Αρχείο ετικέτας σαπιος

“ΤΟ ΞΩΤΙΚΟ”

Τον είδαν το βράδυ να περνά έξω από το σπίτι σου
Την πόρτα χτύπησε μα εσύ δεν ήσουν μέσα
Φορούσε κουρέλια και ζητούσε λίγη αγάπη
Και έτσι έφυγε να πάει πάρα πέρα

…………………………………………………….
Τους δρόμους πήρε ψάχνοντας να βρει
Τα ξωτικά που χάθηκαν στην πόλη
Μα πουθενά δεν έβλεπε ψυχή
Για λίγο στάθηκε και κοίταξε εσένα

…………………………………………………
Ήσουν ντυμένη στο χρώμα της βροχής
Και έλαμπες σαν άγγελος του κόσμου
Σε είδε που πετούσες το κλειδί
Μιας καρδιάς που χάθηκε στο δρόμο

………………………………………………
Τον είδαν ξανά να γυρίζει μοναχός
Τώρα πια έψαχνε για μια καινούρια αλήθεια
Μέσα στα μάτια του που ‘καίγαν σαν φωτιές
Είπαν πως είδαν να λάμπει η μορφή σου

…………………………………………….
Τώρα την πόρτα ανοίγει του σπιτιού του
Σε ένα δωμάτιο νεκρό θα ξαποστάσει
Ένας άντρας που γυρεύει την ψυχή του
Και ώσπου να ‘ρθει το πρωί την κυνηγάει

……………………………………………..
Στους δρόμους πια δεν τον βλέπεις να γυρνάει
Έχει χαθεί μέσα σε δικό του κόσμο
Κάποιοι λένε τον είδαν νύχτα να γελάει
Και άλλοι πως πέθανε εδώ και ένα χρόνο

Γιώργος Ανώνυμος

*η καταγραφή της μη-ζωής

SIVA

Siva I can’t burn their corpses any longer
Siva their fleshes can’t make me any stronger
Krishna, I am the other
Jesus, forgive your father
Buddha your nirvana is not enough for me
My vicious circles is the perfect place to be
…………………………………………………..

Blind prophets are rising from the south
Holy words are hiding in her mouth
Christ is sleeping in the woods
Hiding from her wicked moods
……………………………………

All Gods are screaming in his ears
Pain and love are sacred fears
Blood and flesh and rotting hearts
Mystical nights with Crowley’s cards
……………………………………..

Madman’s prophecy is clear
Goat won’t die this year

Γιώργος Ανώνυμος

*η καταγραφή της μη ζωής

SHAMAN’ S PLACE

Inside the mirror I can see
A tyrant coming from the abyss
The river is strange
Don’t let them take me

…………………………………………….
Tell me about the active side of infinity
And I won’t be afraid anymore
Shaman’s herbs make me strong enough
I can live in alternative worlds

…………………………………………..
Animals are walking through the walls
We are flying above them
Watching our figures sleeping on the floor
Are we all dead or just passengers?

……………………………………….
Every day the cocoon fades away
I don’t know, maybe it‘s my fault
The eagle is in my mind
Something always is left behind

………………………………………
Today I can see
I can see what I couldn’t see
Shaman makes me see what is real
But they all disappeared before the fall

Γιώργος Ανώνυμος

*η καταγραφή της μη-ζωής

ΣΤΗΝ Ε ΣΤΗΝ Α ΚΑΙ ΣΤΗΝ Β (Β)

Χιλιάδες σκέψεις, χιλιάδες αφορμές
Και ένα κτήνος να σου ξύνει τις πληγές
Καμία σκέψη, καμία αφορμή
Μόνο παράνοια υπέροχα αγνή

……………………………………………
Μου ‘λεγες άνοιξε τα μάτια σου και κοίτα
Πες μου τι βλέπεις σαν κοιτάς στον ουρανό
Βλέπω εσένα που χάθηκες μια νύχτα
Είσαι ένας άγγελος ψηλά στον ουρανό

………………………………………………..
Τώρα τις βλέπω καθαρά τις ευκαιρίες
Αυτές που μου ‘λεγες πως δεν τις κυνηγώ
Ήρθανε κι άλλες απαίσιες, γελοίες
Και όλες τώρα μου χαράζουν τον λαιμό

……………………………………………….
Δεν φταίω εγώ που πια κουράστηκα να ελπίζω
Σε μια ανοιξιάτικη βροχή θα λυτρωθώ
Δεν φταίω εγώ που πάλι άρρωστος τρεκλίζω
Όπως και να ‘χει σε λίγο θα ‘ρθω να σε βρω

Γιώργος Ανώνυμος

*από την καταγραφή της μη-ζωής

ΓΥΡΩ-ΓΥΡΩ ΟΛΟΙ

Μάτια που καίνε σα φωτιές
Ζεσταίνουν άγριες νυχτιές
Μες τα βουνά και μες τα δάση
Και ότι του ‘ρθει ας κατεβάσει
Παιδί αγνό και καθαρό
Μέσα στον έναστρο ουρανό
Η πόλη πια δεν το κρατά
Πέταξε πέρα μακριά
Κορμί γεμάτο με πληγές
Ενθύμια από νεκρές χαρές
Χέρια κομμένα και ραμμένα
Στο πρόσωπο δάκρυα με αίμα
Φόβος ξανά δεν θα υπάρξει
Σε λίγο πάλι θα χαράξει
Του τέλους βλέπει την αρχή
Και όλοι πέφτουνε στη Γη

Γιώργος Ανώνυμος

*από την καταγραφή της μη ζωής που μπορείται να κατεβάσετε από εδώ

ένα παράξενο όνειρο

Δωμάτιο παγωμένο
Ρεμάλι στοιχειωμένο
Με κουρέλια και με μούσια και με βρώμικα μαλλιά
Η πόρτα σιγοτρίζει
Και το θέαμα αρχίζει
Παράσταση του ύπνου σε μια κάμαρα μικρή
Αρρώστια πλημμυρίζει
Το σπασμένο μου κορμί
Η κυρά με πλησιάζει και μου δείχνει το κουφάρι
…το κουφάρι
…το κουφάρι

Το κουφάρι του αγίου, τις αλλόκοτες γραμμές,
στα χρώματα του τόξου, βαμμένο με κραυγές…
κραυγές νεκρών με πίστη σε αόρατη αρχή
δίχως πόνο, με οδύνη και με μυρωδιά ξινή…

Τα σκεπάσματα τραβάει
Η κυρά για να μου πει
Δες το άρρωστο κορίτσι, σαν τα κρύα τα νερά

Στο κρεβάτι ξαπλωμένο, δίπλα στο άγιο αυτό κουφάρι,
Μια κοπέλα περιμένει, ένα χάδι για να πάρει…
δυο αρρώστιες κουβαλάει, δυο αρρώστιες τρομερές,
μαύρο νυχτικό φοράει, διάφανο… οι ομορφιές…

Έχει ομορφιά αγγελική
Άγγελος στην κούφια Γη
Με κοιτάει μες τα μάτια, είναι τα χείλη της υγρά
Υγρά, μα βγάζουν φλόγες
Τα φιλώ…
Σηκώνετε στα πόδια
Και με χάρη περπατά
Την κοιτάζω, την θαυμάζω, μες το αόρατο νυχτικό

Άγγελε εσύ που ήρθες και με βρήκες χθες το βράδυ,
την καρδιά θες να μου κλέψεις, βλέπω πάλι το σημάδι…
δεν μπορώ να το ξεχάσω, το πανέμορφο κορμί,
τα χείλη, τις καμπύλες και το άρρωστο μουνί… 

Γιώργος

για ένα πρόβατο…

Γέννησε πρόβατο λευκό
Στο στάβλο δίπλα στο σκυλί
Πρώτη της γέννα και δύσκολη
Τραβάγανε δύο και κράταγε ένας
Τα πόδια του μικρού εξαρθρώθηκαν
Θα πεθάνει είπαν γρήγορα…

Το μικρό με τις μέρες πείρε τα πάνω του
Στάθηκε στα πόδια του…
Όλοι χάρηκαν
Θα το σφάζανε μια ανάσταση
Στο όνομα κάποιου άγνωστου θεού

Το έφαγαν οι ποντικοί ένα βράδυ
Έφαγαν το στόμα και τα μάτια

Το είδα…

Το κρατούσε η γιαγιά από τα πόδια και το πέταξε στον κάδο…

Γιώργος

άτιτλο άσμα

Δεν έχω αυτοκίνητο
Μήτε κι αεροπλάνο
Μόνο δυο χέρια έχω εγώ
Για να μπορώ να πιάνω

«Να πιάνω το κορμάκι σου
Μ’ αυτά τα δυο τα χέρια
Μα επροχτές τα κόψανε
Δυο κοφτερά νυστέρια»

Που να τα βρω τόσα λεφτά
Να πάμε στο Λονδίνο
Πόσα να βγάλω στο ξυστό
Και πόσα από το Κίνο

«Τα έκοψα και τα χαρτιά
Μα θα τα’ αρχίσω πάλι
Για να μη δω ποτέ εσέ
Σε καμιά ξένη αγκάλη»

Γιώργος

δίχως τίτλο

Δεν με τρομάζει ο κόσμος σου
Μόνο που τον λυπάμαι
Τα βήματα του να ακολουθήσω δεν αντέχω
Και όλο με διώχνει να φύγω
Να μην του χαλάω τις γραμμές
Εγώ από γραμμές δεν ξέρω και δεν θέλω να μάθω
Τις διαταγές δεν τις φοβάμαι
Και πάλι τους λυπάμαι
Άνθρωπος σ’ άνθρωπο να δίνει διαταγές
Μάτια να βγάζει και να βαράει προσοχές
Μα δεν με νοιάζει γιατί ο φόβος είναι δικός σου και δικό τους
Και τις αμαρτίες μου τις πλήρωσα ακριβά
Μα η αρρώστια στο μυαλό δεν λέει να φύγει
Σαν τιμωρία από αμάρτημα παλιό
Σαν του μεσημεριού την Καλοκαιρινή τη θλίψη
Όλο σε βλέπω μες τον κόσμο να γελάς
Να με καλείς με χάδια στον ρυθμό σου
Μα εγώ θα κρύβομαι σε υπόγειες χαρές
Μέσα σε μέρες βαθιές και σκοτεινές
Με τα ταξίδια μου στα βάθη της ψυχής
Και τα δικά σου στην άκρη αυτού του κόσμου
Εγώ να νοιώθω πως δεν με χωράει πια εδώ
Μα εσύ γλεντάς, χορεύεις και γελάς
Εγώ δακρύζω, πονάω και χτυπιέμαι
Και ο πόνος του κορμιού δεν με αγγίζει
Μα της ψυχής οι πληγές οι ξεσκισμένες
Δε λεν να κλείσουν μα μένουν ζωντανές
Να μου θυμίζουν πως ακόμα ζω και υπάρχω
Δεν τις αντέχω τις ατέλειωτες τις μέρες
Πια δεν αντέχω συνέχεια να ζω
Ένα διάλλειμα σχολικό μου έχει λείψει
Αλλά κουδούνι δεν ξέρω που να βρω

Γιώργος

Για μια Μαρία

Τον κόσμο τούτο δεν τον αντέχω
Δεν το υπομένω
Και από όλους την έχω ακούσει την ίδια την κουβέντα
Η μόνη που τη μιλούσε αλήθεια ήταν μια Μαρία
Αλλά και αυτής τα μάτια τα είδα αργά
Και ήταν νεκρή μέσα στο κρύο
Και ξαπλωμένη και κοίταζε ψηλά
Πίστεψα πως με κοίταξε στα μάτια
Και τα μάτια ήταν ακόμα ζωντανά
Και το σώμα ζεστό για τελευταία φορά
Εκείνη την Μαρία την θάψανε μια κρύα μέρα του Γενάρη
Μα εγώ δεν ήξερα καν το όνομα της

Γιώργος