Χαμένος Παράδεισος (2000)

“Χαμένος Παράδεισος” (Stream) Ελλάς 2000. Το θρίλερ αυτό το είχα δει στην tv και μου άρεσε όχι μόνο για τις γυμνές σκηνές αλλά και για την απόκοσμη ατμόσφαιρα. Παίζουν: Πασχάλης Τσαρούχας, Νόνη Δούνια, Κατερίνα Μουτσάτσου, η Χριστίνα Κοντσέτα κ.α. Ο Τσαρούχας έχει πάρει μέρος σε ένα πείραμα για την επιβίωση και τη διαιώνιση του είδους σε περίπτωση πυρηνικής καταστροφής. Η Δούνια και η Μουτσάτσου εγκλωβίζονται εκεί που έχει κατασκηνώσει ο αλλόκοτος άντρας. Εκείνος γίνεται βίαιος και ένα παιχνίδι επιβίωσης ξεκινά. Σε αυτό το παιχνίδι συμμετέχει και μια τρίτη γυναίκα, η οποία κατάφερε να του ξεφύγει. Αρκετά καλή ταινία κατά την άποψη μου, αν και λίγο άγνωστη και δυσεύρετη…

υπάρχει ανεβασμένη ολόκληρη (δεν ξέρω για πόσο)

I Know What You Did Last Summer (1997)

“I Know What You Did Last Summer” ΗΠΑ 1997. Από τον συγγραφέα του Scream, σε σκηνοθεσία Jim Gillespie μας έρχεται αυτή η ταινία που κωλολέει. Με βασική πρωταγωνίστρια την καταπληκτική Jennifer Love Hewitt και τους Ryan Phillipe, Freddie Prinze (Scooby-Doo 1&2, Boys & Girls…) και Sarah Michelle Gellar (Sream 2, Scooby-Doo 1&2, The Grudge 1&2…) πώς να μην είναι ένα αριστούργημα νεανικού τρόμου που περιλαμβάνει όλα τα κλισέ του είδους. Μια παρέα παιδιών, ύστερα από γλέντι με αλκοόλ στην παραλία, χτυπάει με το αυτοκίνητο έναν ψαρά. Αποφασίζουν να μην καλέσουν την αστυνομία και να εξαφανίσουν το πτώμα για να μην έχουν μπλεξίματα. Έναν χρόνο όμως αργότερα ένα γράμμα θα θέσει το μυστικό τους σε κίνδυνο. Το γράμμα γράφει “I Know What You Did Last Summer”. Τελικά ο ψαράς ήταν πράγματι νεκρός όταν αποφάσισαν να σβήσουν τα ίχνη του? Η εκδίκηση θα στάζει αίμα. Tώρα που κρυώνει ο καιρός ότι πρέπει για το βράδυ. Την ταινία ακολούθησαν και δύο συνέχειες. Τέλος κάποιες παρωδίες βασίστηκαν σε σκηνές της, όπως το Scary Movie και το Shriek if you know what I did last Friday the 13th…

Children Of The Corn (1984)

“Children Of The Corn” 1984. Την ταινία σκηνοθέτησε ο Fritz Kiersch βασισμένος στην ομώνυμη ιστορία του άρχοντα του τρόμου, Stephen King. Ένα ζευγάρι, ο Burton και η Vickie ταξιδεύει προς το Seattle διασχίζοντας την Nebraska. Το ράδιο έχει μόνο σταθμούς φανατικά θρησκευτικούς. Ένα ατύχημα θα αλλάξει τα σχέδια τους. Χτυπάνε με το αυτοκίνητο ένα παιδί και λίγο αργότερα ανακαλύπτουν πως ο λαιμός του παιδιού είχε κοπεί με κάποιο αιχμηρό αντικείμενο πριν το χτυπήσουν. Η μοίρα τους επιφυλάσσει μια μακάβρια περιπέτεια σε μία πόλη που οι μεγάλοι λείπουν (?) και τα παιδιά είναι υπό την επήρεια κάποιας ανίερης αίρεσης σε έναν τόπο γεμάτο φυτείες καλαμποκιού. Πρωταγωνιστούν Linda Carrol Hamilton (Terminator1,2,3…), Peter Horton, R. G. Armstrong, Courtney Gains (tales from the crypt), John Franklin (The Addams Family…) και άλλοι. Η ταινία έχει 6 συνέχειες καθεμιά με την δική της ομορφιά και αξίζει πιστεύω να τις δείτε. Είναι ανατριχιαστικό να βλέπεις πόσο φρικιαστικές πράξεις μπορούν να κάνουν μικρά παιδιά και πόσο περίεργη μπορεί να γίνει η συμπεριφορά τους και εσύ να τα κοιτάς και να προσπαθείς να σκεφτείς τι έχουν στο κεφάλι τους… κάτι που σίγουρα δεν θες να ξέρεις. Όταν την είχα πρωτονοικιάσει τότε απ’ το video club, το εξώφυλλο είχε τον ευφάνταστο Ελληνικό τίτλο “Ο Σχιζοφρενής Δολοφόνος Με Το Δρεπάνι”. Προφανώς ο υπεύθυνος δεν είδε καν την ταινία ή απλά το βρήκε πιασάρικο. Η ιστορία του «βασιλιά» εκδόθηκε πρώτη φορά στο Penthouse το 1977 και αργότερα συμπεριλήφθηκε στην συλλογή του, “Night Shift”.

Wolf Creek 2005

“Wolf Creek” Αυστραλία 2005. Δύο Αγγλίδες τουρίστριες κατά τη διάρκεια των διακοπών τους στην Αυστραλία γνωρίζουν έναν ντόπιο και αποφασίζουν να περάσουν μαζί την ώρα τους και πάνε να δουν έναν κρατήρα από πτώση μετεωρίτη στο Wolf Creek. Το αυτοκίνητο όμως έχει άλλη άποψη και τους εγκαταλείπει σε μια ερημιά. Η βοήθεια που τους έρχεται είναι ένας φριχτός τύπος που θα τους κάνει πραγματικά να μαρτυρήσουν. Περιέχει πολύ καλές σκηνές φρίκης και απελπισμένου κυνηγητού. Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα! Στις απέραντες έρημες εκτάσεις της Αυστραλίας έχουν σημειωθεί πάρα πολλές εξαφανίσεις και αρκετές από αυτές οφειλόταν σε κάποια άρρωστα ανθρώπινα χέρια. Ψάξτε στο internet για την πραγματική ιστορία και βρείτε πολλά. Η ταινία είναι του Greg McLean.

The football factory (2004)

“The football factory” UK 2004. Μια ταινία του Nick Love, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του John King (δείτε ακόμα… κυνηγοί κεφαλών). Το Football Factory μας διηγείται την ιστορία των χούλιγκαν δύο αντίπαλων ομάδων που οι μεν υποστηρίζουν την Chelsea και οι δε τη Millwall. Εκτός από νεαρούς που καίγονται και άλλους που κλέβουν, υπάρχουν και άτομα μεγαλύτερης ηλικίας που μένουν πιστοί στην ομάδα(?). Στην ταινία βλέπουμε και ένα απίστευτο δίδυμο παππούδων που επιμένουν να παραμένουν παιδιά. Λοιπόν… ο Tommy και ο Rod γνωρίζουν δυο κοπέλες και καταλήγουν στο σπίτι της μίας να σπρώχνουνε και οι δύο. Το πρωί όμως ένα δυσάρεστο επεισόδιο θα συμβεί, καθώς έρχεται ο αδερφός της κοπέλας που τυγχάνει να ανήκει στην αντίπαλη ομάδα. Έτσι ο επερχόμενος αγώνας θα ποτιστεί με περισσότερο μίσος και αρκετή εκδίκηση. Της πουτάνας θα γίνει. Έχει και την πλάκα της η ταινία με Εγγλέζικο χιούμορ που δεν είναι τόσο άσχημο όσο ακούγεται. Στο τέλος της ταινίας τίθεται το ερώτημα… “άξιζε τον κόπο?” δείτε τη και μάθετε την απάντηση!!!

 

Taxi driver (1976)

«Taxi driver» 1976 σε σκηνοθεσία Martin Scorsese με τους Robert De Niro, Jodie Foster, Peter Boyle, Albert Brooks και άλλους πολλούς. Ο Robert De Niro αναλαμβάνει τον ρόλο του Travis Bickle, ενός άντρα που δυσκολεύεται να συμβαδίσει με την κοινωνία και δυσλειτουργεί. Λόγο προβλήματος με τον ύπνο θα γίνει ταξιτζής. Θα ερωτευτεί μια γυναίκα, την Betsy, όμως αφού καταφέρει να βγούνε ραντεβού, εκείνος θα επιλέξει να την πάρει να δούνε μία τσόντα, πράγμα που εκείνη δεν θα εκτιμήσει καθόλου και αποφασίζει να μην τον ξαναδεί. Στη συνέχεια αποφασίζει να ασχοληθεί λίγο με τα όπλα αγοράζοντας παράνομα μερικά και κάνοντας σκοποβολή. Ο χαρακτήρας του γίνεται όλο και πιο βίαιος. Εδώ ακούμε και το κλασσικό “you talking to me?”, καθώς και άλλα γαμάτα… “Ακούστε μαλάκες, βλαμμένοι, βλέπετε έναν άντρα που δεν το ανέχεται πλέον, που όρθωσε το ανάστημα του ενάντια στη βρωμιά, στα μουνιά, τα σκυλιά, τη βρωμιά, τα σκατά. Βλέπετε κάποιον που όρθωσε το ανάστημα του…” στη δουλειά θα γνωρίσει την δωδεκάχρονη πόρνη Iris (Jodie Foster), που την εκμεταλλεύεται ένας νταβατζής με γελοία ρούχα και αποφασίζει να την σώσει. Πριν από αυτό θα κάνει μοϊκάνα και θα οπλιστεί σαν αστακός. Είναι μια ταινία μακριά από νόρμες που σου βγάζει αρκετή μιζέρια, μοναξιά και μελαγχολία. Δεν έχει καμιά ομοιότητα με κανέναν άγγελο εκδικητή που είναι όμορφος και φλώρος και φοράει μια κυλόττα έξω από το κολάν. Είναι ένας ταξιτζής που παραδόξως πολλοί από εσάς θα τον αγαπήσετε φανατικά.

Lucio Fulci… “Demonia” (1990)

“Demonia” Ιταλία 1990. Από τις τελευταίες ταινίες του Lucio Fulci (Zombi 2/Το νησί των ζωντανών νεκρών) που στις 13 του Μάρτη του 1996 μας άφησε χρόνους. Μια αρχαιολογική αποστολή στην νοτιοανατολική Σικελία, μια αρχαιολόγος στην πρώτη της ανασκαφή, ένα μοναστήρι όπου κάποτε οι καλόγριες του ξέφυγαν από το δρόμο του κυρίου και γαμιόταν και σκότωναν, ένα ένοχο μυστικό που οι ντόπιοι θα κρατήσουν κρυφό με κάθε κόστος… είναι ένα ακόμα cult αριστούργημα του Fulci. Θα δείτε σκηνές απείρου κάλους, όπως αυτή όπου γάτες ξεσκίζουν μια γυναίκα ή αυτή που ένας άντρας γίνεται δύο άντρες με τη βοήθεια δύο δέντρων!!!

 

Jeepers Creepers (2001)

“Jeepers Creepers” ΗΠΑ 2001. Μια ταινία τρόμου γραμμένη και σκηνοθετημένη από τον Victor Salva. Δύο αδέλφια ο Darry και η Trish επιστρέφουν σπίτι ταξιδεύοντας οδικώς. Ο δρόμος είναι αρκετά έρημος. Κάποια στιγμή ένα παλιό φορτηγό κάνει την εμφάνιση του και τους τρομοκρατεί προσπαθώντας να τους βγάλει απ’ το δρόμο. Λίγο μετά το επεισόδιο και αφού το φορτηγό τους έχει προσπεράσει, περνάνε δίπλα από μια εγκαταλειμμένη εκκλησία όπου θα δουν το φορτηγό παρκαρισμένο και τον αλλόκοτο οδηγό του, να πετάει σε έναν μεγάλο σωλήνα όγκους, που μοιάζουν με πτώματα τυλιγμένα σε ματωμένα σεντόνια. Το δίλημμα είναι μεγάλο και αποφασίζουν να γυρίσουν μήπως υπήρχε κάτι ζωντανό εκεί μέσα. Τα προβλήματα δεν θα αργήσουν να έρθουν μετά την ανακάλυψη ενός υπογείου γεμάτο πτώματα… πρωταγωνιστούν Justin Long και Gina Philips. Υπάρχει και συνέχεια που αξίζει να δείτε αν σας ικανοποίησε το πρώτο.

29η Οκτωβρίου 2003 …του Γιώργου Μικάλεφ

η επέτειος του όχι δεν προσέφερε συγκίνηση και φέτος
σωτήριον το έτος δυο χιλιάδες και τρία
ονόματα άθλια… ονόματα γελοία
Ταραμπούρα… περιμένω το Ταραμπούρα… το δύο
που είναι η “τριών Ναυάρχων”?
αιωρείται… βγαλμένος μέσα από ένα κουφάρι
ένα κουφάρι άθλιο που αιμορραγεί τσακισμένο στη βροχή
τρομάζει τον κόσμο η παρουσία του
“δεν συνηθίζεται να συχνάζουν πτώματα σ’ αυτό τον δρόμο”
μια κοπέλα πλαντάζει σε μια άκρη
και το βράδυ θα τον δει στον ύπνο της
και θα ξυπνήσει κλαίγοντας
θα θυμηθεί και την αδερφή της, τη σκοτωμένη
μα εκείνος δεν την ξέρει, δεν την αναγνωρίζει
Ιδέα καμιά αν η μάνα της πέθανε κι αν ζει ακόμα
όλα είναι θολά εδώ πάνω και όλα τραβιούνται
το κουφάρι τον τράβηξε πίσω
η μεταφυσική μας τελείωσε γι’ απόψε
ο πόνος τον κάνει να γελάει
πόνος πολύς και από παντού
ασυνήθιστο θέαμα για το δρόμο μας
Τι ωραία πόλη…
“Πολλοί έρχονται για λίγο και μένουν εδώ για πάντα”
Οι σειρήνες, ακούγονται οι σειρήνες
Τι ωραία που φωτίζεται ο δρόμος
και όσοι τον γνώριζαν
το βράδυ δεν κοιμήθηκαν
θρηνούσαν

και σήμερα
δώδεκα χρόνια ζωντανός μετά τον θάνατο του
τα παιδιά πάνω, να παίζουν στα τρομπόνια τους εμβατήρια
εμβατήρια πατριωτικά, καμιά φορά και κατακόρυφα
ο καφές γλυκός με γάλα
στα μεγάφωνα σιγοπαίζει κάποιο αρχαίο άσμα
σάπια φωνή, θανατερό τραγούδι

συλλογίζεται κοιτώντας το παράθυρο, το κλειστό
τις μεγάλες πλατείες τις ψηλές
να τις κοιτά και το βλέμμα να ανεβαίνει
να βρίσκει τον Θεό
τον κοιτά και η ευχή έρχεται στο μυαλό του
“κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με”
τον κοιτά και ανοίγει το στόμα του
ψελλίζοντας τρεισήμισι λέξεις…
“άντε γαμήσου και ‘συ”

Γιώργος Μικάλεφ

 

 

 

 

Ζίτο Το Αίθνως!!!!

Ζήτω το έθνος!! Ζήτω ο στρατός, η πατρίδα, το όχι. Σημαίες του Βυζαντίου & της Ελλάδας μας κρεμασμένες παντού. Οι δάσκαλοι που βρωμούσαν χούντα οι κώλοι τους, περήφανοι πατριώτες να κάνουν την παρουσίαση στη γιορτή του σχολείου, μαζί με τους πασόκους και όλο το συρφετό που ανέλαβε να μας μάθει γράμματα. Εννοείτε πως δεν ήταν όλοι οι δάσκαλοι μας, γαμημένοι ρατσιστές που έριχναν ξύλο για την καύλα τους, με ιδιαίτερη αδυναμία στα Αλβανάκια. Μπαίνει στην τάξη ο Δημήτρης ο γαμημένος φασιστοδάσκαλος την ώρα που κάναμε μάθημα. “Ποιοι από εσάς είναι από την Αλβανία?” ρωτάει από την κωλοτρυπίδα που είχε για στόμα και ελπίζω να έχει σαπίσει τώρα… Δυο παιδιά σηκώνουν το χέρι. “Κάνω τα χαρτιά να σας στείλω από εκεί που ‘ρθατε” είπε το καρκίνωμα χαμογελώντας και έφυγε. Εμείς βουβαμάρα. Άλλη φορά τραβολογούσε κάποιος Δάσκαλος από τάξη σε τάξη έναν άλλο μαθητή (από την Αλβανία) διέκοπτε το μάθημα και διάβαζε την “άθλια” έκθεση του σε μία πετυχημένη προσπάθεια να τον γελοιοποιήσει σε όλο το σχολείο… “ω μαίγας αλέξανδρως ανέβικαι τι σκάλλα”. Οι παρελάσεις υποχρεωτικές βέβαια. Κάνα δυο “υποκείμενα” μονάχα δεν παρέλαυναν επειδή δεν είχαν λεφτά οι γονείς τους ή για λόγους άγνωστους & περίεργους… Ανατριχίλα στον Εθνικό Ύμνο, μέχρι και σήμερα το δέρμα να ανατριχιάζει ανεξέλεγκτα. Και σήκωσα και μια υφασμάτινη σημαία στην έκτη τάξη, μια κρύα μέρα, με τα κοντά παντελονάκια, το πουκάμισο, τη ζακέτα και έναν φιόγκο αν θυμάμαι καλά. Η περηφάνια μου δεν μπορούσε να μετρηθεί σε εκατοστά… και μετά άρρωστος δυο βδομάδες… μα δεν θα θυμάμαι καλά.

Γιώργος Μικάλεφ

*ζωγραφιά από το ημερολόγιο της Μυρτώς