Κλεισμένος μέσα σε κόσμο δικό μου, την ώρα που τα κτήνη κοιτάνε πώς να σπάσουνε τις σάπιες πόρτες τις αμπαρωμένες, κάθομαι ήρεμος και βλέπω γύρω μου παιδιά που ξέρουν να αγαπάνε. Σαν πλησιάζω το παράθυρο βλέπω πίσω απ’ το τζάμι ανθρώπους που περιμένουν ένα ματωμένο χέρι να τους υποδείξει τον φετινό τους στόχο. Το χέρι κατευθύνεται χωρίς ενοχές και δείχνει μια γωνιά. Στη γωνιά αυτή βρίσκονται κάτι σκουριασμένοι απόκληροι… παιδιά ενός ξένου Θεού. Τα χέρια των ανθρώπων σκληρά σαν πέτρα και το αίμα στις φλέβες μολυσμένο με μίσος… μίσος τυφλό που πια δεν μπορεί να εκτονωθεί ατιμώρητα σε κορμί γυναικείο. Η μάζα με τρομάζει… Πάω να κλείσω το παράθυρο αλλά ξέχασα πως δεν έχω μπατζούρια, ούτε κουρτίνες. Δεν θέλω να βλέπω αλλά πρέπει… πρέπει να δω τη κτηνωδία του θηρίου. Πρέπει να δω και πρέπει κάποτε να πράξω… Τα μάτια αρνούνται να κλείσουνε και τα χέρια αρνούνται να χτυπήσουν ξένη σάρκα. Τα χείλη μου μονάχα γελούν και μου θυμίζουν πως ποτέ δεν θα μου λείψει το κρέας…
Και κάθομαι στο τραπέζι δίπλα στο παράθυρο και χαζεύω μια άδικη πρωτόγνωρη για τα μάτια μου σφαγή. Ανοίγω την ασπρόμαυρη τηλεόραση και χαζεύω μια σφαγή που πια μας έγινε συνήθεια. Και σηκώνομαι και λέω στη Μαρία να γυρίσουμε σπίτι με τη μηχανή. Και γυρνάμε μέσα σε δρόμους σκοτεινούς πνιγμένους στα βάτα. Σαν φτάσουμε στο κουρελιασμένο σπίτι που αγάπη θυμίζει, βλέπω ανθρώπους που από καιρό είχα χάσει και εκείνοι χαίρονται που με βλέπουν και με αγκαλιάζουν… μα εγώ τρέχω να φύγω γιατί φοβάμαι μην ανακαλύψουν ότι η καρδιά λείπει από το στήθος μου. Και η Μαρία τρέχει πίσω μου και φεύγει μαζί μου ώσπου στο δρόμο χάνεται και αυτή σιγά-σιγά και μαζί της και τα δέντρα και ο ουρανός και τα χώματα. Και να ‘μαι πάλι εδώ μόνος, νοιώθοντας τύψεις για μια μεγάλη προδοσία. Και να ‘μαι πάλι μόνος με έναν σκύλο που από καιρό έχει πεθάνει… κοντεύει χρόνος μα εγώ ακόμα προσπαθώ να τον αναστήσω… και τον ρωτάω να μου πει ποιος είμαι και που πηγαίνω. Και εκείνος μου δείχνει άψυχα προς το ντουλάπι στο βάθος του κήπου. Ανοίγω το ντουλάπι με το σκουριασμένο κλειδί και βλέπω πως το μόνο πράγμα που έχει απομείνει εκεί μέσα ζωντανό είναι ένα καλά ακονισμένο μαχαίρι. Κοιτάω τον σκύλο μου στα μάτια και με ένα του άψυχο νεύμα και χωρίς δεύτερη σκέψη, το καρφώνω από συνήθεια εκεί που κάποτε ήταν η καρδιά μου….
Είμαι ξαπλωμένος πάνω σε ένα χαλί μουσκεμένο από το αίμα. Αλλά όσες μέρες, μήνες, χρόνια και να περάσουν, η ψυχή μου αρνείται να αφήσει αυτό το τσακισμένο κουφάρι. Και έρχεται κάθε τόσο ένας σκύλος και γλύφει τις πληγές μου… και έρχεται κάθε τόσο μία γάτα και πάλι τις ανοίγει….
Σηκώνομαι κάθε τόσο από το χαλί και κόβω βόλτες μέσα στον κόσμο μου. Όσο και οι πόρτες να χτυπιούνται από τα κτήνη, ξέρω πως δεν μπορούν να μπούνε μέσα. Το μυαλό το δικό μου δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από τέτοια κτήνη… δεν έχουν τη δύναμη να το βλάψουνε… έχει άλλα κτήνη δικά του… να το φοβίζουν και να το παρηγορούν…
Κάθομαι ξανά στο τραπέζι μου και συλλογιέμαι τα χώματα, τα αγκάθια και τα αίματα. Αναρωτιέμαι τι να σημαίνει για τους άλλους η πατρίδα και πώς να περνάει απόψε η Μαρία στα ξένα. Και αναρωτιέμαι τι να σημαίνει φασισμός και τι γεύση να έχει απόψε η κάρδια του κτήνους. Σκύβω και γεμίζω τη χούφτα με χώμα. Χώμα που πάτησα παιδί… χώμα που οι παππούδες έσκαψαν και δούλεψαν… χώμα που τους τάιζε και με ταΐζει και μένα και θα ταΐζει τα παιδιά μου. Αυτό το χώμα αγαπώ και αίμα ή χρώμα τα μάτια μου δεν βλέπουν μέσα του.
Δεν θα το ποτίσω μόνο με αγάπη αραιωμένη σε νερό… θα το ποτίσω με το αίμα όσων θέλησαν την αγάπη να σκοτώσουν. Λίπασμα του θα γίνουν τα πόδια και τα χέρια που χτυπάνε τη γενιά μου. Και για σκιάχτρα θα βάλω τα κορμιά που πνιγμένα στο φαρμάκι του μίσους, δαγκώνουν τα παιδιά μου…
Η ώρα πέρασε. Ξαπλώνω πάλι στο ματωμένο χαλί να ξεκουράσω το ταλαιπωρημένο κουφάρι μου. Το βράδυ θα δω όνειρα μεγάλα και λαμπρά. Θα κάθομαι λέει σε μια θάλασσα και θα κοιτώ τον ορίζοντα… θα νοσταλγώ εκείνα τα χώματα που πόδι ανθρώπου δεν πάτησε και θα παρακαλώ κάποιο Θεό να με κόψει πριν να γίνω εγώ αυτός που θα τα πατήσει.
Γιώργος Μικάλεφ
