Θαύμα Αγίου Παϊσίου στη βόρεια Κέρκυρα (βίντεο)

Μια μαρτυρία που δίστασα να δημοσιεύσω για να μην κατηγορηθώ για βλασφημία. Άλλα είναι ιστορία πραγματική που μου τη διηγήθηκε σε καφενείο της βόρειας Κέρκυρας ένας παππούς καθόλα σοβαρός και μετρημένος που καθότανε στο ίδιο τραπέζι με τον Ιερέα του χωριού και επιβεβαίωσε και εκείνος το μεγάλο θαύμα. Θεωρώ καθήκον μου να τη δημοσιεύσω. Αλλά μην παρεξηγείτε όπως κάνουν πάρα πολλοί και είναι λογικό εξαιτίας της συνωνυμίας. Πρόκειται για τον Άγιο Παΐσιο (1866-1966) Γαρίτσας και όχι για τον πασίγνωστο Άγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Ο λαϊκός αυτός άγιος της Γαρίτσας, με άπειρα θαύματα στο ενεργητικό του, παραμένει άγνωστος στους πολλούς, διότι αρνήθηκε ως μωρό να βαφτισθεί σε Ορθόδοξη Εκκλησία και ασπάστηκε τον Λαϊκό Σατανισμό από νεαρή ηλικία.

Υποσχόμαστε πως θα ασχοληθούμε στο μέλλον με τον Άγιο Παΐσιο της Γαρίτσας, τη ζωή του και τα θαύματα.

 

Στηρίξτε το Κολοράδιον

Ελλάς Αγελάς: Αποτελέσματα του διαχωρισμού Εκκλησίας Κράτους

*κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση

img200σ

*Μπορείτε να κοινοποιείτε ελεύθερα το στριπάκι (ως φωτογραφία) σε fb κλπ. Αρκεί να βάλετε και ένα link στην περιγραφή και η ευλογία του Άγιου… στα σπίτια σας!!

Κάντε και κάνα like στο Κολόχαρτο στο facebook για έξτρα ευλογία!!

Άλλο ένα Σάπιο Χριστουγεννιάτικο Παραμύθι …του Γιώργου Μικάλεφ  

Μέρες γιορτινές, λαμπρές & λίγο σκοτεινές. Η γειτονιά της κυρά-Ευφροσύνης είχε στολιστεί με λαμπάκια, άγιους Βασίληδες, ταράνδους, πλαστικούς χιονάνθρωπους, καμπανάκια και άλλα στολίδια. Η γριούλα είχε φτάσει τα ογδόντα με μεγάλη δυσκολία και συνεχώς αναρωτιόταν αν θα ξαναζήσει άλλο Πάσχα. Τα εγγόνια της ζούσαν στην Τασκένδη μαζί με τα παιδιά της και ο άντρας της κάπου ψηλά, να πετάει χαρούμενος παρέα με ιπτάμενους αναρχικούς στο νοητό σύμπαν κάποιου δημοσιογράφου.

Μονάχη συντροφιά της, ένα τσούρμο γατιά που αλήτευαν στη γειτονιά. Έβγαινε κάθε πρωί στον κήπο της μικρής γκαρσονιέρας που έμενε και τάιζε τα αιλουροειδή. Τους είχε δώσει ονόματα μεγάλων ζωγράφων. Θεόφιλος, Ζαν Μισέλ, Μπέικον, Μόντι, Φρίντα…  Εκείνα με το που άκουγαν την καλή γιαγιά τους να ανοίγει τα παράθυρα, ορμούσαν στην αυλή γεμάτα χαρά και λαιμαργία και γέμιζαν τις μεγάλες πια κοιλιές τους.

Το φαινόμενο των αδέσποτων γατιών ξένιζε πολλούς στην γειτονιά της γριούλας. Συχνές ήταν οι περιπτώσεις που ο κύριος Βάϊος κλωτσούσε τα γατιά ή τους πετούσε πέτρες με αρκετά αδερφίστικο τρόπο. Μία φορά είχε βρίσει αισχρά την κυρά Ευφροσύνη όταν είδε ότι τάιζε τις ορδές των εχθρών του. Εκείνη δεν έτρεφε μίσος για κανέναν. Σκεφτόταν ότι ίσως ο κύριος Βάϊος να είχε άσχημα παιδικά χρονιά και πουλί μικρού παιδιού.

Οι μέρες περνούσαν και η παραμονή των Χριστουγέννων είχε φτάσει. Τα παιδιά έτρεχαν στη γειτονιά και έλεγαν χαρούμενα τα κάλαντα, άλλο με σκουφάκι άγιου Βασίλη, άλλο με την κιθαρίτσα του, ένας πιτσιρικάς με το τύμπανο του και ένα κοριτσάκι πουλούσε σπίρτα έξω από ένα μαγαζί με κυλόττες. Η καλή γριούλα βγήκε τη βόλτα της και σιγά-σιγά με το μπαστουνάκι της και το καρότσι για τα ψώνια, σύρθηκε μέχρι το σούπερ παντοπωλείο της γειτονιάς. Ψώνισε τα απαραίτητα για το γιορτινό της πιάτο και την καλύτερη γατοτροφή “μιξ πάρτι” για τα γατιά της… έτσι για να τα γιορτάσουν και αυτά τα Χριστούγεννα. Η μέρα εκείνη όμως, της επιφύλασσε μια εφιαλτική έκπληξη…

Στο γυρισμό για το σπίτι, αντίκρισε μία φρίκη που της μαύρισε την ψυχή και ράγισε την αδύναμη καρδιά της. Το χαμόγελο της το γιορτινό, βιάστηκε από κάποιο ανδρείκελο, που αποφάσισε να ρίξει φόλες στη γειτονιά. Το αρρωστημένο θέαμα, περιελάμβανε μια ντουζίνα αιλουροειδών, που ξερνούσαν ξεψυχώντας, τα λιωμένα σωθικά τους… οι γάτες που την είχαν γλυτώσει, θρηνούσαν απελπισμένες τον μαρτυρικό θάνατο των συντρόφων τους. Η κυρά-Ευφροσύνη δεν άντεξε και πριν προλάβει να βουρκώσει λιποθύμησε. Την μάζεψαν κάποιοι Χριστιανοί που την γνώριζαν από την εκκλησία και την πήγαν στο σπίτι. Την έβαλαν να ξαπλώσει σε ένα ντιβάνι και έμεινε μαζί της μια χήρα από την κάτω Αχαγιά μέχρι να συνέλθει…

Σηκώθηκε μισή ώρα αργότερα με μια δίψα για εκδίκηση. Ο κύριος Βάϊος ήταν ο στόχος της και θα τον χτυπούσε εκεί που πονάει… Ήταν σίγουρη πως εκείνος ήταν το τέρας… Καθησύχασε την χήρα ότι είναι καλά και την έδιωξε ευγενικά, πριν προλάβει να της δώσει απόρρητες πληροφορίες για την πουτάνα της γειτονιάς. Πήγε στο αποθηκάκι και πήρε το ποντικοφάρμακο. Είχε μπόλικο… Στρώθηκε αμέσως και έφτιαξε τους πιο λαχταριστούς λουκουμάδες που μπορούσε να φτιάξει, τους έριξε λαχταριστή μερέντα από πάνω, φόρεσε το καλύτερο χαμόγελο της και βγήκε παγανιά…

Τα  τρία παιδιά του κύριου Βάϊου παίζανε στην παιδική χαρά μόνα τους. Θα ήταν πολύ εύκολο σκέφτηκε. Στο μαντρότοιχο πριν την παιδική χαρά, ένα σύνθημα έγραφε “ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΦΟΛΑ ΘΑ ΤΗ ΔΩΣΩ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ”. Δεν ήταν η μόνη που το σκέφτηκε λοιπόν… Πλησίασε περισσότερο προς την παιδική χαρά, κρατώντας στο δεξί της χέρι, ένα μεγάλο πιάτο λουκουμάδες, έτοιμους να αποτελειώσουν τα Χριστούγεννα… Τα παιδάκια του κύριου Βάϊου μυρίσανε τους λουκουμάδες και δειλά-δειλά, σαν υποψιασμένα, νηστικά γατάκια άρχισαν να την πλησιάζουν και εκείνα…

Τότε ήταν που μέσα σε ένα σύννεφο κίτρινου καπνού, εμφανίστηκε ο πατέρας Παϊσιος καβάλα σε ένα ευνουχισμένο, γαλανόλευκο γαϊδουράκι και της είπε: “Παιδιά είναι τούτα μωρή και δε φταίνε. Τούρκοι δεν είναι μα Γραικοί. Το αμάξι να του κάψεις και άσε τα άλλα στο Θεό.” Έτσι και έκανε. Εγκατέλειψε το σχέδιο της και αποφάσισε να θέσει σε εφαρμογή σχέδιο καινούριο και μεταμεσονύκτιο, βασισμένο στη συμβουλή του γέροντα. Όσο και αν ήθελε να πονέσει αυτό το κάθαρμα, τα παιδιά δεν ‘φταιγαν σε τίποτα… τουλάχιστον ακόμα…

Πήρε τέσσερα γκαζάκια και μια παλιά της ρόμπα και τα στρίμωξε όλα μέσα σε ένα χαρτοκούτι. Έβαλε το περιεχόμενο μέσα σε μια γιορτινή σακούλα, πείρε και ένα μπιτονάκι με βενζίνη που είχε για δύσκολες ώρες και βγήκε στο δρόμο σαν άλλος Άγιος Βασίλης, να δώσει ένα και μοναδικό δώρο, σε έναν τυχερό που το άξιζε.

Το αυτοκίνητο του κύριου Βάϊου βρισκόταν στο ίδιο σημείο όπως πάντα. Μια καλογυαλισμένη, μαύρη μερσεντές. Έβγαλε το δώρο από τη σακούλα, το τοποθέτησε κάτω από το αμάξι και άδειασε στο χαρτοκούτι τη βενζίνη. Αφού πότισε καλά το δώρο, το εύφλεκτο υγρό κύλησε στο δρόμο και δημιούργησε ένα υπέροχο υγρό φυτίλι που θα της έδινε λίγο χρόνο να απομακρυνθεί. Άναψε την φωτιά με ένα σπίρτο και σύρθηκε με το μπαστούνι της όσο πιο γρήγορα μπορούσε μακριά. Σε λιγότερο από μισό λεπτό ακούστηκε μια δυνατή έκρηξη και το κωλάμαξο του κύριου Βάϊου, τυλίχτηκε στις φλόγες…

Πίσω από τα παραθυρόφυλλα της γειτονιάς, έντρομα μάτια νοικοκυραίων, αντίκριζαν τον εφιάλτη της τρομοκρατίας. Η αστυνομία ήρθε σε λίγα λεπτά. Κανείς δεν ήταν στο δρόμο παρά μία γριούλα με το μπαστούνι της, που τάιζε μερικές γάτες. Δεν θεώρησαν αναγκαίο ούτε καν να τη ρωτήσουν μήπως είδε κανέναν να πετάει…

 Η γριούλα ήξερε πως δεν θα τα κατάφερνε να φτάσει μέχρι το σπίτι της. Είχε πάρει μαζί της γατοτροφή για να ταΐσει τις γάτες που είχαν απομείνει, για ξεκάρφωμα. Όταν έφτασε στο σπίτι της, είχε είδη ξημερώσει. Έφτιαξε ένα ζεστάκι να πιει, έκατσε αναπαυτικά στην αγαπημένη πολυθρόνα και ένα λαμπερό χαμόγελο έφτανε μέχρι τα μαραμένα της αυτιά.

Ο άγιος Βασίλης ήρθε με μια μέρα καθυστέρηση στη γειτονιά της κυρά-Ευφροσύνης. Φορούσε μια όμορφη μαύρη στολή και έπινε μπύρα. Είχε κόψει τα αναψυκτικά γνωστής εταιρίας. “Είναι για τον πούτσο αυτοί οι καριόληδες” έλεγε συνέχεια. Μοίρασε αρκετά όμορφα δώρα, σχεδόν σε όλα τα σπίτια και προσέφερε και στον κύριο Βάϊο ένα γερό εγκεφαλικό απ’ το οποίο δεν επανήλθε ποτέ. Μάλλον ο κύριος Βάϊος δεν ήταν και τόσο καλό παιδάκι…

Γιώργος Μικάλεφ

 

 fb links: george micalef art & εκδόσεις το κόλο

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ*

*εξαιρούνται οι φασίστες και αρκετοί άλλοι

στη μνήμη του Μπασκιά &  των άλλων…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

ΜΙΑ ΝΟΤΑ κρεμασμένη ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ

Μίλησε μου για μουσική – μίλησε μου για μια νότα που χτυπάει στον τοίχο και ανακλάτε στο χώρο… Η μουσική με κάνει και σκέφτομαι – η μουσική με κάνει και εκφράζομαι – ξεσπάω – μιλώ – εκφράζω τις φανταστικές μου σκέψεις – «για το διαστημικό ψάρι που κάνει βόλτες στον ουρανό» . Οι στίχοι είναι η φωνή μου – οι νότες οι φωνητικές χορδές. Κρεμάω μια νότα στο μπαλκόνι…εάν την δεις τότε μπορείς να καταλάβεις γιατί το κάνω αυτό… Απλά δεν μπορώ να σου πω περισσότερα παρά μόνο ότι σε σκέφτομαι που και που…η σκέψη των ματιών σου προσθέτει μερικές νότες στο μυαλό… μια σκέψη άλλοτε πιο έντονη – άλλοτε πιο χαλαρή – μέχρι να έρθει η σκέψη που σε προσγειώνει στην πραγματικότητα. Είμαι ρεαλιστής και ορθολογιστής αλλά η νότες δεν υπακούουν σε κανενός είδους κανόνες…απλά ξεχύνονται στο κενό και αναζητούν τους δέκτες τους…κρατώ λοιπόν μια από αυτές για σ’ένα…την πιο ανυπάκουη – την πιο αναρχική…θα την αφήσω εκεί – κρεμασμένη στο μπαλκόνι -…

ΟΤΤΟ

Δεκάλογος: γιατί ΤΟ ΚΟΛΟ είναι «της μοδός» αυτόν τον καιρό

Η φίλη μου η Ανοσιοτάτη μου έστειλε έναν Δεκάλογο, κατόπιν ωρίμου σκέψεως όπως μου διεμήνυσε, που εξηγεί γιατί ΤΟ ΚΟΛΟ είναι «της μοδός» αυτόν τον καιρό. Ιδού ο Δεκάλογος:

1. Όλα είναι του κώλου
2. Πάμε κάποιοι κώλο με κώλο μπας και τον γλυτώσουμε
3. Μας τυραννούν ακόμη τα ΚΩΛΟσπιτα (βλ. Άκη, Ανδρέα και άλλοι που θα εμφανιστούν)
4. Οι πολιτικοί πλέον μιλάνε ξεκάθαρα με τον κώλο, μας κλάνουν στα μούτρα μας. Επιπλέον, το κλάσιμο το χρησιμοποιούν υπέρ τους: Κώλος που κλάνει γιατρό δε βάνει
5. Ως κατευναστικό των οικονομικών μέτρων μας πέταξαν τον κώλο της Τζούλιας και της Ντουβλη. Ασχολήθηκαν πολλοί
6. Στον κώλο των αρνιών επιβάλλεται να μπει φως προς αποφυγήν ατυχημάτων
7. Είναι καλοκαίρι και από την Άνοιξη ήδη οι γυναίκες επικεντρώνονται σε αδυνάτισμα κώλου
8. Σφίχτηκαν ήδη οι κώλοι των δημόσιων υπαλλήλων λόγω περικοπής μισθών
9. Επίκειται σφίξιμο κώλου των ιδιωτικών υπαλληλων ενόψει μείωσης αποζημιώσεων απόλυσης, αύξησης του ποσοστού απολύσεων κλπ φιλεργατικά μέτρα
10. Τα κωλομέτρα (κάποια, όχι όλα, μας τα βάζουν λίγο λίγο – είναι κι αυτό μια τέχνη) μας τα ανακοινώνουν με χαμόγελα από νησιά

Κλείνοντας, με συμβούλεψε να ξεκρεμάσω κάποιες κωλοκουρτίνες στην περίπτωση που χρωστάω, γιατί θα έρθουν να τις κατασχέσουν.  Εγώ τριγυρνώ στο σπίτι με τον ΚΩΛΟ έξω, ποιος θα πληρώσει τους δικηγόρους για τη μήνυση περί προσβολής δημοσίας αιδούς? Ε?

Ανοσιοτάτη

Rest In Peace 2009-2010

Μήνυμα που άφησε το προβατάκι πριν από τη σημερινή σφαγή…

Μ. Τετάρτη 31 Μαρτίου 2010

Εσείς λέτε την Τετάρτη αυτή μεγάλη. Εγώ τη λέω μαύρη. Δέχομαι ότι τα ζώα χωρίζονται σε σαρκοφάγα, φυτοφάγα και παμφάγα. Εσείς είσαστε παμφάγα και δεν σας κατηγορώ. Και εγώ στη σύντομη ζωή μου έχω αφαιρέσει πολλές ζωές. Αμέτρητα ήταν τα έντομα που καταπλάκωσα καθώς περπατούσα και αν θεωρήσουμε ότι τα φυτά έχουν και αυτά ζωή (που έχουν) τότε και εγώ σκοτώνω για να φάω. Ως εδώ καλά. Εγώ όμως και τα αδέλφια μου, δεν έχουμε κανένα έθιμο που να μας επιβάλει μια μαύρη εβδομάδα κάθε χρόνο να δολοφονούμε μαζικά ανθρώπους, σφαγιάζοντας τους, για να τιμήσουμε τον Θεό μας. Εσείς όμως έχετε. Κάνετε νηστεία για να καθαρίσετε δήθεν την ψυχή σας και μετά ορμάτε σε εμάς με περισσή μανία. Σα να σας βλέπω να μαζεύεστε πάνω από το κουφάρι μου και να τσιμπάτε τις πέτσες μου πριν καν ψηθώ. Και δεν έχω καν ωραίο κρέας. Φάτε και κανένα γουρουνάκι το Πάσχα… δεν θα πάθετε τίποτα, ούτε ο θεός σας θα θυμώσει. Έχει και ποιο ωραίο κρέας. Αυτό που με θλίβει είναι ότι δεν γνώρισα ακόμα όλες τις εποχές του χρόνου. Δεν ζητάω εκδίκηση αφού αυτή είναι η μοίρα μου σε έναν κόσμο που ο δυνατός επιβάλει το δίκιο του στον αδύναμο. Καλύτερα ίσως που φεύγω. Σήμερα το πρωί με πήραν από τη μητέρα μου. Εκείνη μου είπε να σταθώ δυνατό αλλά εγώ έκλαιγα όλη μέρα απαρηγόρητο και μόνο ένας σκύλος προσπάθησε να με παρηγορήσει. Τον ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου. Σε λίγο θα έρθει ο μουστακαλής με το μαχαίρι του και θα μου κόψει το λαιμό. Ας είναι τουλάχιστον τροχισμένο… Ελπίζω να ευχαριστηθείτε τις σάρκες και το αίμα μου. Δεν σας εύχομαι να σας κάτσει στο λαιμό όσο και αν σας φαίνετε παράξενο. Δεν είμαι σαν και εσάς. Κάποια μέρα ίσως τα πούμε και από κοντά. Αντίο.

το θύμα του φετινού Πάσχα

«Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι ποτέ, το αίμα σου θα χύσουμε, γουρούνι αλβανέ»

Αυτό το σύνθημα φώναξαν μεταξύ άλλων στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου ένα τμήμα των ειδικών δυνάμεων (οϋκάδες) όπως βλέπουμε στο βίντεο ντοκουμέντο από το youtube. Ο κόσμος χειροκροτεί και καμαρώνει αυτά τα παλικάρια που είναι έτοιμα να χύσουν γουρουνίσιο Αλβανικό αίμα. Στείλε και εσύ τα παιδία σου στο στρατό να γίνουν και αυτά λεβέντες με μεγάλα αρχίδια και να τα καμαρώνεις στην ορκωμοσία και στις παρελάσεις. Κάποιοι γελοίοι μέσα στο στρατό (και είναι η πλειοψηφία) φανατίζουν τα παιδιά σας και τα κάνουν να βλέπουν παντού εχθρούς. Το ίδιο κάνουν βέβαια και οι εχθροί του έθνους αντίστοιχα. Έτσι… να διαιωνίζετε το μίσος και η μαλακία. Αυτοί οι κοινωνικά αποδεχτοί και λεβέντες στρατιωτικοί, ζουν από το Ελληνικό κράτος, από τα λεφτά μας και όταν στέλνετε τα παιδιά σας, φροντίζουν να καλοπεράσουν κα να συντηρούν τα στρατόπεδα κάνοντας τις καθαρίστριες τους μάγειρες, τους οδηγούς, τους νεκρούς κλπ. Τους πληρώνουμε και αυτοί ως αντάλλαγμα μεταδίδουν την ηλιθιότητα στα παιδιά σας και το παίζουν ιστορία λες και γύρισαν από το Βιετνάμ. Και μετά ακούμε… «είμαι περήφανη που ο γιος μου υπηρέτησε την πατρίδα» να είστε περήφανοι που τα παιδιά σας γυρνάνε σκοτωμένα. Να είστε περήφανοι που τα παιδιά σας υπόκεινται σε πλύση εγκεφάλου. Να είστε περήφανοι που τα παιδιά σας χάνουν έναν χρόνο από τη ζωή τους για υπηρετήσουν ένα μάτσο άχρηστους καυλάντηδες που εσείς τρέφετε για να σας προστατεύουν από τους Αλβανούς και τους Τούρκους. Να είστε περήφανοι… εγώ δεν είμαι…

Με αγάπη, Γιώργος Σάπιος