*και στο κολοράδιο

Η Μόρα είναι μια μοχθηρή μορφή μιας ηλικιωμένης γυναίκας που εμφανίζεται συνήθως κατά τη διάρκεια του ύπνου σαν όνειρο και σπέρνει τον τρόμο. Με τη δαιμονική αυτή μορφή συνδέουν συνήθως το φαινόμενο της υπνικής παράλυσης καθώς οι μαρτυρίες των εμπειριών αυτών είναι πάρα πολλές. Ο άνθρωπος ξυπνάει (ή νομίζει πως έχει ξυπνήσει), ανοίγει τα μάτια του αλλά δεν μπορεί να κουνήσει ούτε το δάχτυλο του ή να βγάλει άχνα. Αυτό συνοδεύεται τις περισσότερες φορές με κάποια σκιά που θαρρείς και σε πλακώνει ή ακόμα και με κάποιο δαιμονικό, σκιερό πρόσωπο ή χεσιματική φωνή που θέλει να σου ρουφήξει την ψυχή. Η εμπειρία είναι σίγουρα μυστηριακή και αρκετά επώδυνη. Κάποιοι προσεύχονται για να φύγει και πιστεύουν πως έτσι τα καταφέρνουν… αλλά οι επιστήμονες έχουν πάντα την εξήγηση. Η Μόρα οφείλεται σε μια ανώμαλη μετάβαση από τον ύπνο στον ξύπνιο και τέτοια.

Η δική μου εμπειρία με την Μόρα ήταν αρκετά διαφορετική. Τη νύχτα που με επισκέφθηκε η έρπουσα σκιά, βρισκόμουν στις αγκαλιές του Μορφέα, βλέποντας ένα άκρως ερωτικό όνειρο, από αυτά που δεν θες να ξυπνήσεις ποτέ και τα θυμάσαι για καιρό. Τρία κορίτσια λέει, προσπαθούσαν να με πνίξουν με τα τεράστια στήθια τους, την ώρα που κάποια μου τον έπαιρνε στο στόμα με ταλέντο πιστοποιημένο, iso 10.000 και βάλε. Η στύση μου ήταν απερίγραπτη και εκεί που κόντευα να τελειώσω μες το στόμα της άγνωστης πεοθηλάστριας, ο ήχος του κινητού μου τηλεφώνου με ξύπνησε ξενερώνοντας με άγρια.

Ανοίγω τα μάτια μου, μα οι κοπέλες με τα τεράστια στήθια ήταν ακόμα μπροστά μου!! Έκανα να αρπάξω ένα στήθος αλλά δεν μπορούσα να κουνηθώ. Ξαφνικά άρχισαν να εξαφανίζονται σιγά σιγά μέχρι που χάθηκαν εντελώς και ένα κρύο αεράκι έκανε το κορμί μου να ανατριχιάσει. Πάει το όνειρο. Μα… η πίπα συνεχιζόταν χωρίς διάλειμμα και είχε γίνει ακόμα πιο ζουμερή. Έφερα το βλέμμα προς τα κάτω και πάγωσα. Μια σκιώδης ηλικιωμένη γυναίκα, θαρρείς και ήταν διακοσίων χρονών μου έπαιρνε το καλλίτερο τσιμπούκι ever. Ανατρίχιασα ακόμα περισσότερο αλλά η καύλα δεν περιγραφόταν με λέξεις. Ένιωσα και ένα βάρος στο στήθος, μα τίποτα δεν με ένοιαζε. Ήθελα να φωνάξω από ηδονή αλλά δεν μου έβγαινε μιλιά. Σπατουλάριζε την ψωλή μου με τη δαιμονική της μακρουλή γλώσσα, καθώς μου χάιδευε στοργικά τα παπάρια. Για μια στιγμή φοβήθηκα μήπως όταν χαθεί, πάρει τον πούτσο μου μαζί της στον άλλο κόσμο… αλλά δεν με ένοιαζε. Ας έχυνα τώρα και ας ήταν και η τελευταία μου φορά.

Η γλώσσα της είχε πάρει φωτιά. Με κοιτούσε με τα άψυχα μάτια της και την κοιτούσα και εγώ. Ένιωσα αγάπη, έρωτα, καύλα να ξεχειλίζει το κορμί μου και έχυσα σαν να είχα να χύσω χρόνια. Το σπέρμα εκτοξευόταν σε μεγάλες ποσότητες, λες και άδειαζε η ψυχή μου! Διαπερνούσε τη σκιά με υπερβολική ταχύτητα, για να προσγειωθεί στα σεντόνια και στο πάτωμα, ενώ εκείνη συνέχισε να μου τον γλείφει για ένα λεπτό ακόμα. Μπόρεσα να μιλήσω… «Σ’ αγαπώ» της είπα. Ένα δάκρυ τότε κύλησε στο σκιερό της μάγουλο και προσγειώθηκε στο σεντόνι μου. Η σκιά άρχισε να εξαφανίζεται και χάθηκε.

Μπόρεσα να κουνηθώ. Σηκώθηκα λιγάκι και έβαλα τα κλάματα. Τι τσιμπούκι ήταν αυτό…! Με στοιχειώνει μέχρι σήμερα, επισκιάζοντας όλες τις ερωτικές σχέσεις που είχα. Μόρα γύρνα ξανά.

Γιώργος Σάπιος

Η συμμετοχή μου στην έκθεση comics και εικονογράφησης Εν Αιθρία 9

(κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση, Α3 αφού)

Και αν το πρωτόκολλο σου λέει να χειροπεδήσεις έναν πεθαμένο, θα το κάνεις. Ποιος θέλει να ‘χει μπλεξίματα με τ’ αφεντικό; Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή και δεν γαμιόμαστε να ασπρίσουμε. Είναι και κάποιοι ελεεινοί της δεξιάς σχολής που ανακάλυψαν τώρα την αστυνομική βία… μετά τους νεκρούς στο Πισοδέρι. Αν δεν υπήρχαν τα βίντεο  ή αν ήταν στα «σωστά» χέρια και μονταριζόταν πρώτα, θα είχαμε απλά μια αποτυχημένη ληστεία κοσμηματοπωλείου που πήγε στραβά και ένα νεκρό «πρεζόνι». Τα ΜΜΕ είχαν βγάλει ήδη την είδηση και με συνέντευξη του νοικοκυραίου ο οποίος ατάραχος σκούπιζε την περιουσία του. Μες τη μαυρίλα του άδικου και βάρβαρου θανατικού, ίσως να ανοίξουν και τα μάτια ενός – δυο ανθρώπων ακόμα. Ίσως… γιατί η τραγική αυτή η κοινωνία είναι γεμάτη κυρ Παντελήδες.

Ύστερα από τηλεφωνική επικοινωνία, μας επισκέφθηκε στα γραφεία της εφημερίδας μας ένας νεαρός άνδρας. Η ιστορία που μας αφηγήθηκε, αρχικά φαινόταν απίστευτη, αλλά εξετάζοντας τα στοιχεία προσεκτικά, άρχισε να δένει μες τα κεφάλια μας. Ακολουθούν τα όσα μας είπε ο άνθρωπος, χωρίς τις δικές μας άπειρες παρεμβάσεις,  για μια πιο εύκολη ανάγνωση.

Νέος, άνεργος, άφραγκος. Διαβάζω μια αγγελία για αρθρογράφο λέει σε πατριωτική εφημερίδα, αμοιβή καλή και ένσημα και όλα. Είχα βγάλει κάτι σεμινάρια και πήγα χωρίς να το σκεφτώ. Το πατριωτική λιγάκι με ξένισε αλλά δεν γαμιέται. Δουλειά είναι και μένα οι γονείς μου Νέα Δημοκρατία ψηφίζανε.

Πήγα στα γραφεία τους και με το καλημέρα, με ξόρκισε «ο παπάς της εφημερίδας» κραδαίνοντας το καυλιτσέκι του και ραντίζοντας ταυτόχρονα με αγιασμό τα μάτια μου. Του φωνάζω «τι εκφυλιές είναι αυτές» και τότε με την απειλή περιστρόφου, με οδήγησε στην «Αίθουσα Επιφοίτησης Αγίου Πνεύματος». Με οδηγεί σε ένα γραφείο με υπολογιστή και μου αλυσοδένει τα πόδια στην παράξενη καρέκλα ενός γραφείου. Δεν ήταν όμως καρέκλα… ήταν ένα πράγμα σαν χεστροκαρέκλα γραφείου. Κοιτώντας γύρω μου παρατήρησα ότι υπήρχαν τουλάχιστον άλλα 10 γραφεία με λιγδιασμένους κι άθλιους εμφανισιακά νεαρούς που φαινόταν και αυτοί να είναι δεμένοι. Εκείνοι έγραφαν με μανία στους υπολογιστές και ο ιερέας περνούσε από γραφείο σε γραφείο και τους έδινε να πιουν από ένα μπουκάλι με αγιασμό. Όποιος αρνιόταν να πιει την προβλεπόμενη ποσότητα, του έστριβε τις ρόγες. Εντάξει σκέφτηκα… το βγάλαμε το μεροκάματο και με ‘πιάσαν κλάματα.  Με πλησίασε τότε ένας άλλος ιερέας, εύσωμος αρκετά, με δερμάτινο ράσο. Με άρπαξε από τα μαλλιά και μου χτύπησε το κεφάλι στο γραφείο με δύναμη. Έχασα τις αισθήσεις μου.

Όταν άρχισα να συνέρχομαι, βρισκόμουν στο πάτωμα ξαπλωμένος μπρούμυτα με τα χέρια δεμένα πίσω και ένιωσα έναν οξύ πόνο στον κώλο. Γυρνώντας το κεφάλι μου, αντίκρισα με τρόμο τον παπά να με σοδομίζει και να ψάλει ταυτόχρονα. Εκείνη τη στιγμή ήθελα να πεθάνω. Μέχρι να τελειώσει, είχα κάνει δύο φορές εμετό και λιποθύμησα πάνω στα ξερατά μου.

Ξύπνησα στο γραφείο με τα χέρια ελεύθερα. Μου είχαν φέρει  ένα χαρτί με μερικούς τίτλους και σημειώσεις. Χειρόγραφα όλα. Το χαρτί ήταν σφραγισμένο κάτω δεξιά. «ΑΜΒΡΟ» έγραφε το μεγάλο, κόκκινο αποτύπωμα της σφραγίδας. Στη μέση από τα κόκκινα γράμματα, διέκρινα ένα σταυρό σχηματισμένο από πέη. Παναγία μου!!! Που ήρθα;;; Στο χαρτί οι τίτλοι γράφανε ειδήσεις τύπου… «μπολσεβίκοι σοδόμισαν συνταξιούχους χωροφύλακες», «εμφανίστηκε η Παναγία στα οπίσθια μητροπολίτη», «εβραίοι, νεοταξίτες τρώνε έμβρυα χριστιανών» και άλλα τέτοια.

Ένας τρίτος παπάς με πλούσια λευκή γενειάδα και σβάστικα στο μπράτσο, ήρθε και με άρχισε στο φροντιστήριο. Μου συστήθηκε Όσιος Αμπρόσιος και μου έδειξε τους τίτλους εξηγώντας μου ότι με τη βοήθεια των σημειώσεων και του Παναγίου Πνεύματος, θα γράφω τις ειδήσεις. Πήγα να ζητήσω περισσότερες εξηγήσεις και τότε μου έχωσε βίαια στο στόμα ένα μπουκάλι αγιασμό. Στην αρχή κατάπινα για να μην πνιγώ αλλά μετά δεν μπορούσα να κατεβάσω άλλη γουλιά. Αγιασμός χύθηκε στο πάτωμα. Ο  παπάς τα πήρε άγρια και άρχισε να με κοπανάει με το πληκτρολόγιο μέχρι που το ‘κανε κομμάτια στο κεφάλι μου που αιμορραγούσε. Δύο λεπτά αργότερα έφερε ένα καινούριο πληκτρολόγιο και το συνέδεσε στον υπολογιστή που είχα μπροστά μου.

Συμμορφώθηκα σιγά σιγά. Έκανα ότι μου είπαν οι ιερείς. Δεν μιλούσα στους «συναδέλφους» μου, έπινα αρκετό αγιασμό, έγραφα ειδήσεις, άρθρα και έτρωγα μια φορά τη μέρα. Το φαγητό το ονόμαζαν σώμα και αίμα κυρίου αλλά φαινόταν σαν το σώμα και το αίμα αρουραίων. Έμεινα εκεί μέσα για 10 μήνες. Σε αυτό το διάστημα τέσσερις συνάδελφοι μου έφυγαν απ’ τη ζωή. Η αντικατάσταση γινόταν σε μερικές ώρες και με τον ίδιο τρόπο που έγινε και με μένα. Πως κατάφερα να φύγω ζωντανός από κει μέσα; Ακρωτηριάστηκα με ένα νυχοκόπτη. Με βλέπετε. Κόντεψα να πεθάνω.

[οι πατούσες τους έλειπαν]

Η εφημερίδα λεγόταν Ελεύθερη Χώρα, Ελεύθερη Μώρα, Του Χριστού Η Ωρα… δεν θυμάμαι. Προσπαθώ με τη βοήθεια ειδικών να συνέλθω από το σοκ που μου προξένησαν τα μαρτύρια εκεί μέσα. Οι αρχές οι οποίες με μάζεψαν σε κρίσιμη κατάσταση από το δρόμο τη μέρα που το έσκασα, έκαναν έλεγχο στο κτήριο… μα το κτήριο ήταν λέει εγκαταλελειμμένο από χρόνια. Μονάχα ένα μικρό εικόνισμα του πατέρα Μπαΐσιου βρήκαν εκεί μέσα και μυρωδιές από κόπρανα και θειάφι…

*ο νεαρός δεν θέλησε να δώσει τα στοιχεία του στη δημοσιότητα για ευνόητους λόγους.

Τα ίδια θα έγραφα και για τις πριξαρχίδικες συνήθειες άλλων θρησκειών, μόνο που δεν έχουμε ούτε τζαμί ούτε ξέρω ‘γω τι άλλο κάθε 10 μέτρα στην Ελλάδα. Η λειτουργία ξεκινά στις 8 και μας γαμάνε τα αυτιά από τις 7 το πρωί. Σε κάποιες περιοχές, χτυπάνε κάθε τέταρτο ανάλογα με την θρησκευτική βαρύτητα της ημέρας και η διάρκεια της καμπανοκρουσίας… ανάλογα πάντα με τις ορέξεις του ιερέα. Στη συνέχεια τα μεγάφωνα στο τέρμα και κύριε ελέησον, κύριε ελέησον και εύχεσαι να βγει ο Σατανάς και να σοδομίσει τις ψυχές τους.

και ένα ανίερο στριπάκι για την περίσταση

Ἠχητικοί ἐξοπλισμοί Ἱερῶν Ναῶν

Αστυνομικό Δελτίο*

Νεκρός και άσχημα μακελεμένος, βρέθηκε πασίγνωστος δημοσιογράφος τις πρώτες πρωινές ώρες της Τετάρτης, στην Παλλήνη. Το σώμα του είχε κακοποιηθεί βάναυσα. Οι δράστες αντικατέστησαν τον πρωκτό, με το στόμα του θύματος ενώ ήταν ακόμα ζωντανός!!! Το αποτέλεσμα ξετρέλανε μικρούς και μεγάλους!!! Οι άνθρωποι του πνεύματος στο τουίτερ, έδωσαν ρεσιτάλ ξεκαρδίσματος. Το τελειωτικό χτύπημα στην μνήμη του άτυχου δημοσιογράφου, ήταν η κυνική και άκρως απέριττη ανάληψη ευθύνης από τους μακελάρηδες,  η οποία έφτασε σε χαρτί τουαλέτας στα γραφεία της εφημερίδας Το Κολόχαρτον:

Σκοτώνουμε και μύγες
Μας ζάλισαν τ’ αρχίδια




Συνωμοσία Των Αντικοινωνικών Κατσαπλιάδων Της Φωτιάς

Οι συγγενείς του θύματος βρίσκονται μπροστά σε ένα μεγάλο, επίπονο δίλημμα. Αν θα κηδεύσουν τον άνθρωπο τους με πρωκτό αντί στόματος ή αν θα πρέπει να τον υποβάλουν πρώτα σε πολύωρη πλαστική επέμβαση αποκατάστασης, με την παρουσία ειδικών πρωκτολόγων από το εξωτερικό. Κουράγιο στους ανθρώπους και ζωή σε μας!

*απόσπασμα μυθιστορήματος το οποίο δεν έχει γραφτεί ακόμα. Ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις… εντελώς τυχαία.

Γιώργος Μικάλεφ