεψη σε ένα μουσείο λειτουργεί πάντα αντικαταθλιπτικά στην πονεμένη ψυχή ενός αποχυμωτή.
Προχώρησα στον καλλιτεχνικό διάδρομο Κ-15 και πέρασα στην αίθουσα της σύγχρονης πρωκτικής τέχνης που παρουσίαζε φέτος ανδρικές κωλοτρυπίδες. Όλα τα εκθέματα βρισκόταν πίσω από πολύ χοντρό γυαλί που σε συνδυασμό με το φωτισμό, προσέβαλαν έντονα την ευαίσθητη αισθητική μου. Στα δεξιά μου ήταν ένας βαλσαμωμένος κώλος ανοιγμένος πάνω σε ένα πιάνο και αριστερά μου ήταν ένας βαλσαμωμένος κώλος ανοιγμένος κάτω από ένα πιάνο. Ένα εξημερωμένο ρακούν με πλησίασε και μου είπε πως ο καλλιτέχνης ήθελε να σοκάρει το πιάνο. Του είπα ότι αν ήθελε να σοκαριστούν άσχημα τα πιάνα, να τα πάρω μαζί μου στο σπίτι δυο φίλων που μόλις βγήκαν απ’ το ψυχιατρείο. Αρνήθηκε να μου τα δώσει υποστηρίζοντας ότι τα πιάνα είχαν δεχθεί αρκετό σοκ από τις δυο κωλοτρυπίδες και ότι το γυαλί δεν τα άφηνε να βγουν από το φυσικό περιβάλλον. Δεν είχα καμιά διάθεση να φέρω αντίρρηση ή να διαφωνήσω, γιατί σίγουρα το ρακούν ήξερε πολλά περισσότερα περί τέχνης σε σχέση με ένα ηλεκτρονικό στραβοκατσάβιδο που είχα δει πέρσι σε προσφορά σε κάποιο φούρνο στη Γαρίτσα.
Αποφάσισα να συντομεύσω την επίσκεψη… η γυναίκα μου θα με περίμενε για φαγητό και δεν είχα προλάβει ακόμα να ψωνίσω σαλάμι για τη σαλάτα αλλαντικών που ήταν τόσο απαραίτητη στην καθημερινή μου διατροφή. Η συντομότερη έξοδος ήταν η Ε-34… οπότε έπρεπε να περάσω από τον διάδρομο Ι-6 που ήταν γνωστός στους κύκλους μας ως “ψωλοδιάδρομος”, εξαιτίας των εκθεμάτων του…
Στην αρχή του διαδρόμου στα δεξιά, βρισκόταν ένα μεγάλο νεκρό ψάρι που βρωμούσε φριχτά. Από το στόμα του εξείχε ένα ζαρωμένο μακρύ πέος. Στο ταμπελάκι έγραφε ότι ήταν το πέος του Όσιρι. Ενδιαφέρον μου φάνηκε αν και δεν ήξερα αν μύριζε πιο πολύ το ψάρι ή το πουλί του Όσιρι… Προχώρησα και είδα τον θηριώδη Φαλλό του Πρίαπου στα αριστερά, ένα ομοίωμα του Πάνα σε θριαμβευτική στύση στα δεξιά & το θαυματουργό πέος του Φρέιρ στο οποίο έπεφτε τρελό προσκύνημα και λατρευόταν πολύ περισσότερο από το πέος του Σίβα. Είδα και άλλα πολλά μέχρι να φτάσω στην έξοδο αλλά εντύπωση μου έκαναν μόνο τα ψωλομοιώματα από το Kanamara Matsuri. Πριν την έξοδο υπήρχε και πωλητήριο με φαλλογλειφιτζούρια, φαλλοσοκολάτες & ψωλογλυφίδες…
Ήταν ένα γεμάτο πρωινό και γεμάτος έμπνευση αγόρασα μισό κιλό σαλάμι από τον μανάβη που ήταν δίπλα στο συνοικιακό μουσείο και έκανα κίνηση για το σπίτι. Στο δρόμο έγραψα ένα βιβλίο με ποιήματα. Μπαίνοντας σπίτι, φίλησα την όμορφη γυναίκα μου, έφαγα το υπέροχο φαγητό που μου είχε ετοιμάσει και της είπα “σ’αγαπώ“. Την ίδια ώρα ο γείτονας, κάνοντας πρακτική στο καινούριο του τρομπόνι, έπαιζε εναλλάξ τον εθνηκώ ίμνο & τον γλάρο της Βουγιουκλάκη…
Γιώργος Μικάλεφ
ΥΓ: Τα like δεν μας έβλαψαν ποτέ. Το like farming μας αρρωσταίνει… facebook.com/georgemicalefcreations https://www.facebook.com/ekdoseistokolo/
Ήταν το μεσημέρι μιας ανοιξιάτικης μέρας που ξεκίνησε με δυνατό πονοκέφαλο και ένα σωρό ανούσιες υποχρεώσεις. Στο τραπέζι της κουζίνας ο μικρός μου φίλος, που δεν είχε βάλει μπουκιά στο στόμα του, μου εξομολογήθηκε ότι τα παιδιά στο σχολείο τον κοροϊδεύουν. Του βγάλανε και κάποιο όνομα που εκείνη τη στιγμή δεν το θυμόταν ή πιο πιθανό να ντρεπόταν να το αναφέρει. Τον ρώτησα πόσα ήταν αυτά τα παιδιά και μου απάντησε…
-Πολλά
-Όταν λες πολλά πόσα? 20?
-Όχι πιο λίγα
-30?
-Όχι πιο λίγοι
-10?
-Πιο κάτω.
-Πέντε?
-Ναι!
Προσπάθησα να τον καθησυχάσω λέγοντας του ότι τα παιδιά σε αυτή την ηλικία πολλές φορές μπορεί να είναι σκληρά και δεν καταλαβαίνουν και άλλες τέτοιες μαλακίες που το φοβισμένο μυαλό ενός οχτάχρονου δεν χαμπαριάζει με τέτοια επιστημονικά… Μόλις συνειδητοποίησα ότι αυτά που έλεγα δεν είχαν κανένα νόημα για τον μικρό μου φίλο, τον καθησύχασα πραγματικά λέγοντας του ότι θα πάω στο σχολείο στο δεύτερο διάλλειμα να τακτοποιήσω το θέμα. Τότε ο μικρός ηρέμισε και επιτέλους ξεκίνησε να τρώει ένα μεγάλο κομμάτι πίτσα.
Το κεφάλι μου ήταν έτοιμο να σπάσει και το στομάχι μου ήταν σε μαύρα χάλια. Έφτιαξα μια ζεστή σοκολάτα και ξάπλωσα στο κρεβάτι μου. Το μόνο που ακουγόταν στο δωμάτιο ήταν τα πουλιά απ’ έξω και ο μικρός στον υπολογιστή που έπαιζε ένα παιχνίδι με πρόβατα. Ξάπλωσα ανάσκελα και έκλεισα τα μάτια μου. Δεν την πάλευα με τίποτα. Κατέβασα τη σοκολάτα μου με τρεις ρουφηξιές και άρχισα να σκέφτομαι…
Μετά από μισή ώρα κουράστηκα να σκέφτομαι και σταμάτησα…
Το πρωί ο μικρός πήγε σχολείο χαρούμενος. Μού είχε εμπιστοσύνη. Πίστευε πως η παρέμβαση μου θα άλλαζε το καθημερινό του μαρτύριο. Δεν έπρεπε να τον απογοητεύσω… Πήρα τηλέφωνο τον Τζίμη.
Το κουδούνι χτυπάει. Τα παιδιά ορμάνε στην αυλή χαρούμενα φωνάζοντας. Τα παιχνίδια αμέσως ξεκίνησαν. Κυνηγητό η τρίτη τάξη με τη Δευτέρα, οι πιο μεγάλοι μπάσκετ και άλλοι παίζανε μήλα. Δυο περίεργες φιγούρες εμφανίζονται στο χωμάτινο δρομάκι στο πλάι του Δημοτικού σχολείου. Ο υποφαινόμενος με μια γελοία πλαστική μάσκα σκύλου και ο Τζίμης με μια τρομακτική λαστιχένια μάσκα λυκάνθρωπου. Με την σκυλήσια όσφρηση μου οσμίστηκα τα πέντε αρχίδια που πουλούσαν τσαμπουκά στον μικρό. Τα έδειξα στον Τζίμη με το μυαλό μου. Δεν χρειαζόταν δεύτερη κουβέντα…
Πηδήξαμε τα κάγκελα και βρεθήκαμε μέσα στην αυλή. Τα παιδάκια μας κοιτούσαν με απορία. Δεν έπρεπε να χάσουμε χρόνο. Ορμήσαμε τρέχοντας προς τα πέντε αρχίδια που μας κοίταξαν και γέλασαν με τις μάσκες μας. Ένα μας έδειξε και κάτι πήγε να πει αλλά δεν πρόλαβε… η κλωτσιά που έφαγε στο στομάχι ήταν αρκετή για να το βουλώσει. Ο Τζίμης άρπαξε το πιο αδύνατο από τα πέντε και αφού το γύρισε τρεις φορές στον αέρα το πέταξε στις βατσουνιές. Αυτό γεμάτο αγκάθια έβαλε τα κλάματα και ούρλιαζε προσπαθώντας να ελευθερωθεί από τα βάτα. Την ώρα που χάζευα το μαλακισμένο με τα αγκάθια, έφαγα μια γερή κλωτσιά στα αρχίδια και λύγισα… άρπαξα το μικρό γαμήδι, του κατέβασα τα βρακιά και του έριξα μια γερή γροθιά στο μάτι. Έπεσε κάτω και δεν ξανασηκώθηκε μέχρι να φύγουμε.
Μέσα στη μάχη τα παιδιά γύρω-γύρω ούρλιαζαν, γελούσαν, άλλα κλαίγανε και κάποιοι μικροί ρουφιάνοι τρέξανε στο γραφείο να ζητήσουν βοήθεια. Ο μικρός μου φίλους κοιτούσε διακριτικά από απόσταση με ένα χαμόγελο ευχαρίστησης. Για σένα μικρέ, είπα από μέσα μου καθώς κυνήγησα το μικρό κάθαρμα που πήγε να ξεφύγει και του έριξα μια τρικλοποδιά. Εκείνο σύρθηκε στην άσφαλτο γδέρνοντας άσχημα τα γόνατα του. Δεν το λυπήθηκα… Την ίδια ώρα ο Τζίμης σώριαζε καταγής τον τελευταίο της συμμορίας μετά από μια άγρια μάχη. Εγώ άρπαξα τον δικό μου γδαρμένο αλήτη, τον σήκωσα ψηλά και τον πέταξα πάνω στο κλαιγόμενο αρχίδι που είχα ρίξει πριν μέσα στα βάτα.
Η αποστολή επετεύχθη. Έκανα σήμα στον Τζίμη και αρχίσαμε να τρέχουμε προς τα κάγκελα. Στο δρόμο μας βρέθηκε ο διευθυντής του σχολείου μαζί με τη δασκάλα της έκτης. Ο Τζίμης ο λυκάνθρωπος έβγαλε από τη μέση τον χοντρομαλάκα με μια αεροκλωτσιά και εγώ αντιμετώπισα την νεαρή δασκάλα με μια γροθιά στο όμορφο γαλακτερό πρόσωπο της. Πηδήξαμε τα κάγκελα με ένα αξιοζήλευτο ακροβατικό σάλτο και χαθήκαμε στο δρομάκι και μετά κρυφτήκαμε μέσα στον σκοτεινό υπόνομο.
Την ίδια μέρα τα κανάλια βούιξαν. Όχι μόνο του νησιού αλλά και ολόκληρης της χώρας. Όλοι έλεγαν για την παράδοξη, άλογη, αισχρή και θρασύτατη επίθεση σε μαθητές και εκπαιδευτικούς δημοτικού σχολείου από τραμπούκους της δεξιάς.
Για μας όμως δεν ήταν έτσι… Εμείς χτυπήσαμε το θεσμό στα αρχίδια. Κάναμε τον μικρό μας φίλο περήφανο. Τώρα πια δεν φοβάται να πάει στο σχολείο, ούτε μένει νηστικός τα μεσημέρια. Τα πέντε άτριχα αλλά μελανιασμένα αρχίδια, παρακολουθούν ακόμα ψυχολόγους, δεν μιλάνε ιδιαίτερα και στα διαλείμματα κάθονται μέσα στην τάξη αμπαρωμένα…
Γιώργος Μικάλεφ
*Απόσπασμα από το βιβλίο του Γιώργου Μικάλεφ «Σάπιες ιστορίες» 2013
Μετά από μια ολίγον τι «ψόφια περίοδο» οι εκδόσεις μας και η σελίδα μας θα επιστρέψουν ξανά από Σεπτέμβρη αρκετά ζωντανές, ξανά στη ζωή και τέτοια… Αλλαγές στη ζωή, αλλαγές στους ανθρώπους, αλλαγές στο κόσμο, αλλαγές… Τα σκατά να κυβερνάνε, οι φασίστες τη δουλειά τους, το ποτάμι να κυλάει, η ελιά να κλαδεύεται, ο Άγιος να μας σώσει, πόλεμος να μας λένε ότι καραδοκεί σε κάθε γωνιά, κεφάλια να κόβονται από χριστιανούς, μουσουλμάνος & τον Άι Βασίλη, τα μέσα μαζικής μαλάκυνσης να έχουν ξεφύγει εντελώς… Και κάπου εδώ έρχομαι εγώ και εσείς να γράψουμε ξανά καμιά αράδα… Τα λέμε λοιπόν σύντομα… Καλά να είμαστε και να μην κοιτάμε μόνο ΤΟ(ν) ΚΟΛΟ μας… Ραντεβού τον Σεπτέμβρη.
Γιώργος Μικάλεφ
Μέσα στο χαμό που γίνετε τούτες τις μέρες, είπα να βγάλω κάτι βαρύ και ανάλαφρο που ετοίμαζα εδώ και λίγο καιρό: Σάπιες ιστορίες… Μια συλλογή από κείμενα, ιστορίες και λοιπά παράλειπα που έγραψα απ’ το 12 έως το 13. Κάποια έχουν δημοσιευτεί σκόρπια και κάποια παρουσιάζονται για πρώτη φορά σε αυτό το ψηφιακό βιβλίο απ’ τις διαδικτυακές εκδόσεις “Το Κόλο”. Ομοιότητες προσώπων & καταστάσεων με την πραγματικότητα, καμιά φορά παίζει και να είναι τυχαίες. Την γραφή μου δεν την χαρακτηρίζει ευτυχώς η «ωριμότητα» όπως και τη ζωγραφική μου. Όσοι έχετε διάθεση να με διαβάσετε μπορείτε να κατεβάσετε τις Σάπιες Ιστορίες σε pdf (δωρεάν εννοείτε)… http://www.mediafire.com/download/739h5a3urgb1ogd/sapies_istories.pdf ή να τις διαβάσετε online… http://issuu.com/george84/docs/sapies_istories. Αυτά για την ώρα… Τα ξαναλέμε…
Οι μισθοφόροι της εξουσίας δε διαφέρουν ανά τη Γη…. Το χρώμα του δέρματος είτε είναι πράσινο, είτε μωβ, είτε λευκό… είναι παγερά αδιάφορο και ανούσιο… Οι μισθοφόροι του κράτους έχουν στολές, αλεξίσφαιρα γιλέκα, πατρίδα, μισθό, δίκιο, ιδανικά, ιδέες, φτηνά εισιτήρια, κερασμένα ποτά & νόμιμα όπλα… Πάνω απ’ όλα να μη κάμψουμε το ηθικό των ενόπλων δυνάμεων φωνάζουν στις μέρες μας γιατί ο εχθρός καραδοκεί σιγοψιθυρίζουν. Και ο κόσμος πεινάει και οι ένοπλες δυνάμεις τραβάνε μαλακία και απειλούνται από κλασικούς εικονογραφημένους εχθρούς όπως ο Τζόκερ, οι Ντάλτονς, οι Τούρκοι και η Μάτζικα Ντε Σπελ… Ο εχθρός δεν είναι ο Τούρκος ή ο Αλβανός. Ο εχθρός δεν είναι ο Πακιστανός και ο Νέγρος. Ο εχθρός είναι στον καθρέφτη… Τσάκισε τα γυάλινα μούτρα του, μάτωσε τις γροθιές σου με τα θραύσματα και ξύπνα…
.. . ..
Ο εχθρός είναι το κομματόσκυλο στους διαδρόμους των σχολών, ο μπάτσος που μας στερεί το Κυριακάτικο μπάνιο… Ο εχθρός είναι ο δημόσιος υπάλληλος που χρηματίζεται, ο ρουφιάνος που το παίζει φίλος και ο ελεγκτής του λεωφορείου που τραβολογάει το παιδί με τα μακριά μαλλιά και τη σχολική τσάντα… Ο εχθρός κυκλοφορεί στο δρόμο. Μας χαιρετάει στους προεκλογικούς αγώνες και μας δίνει το χέρι. Είναι το μουνόπανο που η λύσσα του για εξουσία, μπορεί να εκπληρωθεί μόνο χτυπώντας τη γυναίκα του ή γαμώντας «πουστόνεα» στο στρατό. Ο εχθρός είναι το αδύναμο παιδί που τις έτρωγε και τώρα θέλει να αντιστραφούν οι ρόλοι… και τώρα δέρνει αυτό τους αδύναμους… και τώρα γράφτηκε και στο λαϊκό σύνδεσμο για να χτυπάει με ιδανικά και πατρίδα. Και τώρα άντε γαμήσου…
.. . ..
Ξύπνα για όνομα του Χριστού και της Παναγίας.
.. . ..
Ξύπνα… μάθε να αγαπάς… ξέχνα να σκοτώνεις…
.. . ..
Και άλλαξε τους τον Αντίχριστο τούτο το Χειμώνα…
Γιώργος Μικάλεφ
Κατά συρροή δολοφόνοι, μανιακοί, τέρατα από άλλους πλανήτες, σχιστομάτικα φαντάσματα, γιγάντια μυρμήγκια, λυκάνθρωποι, βρικόλακες, σατανιστές, δαιμονισμένοι, μωρά δολοφόνοι… με δύο λόγια… ταινίες τρόμου! Κλειδώνεις την πόρτα, κλείνεις τα φώτα και διαλέγεις την πιο ασφαλή θέση. Αν είναι και χέσιμο η ταινία να εύχεσαι να μην χρειαστεί να πας στην τουαλέτα. Ο δολοφόνος μπορεί να είναι μέσα στην ντουζιέρα ή να τον αντικρίσεις στον καθρέφτη και να πάθεις καρδιακό επεισόδιο (αν είναι και ο Candyman τότε είναι που τη γάμησες). Καλά, αν θες να πας και στην κουζίνα τότε ας το καλύτερα. Μπορεί να βρεθείς με όλα τα μαχαιροπίρουνα καρφωμένα πάνω σου ή να βρουν το κεφάλι σου στο ψυγείο.
Είτε βρίσκεσαι σε πόλη είτε σε επαρχία, κινδυνεύεις το ίδιο. Ο Jason μπορεί να σκορπίσει τον θάνατο από μια κατασκήνωση, μέχρι στο Manhattan ή ακόμα και στο διάστημα! Το θέμα είναι, θα πας από την μαχαίρα του Jason ή από τα ζόμπι που στο “Κακό” έτρωγαν τους Αθηναίους?
Ακόμα και ο ύπνος έγινε επικίνδυνος όταν έχεις να κάνεις με τον Freddy. Ποιος δεν τρόμαξε όταν πρωτοείδε τον «εφιάλτη στο δρόμο με τις λεύκες»? Θυμάμαι τον νεαρό Johnny Depp να τον καταπίνει το κρεβάτι του και έναν πίδακα αίματος να εκτοξεύεται στο ταβάνι! Ίδια μοίρα είχε και ο Kevin Bacon στο πρώτο “Παρασκευή και13” που βρήκε τραγικό θάνατο στο κρεβάτι του, από ένα μαχαίρι που τον διαπέρασε! Δεν το κρατούσε πάντως ο Jason… αν το ήξερε η Drew Barrymore στο “Scream” θα είχε γλιτώσει τον γκόμενο της από το ξεκοίλιασμα! Η τελευταία, ήταν η πρώτη “τρομακτική ταινία” που είδα στον κινηματογράφο.
Ήμουν δώδεκα χρονών και από τότε εθίστηκα άσχημα. Πήγαινα στο video club και νοίκιαζα αποκλειστικά ταινίες τρόμου. Διακόσες δραχμές η κασέτα για τρεις μέρες. Τρέλα!!! Τώρα δύο ευρώ για μία. Είχα δει φοβερές ταινίες όπως “Το Ξύπνημα Των Θρύλων”, “Ginger Snaps”, “Εξορκιστής”, “Hell Of The Living Dead” και αμέτρητες άλλες παλιές και πιο καινούριες.
Με την εξάπλωση του internet, ανοίχτηκαν άλλοι ορίζοντες. Εκεί που περίμενες μια ταινία στον κινηματογράφο ή σε κασέτα στο video club, την κατεβάζεις αμέσως και την βλέπεις ή την παίρνεις από τον “my friend” από την Σενεγάλη. Η συγκίνηση του κινηματογράφου όμως δεν συγκρίνεται (ούτε το ψάξιμο στα ράφια των video club).
Συγκίνηση προκαλεί και η αντίδραση της πλειοψηφίας του θηλυκού πληθυσμού. Το καλοκαίρι είδαμε με μια φίλη το “The Strangers” ή στα Ελληνικά “Κλείδωσες?”. Ήταν και η κοπέλα μου μαζί, αλλά πέρασε την περισσότερη ώρα έξω, και την υπόλοιπη στην αγκαλιά μου με κλειστά τα μάτια και τα αυτιά. Είχα καιρό να δω τόσο καλή ταινία. Αν δεν την έχετε δει, μην χάνετε χρόνο! Θυμάμαι επίσης το “The Texas Chainsaw Massacre”, το remake. Ήταν αρκετά καλό. Τα ουρλιαχτά στην αίθουσα ήταν αρκετά για να σε κουφάνουν. Μες την αρρώστια ξεχώριζε το ιδρωμένο κορμί της Jessica Biel από το “Seven Heaven”. Πολύ καλό ήταν και το “The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning” που είχε αρκετή καφρίλα και εξηγούσε πως και γιατί ξεκίνησαν να σφάζουν. Τον πρώτο “σχιζοφρενή δολοφόνο με το πριόνι” (1974) του Hooper, όταν τον είδα σε κασέτα για πρώτη φορά, έμεινα μαλάκας από το ποσοστό αρρώστιας της ταινίας! Ήταν μεγάλη καφρίλα. Μια οικογένεια μες την παράνοια και ένα κτήνος με δερμάτινη μάσκα (Leatherface) και αμφιλεγόμενα γρυλίσματα!
Ο Tobe Hooper λίγα χρόνια αργότερα μας προσέφερε ένα ακόμα αριστούργημα, το “Eaten Alive” (1977). Ο Hooper κινείται στα ίδια αιματηρά μονοπάτια με τον σχιζοφρενή με το πριόνι. Εδώ δολοφόνος είναι ένας περίεργος ιδιοκτήτης ξενοδοχείου, που έχει για φίλο έναν αχόρταγο κροκόδειλο!
Οι ταινίες τρόμου, είτε τις βλέπετε στον υπολογιστή, είτε στον κινηματογράφο, είτε σε dvd ή όπου αλλού, προσφέρουν ένα μοναδικό συναίσθημα ζεστασιάς που δεν θα το βρείτε αλλού. Είναι ένας ολόκληρος κόσμος με τα καλά του και τα στραβά του, που μας περιμένει να τον εξερευνήσουμε σαν μικρά παιδιά. Από τις νοσταλγικές ταινίες της Hammer, μέχρι τα σύγχρονα remake του “Dracula”. Από τον Hooper και τον “Leatherface”, μέχρι την οικογένεια του Rob Zombie στο “The Devil’s Rejects”. Από το αλλόκοτο “The Blair witch project”, μέχρι το χεσμεντέ “Rec”… ο κατάλογος είναι ατελείωτος. Ευτυχώς έχω και πατζούρια! Καλό χέσιμο!
Γιώργος Μικάλεφ
*από το πρώτο τεύχος του περιδικού Το Κόλο
Kολοχαρτον: από τις Εκδόσεις Το Κόλο 