Αρχείο ετικέτας γιωργος μικαλεφ

“NO PORTRAITS”

ΟΜΑΔΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ
“NO PORTRAITS”

ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ | ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ
Αστερίου Δημήτρης
Βασιλικός Στέλιος
Μικάλεφ Γιώργος

Εγκαίνια:16/ 4 / 2016 | 20:30
Διάρκεια:15/ 4 – 4 / 5 /2016

BOOZE COOPERATIVA
:BaseGALLERY

Κολοκοτρώνη 57, Αθήνα

Το εγχείρημα λειτουργεί, ως μια άσκηση καταγραφής προσωπικής ανάγκης, ως ένας συσχετισμός συνειρμών, μνήμης και επικοινωνίας.

Οι εκθέτες Αστερίου Δημήτρης, Βασιλικός Στέλιος και Μικάλεφ Γιώργος, με διαφορετικές αφετηρίες-βιώματα-καταβολές-πορείες-σταθμούς ο καθένας συνυπάρχουν μέσα από τα έργα και τις εγκαταστάσεις σε αυτή την εικαστική παράσταση, πράξη.

Συνομιλίες και σιωπές σε πολλαπλά επίπεδα, συνθέσεις αδρών και εύθραυστων σχεδίων, γραμμές μολυβιών, επαλείξεις χρωμάτων, μεγέθη και σχήματα, κατασκευές, οριοθετούν και ορίζουν την μη προσωποποιημένη αφήγηση ως αθέατη προτροπή-παρουσία χωρίς εμμονές.

Αστερίου Δημήτρης. Γεννήθηκε το 1973 στη Δράμα, ζει και εργάζεται στα Χανιά. Τελείωσε τις σπουδές του στο τμήμα νοσηλευτικής ΤΕΙ Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια στο τμήμα ψυχολογίας του πανεπιστημίου Ρεθύμνου αλλά η αγάπη του για την ζωγραφική τον έστρεψε σε άλλες κατευθύνσεις. Στα πρώτα χρόνια της ζωγραφικής του ασχολήθηκε με όλα σχεδόν τα θέματα κυρίως όμως με νατουραλιστικά και σουρεαλιστικά τοπία και με την προσωπογραφία. Χρησιμοποιεί τόσο λάδια όσο και μικτά χρώματα, και η θεματογραφία του αναφέρεται σε ονειρικά και φανταστικά σύνολα στην κατεύθυνση του σουρεαλισμού και της αυτόματης γραφής. Παράλληλα με τη ζωγραφική ασχολείται με τις κατασκευές και τη γλυπτική. Χρησιμοποιεί εφήμερα υλικά, σανίδια που βρίσκει στην αμμουδιά, απομεινάρια από σκουπίδια, αντικείμενα καθημερινής χρήσης για να τα ανασυνθέσει, να τους δώσει πνοή, να τα μετατρέψει σε έργα τέχνης.

Ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής // Δημοτική πινακοθήκη Μυκόνου (1999) / Καφέ Hλιοτρόπιο Χανια Κρήτης (1999) / Γιαλί τζαμισί Χανιά Κρήτης (2000) / Αίθουσα τέχνης Ξόμπλι (2001) / Δημοτική πινακοθήκη Ναυπλίου (2001) / Γιαλί τζαμισί Χανιά Κρήτης (2002) / Γιαλί τζαμισί Χανιά Κρήτης (2003) / Έκθεση Γλυπτικής Γιαλί τζαμισί Χανιά Κρήτης (2004) / Πινακοθήκη Ρεθύμνου αίθουσα Μουσούρη (2005) / Πύλη Αγ.Γεωργίου Ηράκλειο Κρήτης (2006) / Παλαιοπωλείο «ρετρό» Αθήνα (2015). Έχει λάβει μέρος σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής και έχει ασχοληθεί με την εικονογράφηση βιβλίων και την κατασκευή σκηνικών θεάτρου. Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές και ιδρύματα.

ΚΡΙΤΙΚΕΣ
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ / τεύχος:115 /Ιωάννα Ασμάνη
“ …..Χωρίς να υπάρχουν εμφανή δεσίματα στη σκέψη μου ιδίως σαν είδος, μου θύμισε τον Μaître που εκθέσανε τα έργα του με μεγάλο νταβαντούρι, στην Pont des Art στο Παρίσι, όταν αυτός ομολογούσε απλά τις φυλές τις πατρίδας του, με ξεκαθαρισμένη δική του τεχνική αθώα και προσωπική. Και ολοζώντανη. Πράγματι η ζωγραφική του Δημήτρη είναι ζωγραφική-ζωγραφική, ακόμη χωρίς κόλπα. Όπως φιλάς με σοβαρότητα το μέτωπο της ερωμένης σου για να εκφράσεις την αφοσίωση σου σε αυτήν, πριν τη διαλύσεις με τον έρωτα σου……”
http://www.ekebi.gr/magazines/showimage.asp?file=13233&code=5711&zoom=800

ΧΑΝΙΩΤΙΚΑ ΝΕΑ / Π.Κουνενάκη
“……Αυτοδίδακτος καλλιτέχνης, με μια γερή σκευή σπουδών πίσω του που έχουν να κάνουν με την ανθρώπινη ψυχή, επιλέγει την τέχνη για να μιλήσει για τα μυστήρια της ζωής και του θανάτου. Κινητοποιώντας μνήμες του παρελθόντος και χρησιμοποιώντας στοιχεία και σύμβολα από νεκρικά έθιμα της πατρίδας του της Μακεδονίας, δημιουργεί έργα, ανθρωπόμορφα γλυπτά και κατασκευές, αφ1 ενός για να θρηνήσει ό,τι έχει χαθεί, αφετέρου για να υμνήσει έμμεσα τη ζωή, να ξορκίσει ό,τι τον βασανίζει. Με άλλα λόγια μετατρέπει τους εφιάλτες του σε τέχνη. Κι αυτή είναι από τις πλέον δόκιμες ανθρώπινες λειτουργίες. Ο Δημήτρης . Αστεριού χρησιμοποιεί εφήμερα υλικά, σανίδια που βρίσκει στην αμμουδιά, απομεινάρια από σκουπίδια, αντικείμενα καθημερινής χρήσης για να τα ανασυνθέσει, να τους δώσει πνοή, να τα μετατρέψει σε έργα τέχνης. Μια τέχνη υπόγεια ερωτική, αφού έρωτας και θάνατος είναι οι διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος. Ιδιαίτερα επιδέξιος ο καλλιτέχνης, δημιουργεί συνθέσεις ολοκληρωμένες, που μπορεί να αποτελούνται από φθαρτά και εφήμερα υλικά, αποκτούν όμως σταδιακά μνημειακό χαρακτήρα, μεταφυσική χροιά και καλλιτεχνική οντότητα. Τα περισσότερα έργα του λειτουργούν ως επιτύμβια, ως σκευοφυλάκια μνήμης και αγάπης κυρίως για τα παιδιά που συμβολίζουν και την ίδια τη ζωή….».

Στέλιος Βασιλικός. a.k.a. / Neo the Pirate. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα (1984). Οπου ζεί και εργάζετε ως tattoo artist. Από μικρός ασχολήθηκε με τη τέχνη της ζωγραφικής. Απο την εφηβεία, ξεκίνησε να ασχολείται με τη street art, μοιράζοντας μέσα από τα graffiti του, τις σκέψεις του και τις ανυσηχίες του με τυχαίους περαστικούς. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με τη δημιουργία χαρακτήρων comic. Το 2005 αποφοίτησε από τη σχολή Εφαρμοσμενών Τεχνών Ορνεράκης καθώς συμμετείχε σε σεμινάρια από διάφορες σχολές και εργαστήρια οπου Και διδακτικε νεές τεχνικές και μορφές τέχνης. Το 2012 αποφάσισε να ασχοληθεί με τη τέχνη του τατουάζ οπου μπορούσε να αποτυπώσει τα όνειρα και τα θέλω των φιλων και γνωστών του με τον δικό του μοναδικό τρόπο. Κύρια πηγή έμπνευσης του είναι η μουσική, οι στίχοι, η μελωδία, όπως και τυχαία συμβάντα της καθημερινότητας, ένα βιβλίο ή μια ταινία. Η τελευταία του παρουσία ήταν το 2015 στη θεατρική παράσταση «Άκου Ανθρωπάκο», όπου σε live performance δημιουργούσε επι σκηνής ένα καμβά εμπνευσμένο από τη παράσταση.
http://neothepirate.tumblr.com/
vasilikos.stelios@gmail.com

Γιώργος Μικάλεφ. Γεννήθηκα στην Κέρκυρα το Δεκέμβρη του ’85. H έντονη ανάγκη για δημιουργία με ώθησε να ασχοληθώ από μικρός με τις καλές και τις …κακές τέχνες σε αρκετές απ’ τις μορφές τους… η ζωγραφική και το γράψιμο ήταν αυτά που με απασχόλησαν περισσότερο τα τελευταία χρόνια. Ό,τι δεν μπορώ να το εκφράσω με λέξεις, το ζωγραφίζω και ό,τι δεν μπορώ να ζωγραφίσω το καταγράφω… πάντα με τον τρόπο μου. Από μικρό παιδί χρησιμοποιούσα μολύβια και μαρκαδόρους για να προεκτείνω τη ψυχή μου πάνω σε μια λευκή επιφάνεια και έκτοτε δεν σταμάτησα να ζωγραφίζω, να δημιουργώ και να πειραματίζομαι πάνω σε κάθε είδους επιφάνεια με χρώματα και με υλικά που μου κέντριζαν το ενδιαφέρον και την περιέργεια.

Οι μόνες σπουδές μου πάνω στη ζωγραφική ήταν ένας χρόνος στην Καλλιτεχνική Σχολή της Κέρκυρας με καθηγητή τον Κώστα Τόμπρο. Έχω συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις σε Κέρκυρα και Αθήνα, και έχω πραγματοποιήσει 2 ατομικές εκθέσεις, στην Κέρκυρα το 2013 και στις Σπέτσες το 2014. Ασχολήθηκα επίσης με την εικονογράφηση βιβλίων και εξωφύλλων underground μουσικών σχημάτων. Είμαι μέλος της “Εικαστικής Κερκυραϊκής Ένωσης” από το 2010 και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης από το 2011 έως το Μάη του 2014 οπότε και εγκαταστάθηκα στην Αθήνα.
www.georgemicalef.blogspot.gr
acimoc2007@hotmail.com

Χωρίς Τίτλο

Αφού αυτοί είναι πρόσωπα της μιας στιγμής
Όχι α-πρόσωποι, μην παρεξηγήσεις,
Αλλά φευγαλέοι
Τους καταβροχθίζει το ίδιο τους το παρόν
Έτσι
Ακόμα κι αν υπήρξα για λίγο μέσα τους
–με κάποιον τρόπο το πινέλο εισβάλλει πάντα πρώτα στην καρδιά
μου λέει, κοίτα, εδώ έχεις καλύτερα χρώματα-
δεν κατάφερα να διασώσω κανέναν
Ας πούμε, στη θάλασσα θα έχεις δει το πλήθος των χνουδωτών σφαιριδίων να εκτοξεύονται
Μπορεί να τα ακούς με τον συνήθη καλοκαιρινό εκνευρισμό
Ή και γελάς όταν βλέπεις τις κοιλιές να τραμπαλίζονται
Κάποια θλίψη ενδεχομένως γι’ αυτούς τους δυο ρακετίστες
Που σχεδόν αγγίζουν το τίποτα
Αύριο θα είναι στο γραφείο γραβατωμένοι
Αυτή η γραβάτα ήδη σφίγγεται γύρω απ’ το λαιμό της χαράς τους
Θερινοί τύποι
Του χαμού
Λοιπόν, βλέπεις
Ή τον έρωτα
που τον ζωγράφισα 120 φορές
Κι ακόμα να μου φύγει ο φόβος πως θα τον χάσω
Κι η Αφροδίτη, ξεπεσμένη θέαινα, σε εφημεριδόχαρτο
Χωρίς το πολυτελές της όστρακο
Βρέθηκε μόνο μια τσίγκινη ανάμνησή του
Ύδωρ εστί και εις ύδωρ απελεύσει
Αντιλαμβάνεσαι ίσως τώρα πως
Όχι α-πρόσωποι, μα μελλοθάνατοι
Αφού η λήθη είναι η πιο αληθινή απώλεια
Κι όσοι έγραψαν τις πιο ωραίες λέξεις
Ζούνε και δεν ζούνε
Τώρα πια τους απομένει να γίνουν τσιτάτα του διαδικτύου
Για μιαν ανάσα ακόμα
Morituri σου λέω
Ακόμα κι η γυναίκα μου πνίγηκε κάτω από ψιλοκομμένα χαρτάκια και πυκνή κόλλα
ήθελε να γίνει σαν του Πικάσο τις γυναίκες
κι όμως, δεν είναι αυτή, δεν είναι αυτές
Σου είπα
No portraits
Όπως κι οι «κομψές κυρίες στις κερκίδες» του Εμπειρίκου
«Και κορασίδες με pull-over
Χειροκροτούν κι όλο φωνάζουνε
Goal! Goal! Στα δίχτυα των εχθρών
Όχι ποτέ στα δίχτυα του θανάτου»
Ό,τι κι αν φωνάζουν
Πάει και το γκολ,
Κι αυτό κι αυτές τα έφαγε η στιγμή,
Φυσικά, πιο πέρα κι εγώ
Μαζί με την άρτι νεογέννητη πετριά της έμπνευσής μου
(ή μήπως πια παραμεγάλωσε, μέσα σε λίγες πινελιές;)
Βλέπεις;
Τι «όχι ποτέ»;

Κ.Κ.
η εκδήλωση στο facebook

Δεν τραγουδούν για μας εμάς τα πουλιά …του Γιώργου Μικάλεφ

 

άνθρωποι όμορφα χορεύουν
μέσα στα όμορφα τους ρούχα
ήθος ασπρόμαυρης ταινίας
ηθικόν ακμαίον προς ακμαιότατον
λουστραρισμένη ανθρωπότης
στο κατώφλι του ολέθρου

τα ωραία τα χρόνια τα θαμπά
του κόσμου το κέντρο μια οπή
με ημερομηνία πλήξεως
μέχρι και τα πουλιά την ύμνησαν…
τα πουλιά των ανδρών
γιατί τα άλλα του ουρανού…

δεν τραγουδούν για εμάς τα πουλιά
ούτε για πράγματα ανούσια, νεκρά
το σύγχρονο πολιτισμό τον ανθρώπινο
στα σκατά θα τον εθάψουν
μαζί με τα κουφάρια μας
και δεν επρόκειτο να κλάψουν

κι όταν ούτε σπόρος
από την πούστικη τη ράτσα μας
στη Γη δεν θα υπάρχει
τότε λεύτερα θα πετούν αιώνια
και δεν θα πεθαίνουν στον αέρα
και δεν θα πεθαίνουν τραγουδώντας

Γιώργος Μικάλεφ

«Το Ημερολόγιο Της Μυρτώς #1» …του Γιώργου Μικάλεφ

Το Ημερολόγιο Της Μυρτώς #1

Γιώργος Μικάλεφ

η καταγραφή του άσωτου έτους 2015,
μέσα από τα μάτια του Γιώργου Μικάλεφ,
στις ζωγραφισμένες σελίδες ενός ημερολογίου

Δύο λόγια για το ημερολόγιο…

Πριν ένα χρόνο και κάτι ψιλά η Μυρτώ ήρθε στο σπίτι μετά τη δουλειά μαζί με πέντε κιλά ημερολόγια που της έδωσαν για το έτος 2015. Άρπαξα τρία από αυτά. Το ένα το έχετε μπροστά σας. Ένα δεύτερο Χριστιανικό με εικόνες και άγια πράματα και θάματα το πετσόκοψα για χρήση κολάζ. Το τρίτο είναι ολίγον τι “Σάπιο” και ακόμα το γεμίζω με σημειώσεις, σκέψεις και σκίτσα χωρίς να τηρώ καθόλου ημερομηνίες. Πίσω στο πρώτο λοιπόν… με το που το άνοιξα μου ήρθε στο μυαλό η ιδέα να καταγράψω όλη τη χρονιά με σκίτσα και λίγες σημειώσεις… με τον τρόπο μου πάντα. Έτσι και έκανα λοιπόν και το αποτέλεσμα αυτής της διαολέμενης χρονιάς βρίσκεται στην οθόνη σας. Μια χρονιά που με βρήκε στα Σπάτα, παντρεμένο με γυναίκα και αρκετά ζωντανά. Πολιτικές εξελίξεις, χαρές, λύπες, ταξιδάκια, κηδείες ανθρώπων, ζώων & Θεών και άλλα πολλά περί ζωής και θανάτου. Το ημερολόγιο πέρασε από σκάνερ (καινούριο απόκτημα) και σας προσφέρεται απλόχερα είτε για online ανάγνωση, χωρισμένο σε 3 μέρη (λόγο του δωρεάν πακέτου υπηρεσιών), είτε για κατέβασμα σε pdf για την ψηφιακή σας βιβλιοθήκη.

βίντεο του φίλου Θανάση Πάνου

 

«DOWNLOAD»
mediafire
dropbox


Εννοείται πως αν θέλει κάποιος να βοηθήσει στη διάδοση μέσω torrent κλπ θα του ήμουν ευγνώμων!

2

Ακολουθούν links για την online μορφή του σε τρία τεύχη (μέσω issuu), τα οποία μπορείτε να διαβάσετε ή να ξεφυλλίσετε, σε μια μορφή που θυμίζει κατά πολύ… βιβλίο.

Myrto’s Diary Part 1

Myrto’s Diary Part 2

Myrto’s Diary Part3

4

Δυο λόγια για μένα…

Γεννήθηκα στην Κέρκυρα το Δεκέμβρη του 85. Από μικρός έδειξα ενδιαφέρον για τις τέχνες και τα γράμματα. Ασχολήθηκα με διάφορες μορφές της ως δημιουργός και ως φίλος. Τη ζωγραφική την αγάπησα πολύ αλλά μία την έπιανα, μία την άφηνα μέχρι το 2009 που την είδα ζωγράφος με πινέλα, χρώματα, καμβάδες και όλο το πακέτο… Το γράψιμο επίσης με συντροφεύει αρκετά τα τελευταία χρόνια και από αυτή την ανάγκη προέκυψαν και οι “εκδόσεις το κόλο” από την φράση ενός παιδικού μας φίλου… Υπήρξε και η “family films corfu” αλλά αυτή είναι από άλλο – καμένο- ανέκδοτο. Το 2014 ήρθε στην Κέρκυρα να με γνωρίσει η μέλλουσα γυναίκα μου με την οποία έφυγα μαζί και ήρθα στην Αθήνα και την παντρεύτηκα. Ακολουθούν links για επικοινωνία κλπ κλπ κλπ.

1

Πρώτη έκδοση: Αθήνα, Γενάρης 2016
εκδόσεις “Το Κόλο”
kolobooks.wordpress.com
Προσοχή: όποιος αποπειραθεί
Να χρησιμοποιήσει μέρος αυτού
του βιβλίου για οικονομικό όφελος,
θα εύχεται οι συνέπειες να ήταν νομικές

λινξ:
acimoc2007@hotmail.com
georgemicalef.blogspot.gr
http://myrtosdiary.blogspot.gr/
kolobooks.wordpress.com
facebook.com/georgemicalefcreations
facebook.com/ekdoseistokolo

«DOWNLOAD»
mediafire
dropbox

Η Αθήνα έχει θέατρα …του Γιώργου Μικάλεφ

…έτσι μας λέγανε. Έχει πολιτισμό . Έχεις πολλές επιλογές. Έχει θέατρα, μουσικές, απ΄ όλα έχει… μα στην Κέρκυρα μας άρεσε που είχαμε την ησυχία μας. Μας άρεσε που με τα πόδια μπορείς να πας να δεις έναν, δέκα, είκοσι, ανθρώπους… που με δύο ρόδες μπορούσες να πας παντού και με τέσσερις έβγαζες γκόμενα από το πιο μακρινό χωριό. Και μας έφτανε αυτό και ήμασταν ευτυχισμένοι. Αλλά προκύψαν έρωτες… έρωτες που με πήραν μακριά απ’ το νησί μου. Και να που βρέθηκα στις Αθήνες, στα θέατρα και να ο πολιτισμός, να τον μυρίσεις, να τον φας. Βγαίνεις απ’ το σπίτι και προσέχεις μη σου πέσει ο πολιτισμός στην καρκάλα και πάθεις καμιά ζημιά.

Τρίτη βράδυ λοιπόν και η παράσταση αρχίζει στις 8 και κάτι. Μία ώρα στο δρόμο και είμαι εκεί… Το μέγαρο! Ωραίο πράμα… μεγάλο! Συναντάω τη Μυρτώ. Της το ‘χα τάξει εδώ και τρεις βδομάδες. Περιμένουμε και μια φίλη. Ο Φαίδων Γάμμα μπαίνει από την είσοδο. Ωραίος ηθοποιός ο Φαίδωνας. Μεγάλωσε. Το έβλεπες και στο περπάτημα του. Αλλά ωραίος! Ήρθε κι αυτός να δει τους ακροβάτες και τους τσιρκουλάνους. Θυμάμαι ακόμα το παιδικό δίλημμα στο οποίο με είχε βάλει αυτή η ταινία… «ο σεξοκυνηγός «. Θα ήθελα να ήμουν ένας τυφλός βοσκός που όλα τα κορίτσια του χωριού θα γούσταραν να μπουν στην καλύβα μου να με φάνε ή αν θα ήθελα να ήμουν ένας «φυσιολογικός» άνθρωπος? Αυτή η ταινία ήταν το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό εκείνη την ώρα και μου ξύπνησε ευχάριστες παιδικές φαντασιώσεις.

Η παράσταση άρχισε. Καλά ήταν. Θα ήταν καλύτερα βέβαια αν είχαμε βιονικά μάτια ή μπινόκιουλαρς. Η παράσταση τέλειωσε. Πάμε προς την έξοδο. Ξαναείδα τον Φαίδων και κάποια άλλα πρόσωπα «διάσημα». Πιο κάτω η Νόνη Δέλτα κάθεται και κουβεντιάζει με μια φίλη της. Όσο μεγαλώνει ομορφαίνει. Θυμάμαι ακόμα εκείνη τη γυμνή φωτογράφηση του 97. Τι γυναίκα… τα άξιζε τα λεφτά του εκείνο το τεύχος που το κρύβαμε κάτω από το στρώμα σαν θησαυρό. Και να τώρα μπροστά μου η Νόνη. Την κοίταξα και για μια στιγμή με κοίταξε και εκείνη συνεχίζοντας να μιλάει. Άραγε να το ‘δε στα μάτια μου τι μαλακία έχω τραβήξει για πάρτη της?

Γιώργος Μικάλεφ

 IMG_20151216_0001b

Love, Peace & το Μπλε Μαγιόξυλο ενός Ισπανοτσολιά …του Γιώργου Μικάλεφ

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Σαββάτο βράδυ και η προσπάθεια ανεύρεσης καλής ταινίας απεδείχθη άκαρπη. Έξω από το παράθυρο τα τέρατα του δρόμου κοιμόταν απειλητικά και εμπόδιζαν κάθε έξοδο από την κοινωνία. Καταλήξαμε στο “Into The Wild” που τόσα πολλά είχαμε ακούσει. Δεν πρέπει να καταφέραμε να τη δούμε ως τη μέση. Δεν μπορώ να γνωρίζω τι είχε στο μυαλό του ο Χριστόφορος McCandless όσο ζούσε, αλλά η ταινία παραήταν κάπως… περίεργη. Τι να πούμε και εμείς που μεγαλώσαμε βυζαίνοντας σκίουρος και τρώγοντας κομματάκια άθλιας σοκολάτας, στις φτωχογειτονιές της Ευρασίας…

 …

Φάγαμε τα σουβλάκια, κατέβηκα απ’ το λεωφορείο και πείρα ένα τρένο. Μπήκα στην πολυκατοικία, ανέβηκα με τον ανελκυστήρα και περπάτησα τις σκάλες. Χτύπησα το κουδούνι και μου άνοιξες την πόρτα. Μου είπες πως μ’ αγαπάς και ο σκύλος σου με φώναξε στο μπαλκόνι. Έντρομος μου έδειξε δέκα Ισπανοτσολιάδες να αράζουν πάνω σε ένα κομμάτι πλεξιγκλάς, δίπλα στο τσιπουράδικο του άγιου Χριστόφορου του Κυνοκέφαλου. Προσπάθησα να ηρεμίσω τον γάτο, χαϊδεύοντας του το κεφάλι και μπαίνοντας πάλι μέσα σε φίλησα στο στόμα και σου είπα πως σε αγαπώ και εγώ… μα εσύ δεν με πίστεψες.

 …

Κατέβηκα απ’ το τραμ και αγόρασα μια πίτα με γύρο, πατάτες και σάλτσα και καθώς το λάδι έσταζε και γυάλιζε το πλαστικό των παπουτσιών μου, άρχισα να φιλοσοφώ τη ζωή…

 …

Εμείς δεν γίναμε ποτέ Ισπανοτσολιάδες και τα δικά μας τα κουφάρια, τα έκαιγε η ιερά εξέταση την ώρα που εσείς βρίζατε κάποιον άγνωστο υπουργό δικαιοσύνης, πίνοντας ντόπιες μπύρες σε κάποια συναγωγή… εμείς βρίζαμε τον ίδιο τον Θεό και πηδιόμασταν σαν τα ζώα για να ερωτευθούμε σαν άνθρωποι, όπως μου είπε πρόσφατα μια φίλη… κάπου το είδε γραμμένο… και στο παράθυρο από κάτω έγραφε… “ΑΓΑΠΗ ΡΕ ΜΟΥΝΙΑ”. Το είδα καθώς προσπάθησα να σηκωθώ μονάχος, αιμορραγώντας σε μια σκοτεινή μεριά της πλατείας, διαπιστώνοντας πως δεν μπορούσα πια να σηκωθώ, πέφτοντας ξανά κάτω μέσα στα δικά μου αίματα και φωνάζοντας βοήθεια χωρίς να μου έχει απομείνει φωνή, αφού την ξόδεψα όλη για να γελάσω με ένα ζευγάρι παραμορφωμένα χέρια…

 …

 Πώς να σε πάρω μετά στα σοβαρά αγαπητό κουτσαβάκι που θες να μαρκάρεις την περιοχή σου? Πετάω τα χαρτιά μου και πάω πάσο, αφού πρώτα μπλοφάρω μέχρι να γαμηθώ ξανά στα γέλια για τη σιγουριά σου. Έχεις περάσει πολλά… είμαι σίγουρος… Έχεις γυρίσει και τον κόσμο, στα ρηχά πάντα κολυμπώντας και έχεις ζήσει σε μέρη μακρινά, μακριά απ’ τους δικούς σου που πάντα θα σε αγαπούν για το ανήσυχο πνεύμα σου και εσύ θα σηκώνεις τα λεφτά από την τράπεζα και θα σκέφτεσαι αν θα τους σηκώσεις το γαμημένο τηλέφωνο, τυφλωμένος από το όραμα σου για έναν καλύτερο κόσμο, πνίγεσαι ανάμεσα στα υγρά μπούτια κάποιας πρώην σου…

 …

Βλέπεις άνθρωπε, που ποτέ δεν θα γίνεις φίλος μου, εμένα οι φίλοι μου μπαίνουν στα μαγαζιά, που εσύ θα πας για να (ε)πηδήξεις και ξερνάνε με κραυγές πάνω στα πανάκριβα σου ρούχα και γεμίζουν με ξερατά και όνειρα τα καλοχτενισμένα μαλλιά της γκόμενας σου. Φεύγοντας φοράνε τρία σακάκια μαζί (το ένα ήταν δικό σου) και γράφουν στα αρχίδια τους κάθε φασίστα πορτιέρη. Εμένα οι φίλοι καρφώνουν το μαχαίρι στην παλάμη τους και ύστερα χέζουν επάνω στην καλαισθησία σου και τον εγωκεντρισμό σου. Και όταν ο πατέρας σου αρχίζει να παινεύεται για το γιο του, καθώς παραγγέλνει σουβλάκια, για να μας δείξει πόσο πετυχημένος είσαι, εμείς παραγγέλνουμε κοντοσούβλι και τον γράφουμε στ’ αρχίδια μας. Πως θες να κάνουμε παρέα λοιπόν?

 …

“Θάνατος σε αυτούς που δολοφονούν την αγάπη

…και σκατά στους φασίστες”

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Γιώργος Μικάλεφ

βραδινές σκέψεις #245142

.. . ..

Τόσα γίνονται και δεν γράφω τίποτα τόσο καιρό. Και εσείς που έχετε διαβάσει μυριάδες γνώμες, άλλη όρεξη δεν θα έχετε από το να διαβάσετε και τη δική μου. Αν σας περισσεύει βέβαια λίγη όρεξη διαβάστε με…

.. . ..

Θα ξεκινήσω αλλιώς όμως. Δεν θα αρχίσω να κατηγορώ ακόμα τους κουμουνιστές. Έχω σοβαρά προβλήματα και μπερδέματα στα προσωπικά μου… οι κομουνιστές ας περιμένουν μια παράγραφο. Αυτό το καλοκαίρι μου ήρθαν τα πάνω κάτω και τα κάτω πάνω. Γαμήθηκε ο Δίας. Εκεί που νομίζεις πως έκανες μια νέα αρχή και πας να ορθοποδήσεις επιτέλους, ακούς τον Θεό να γελάει μαζί σου την ώρα που τρως την πρώτη μαχαιριά. Μετά την τρίτη μαχαιριά το συνηθίζεις και γελάς και εσύ την ώρα που σπαράζεις απ’ τον πόνο. Μονάχα η μαχαιριά στην καρδιά σε λυτρώνει. Πονάει πολύ στην αρχή αλλά μετά παύεις να νοιώθεις και να νοιάζεσαι… Περίεργες οι ανθρώπινες σχέσεις και οι βουλές τους Κυρίου. Αλλά δεν γαμιέται… θα επιβιώσουμε…

.. . ..

Ας μιλήσουμε και λίγο για τους φίλους μας. Χθες είδαμε τους συντρόφους πανεργάτες σε όλο τους το μεγαλείο. Όχι που περίμενα κάτι καλύτερο από αυτά τα κόκκινα πρόβατα, αλλά ελπίζω να ξεστραβωθεί και κανένας άνθρωπος και να δει τα πράγματα όπως έχουν. Να δει την τραγική αθλιότητα τους. Σιχάθηκα να ακούω για αμαύρωση της ειρηνικής διαδήλωσης. αηδίασα να βλέπω τους καραγκιόζηδες με τα σημαιάκια τους να καπελώνουν αγώνες. Θέλω να κάνω εμετό πάνω σε έναν βολεμένο, επαγγελματία συνδικαλιστή για να γίνω καλά. Να ξεράσω πάνω του και όταν μου ζητήσει το λόγο να του τον δώσω με ένα ακόμα ξερατό. Που πάμε? Να πάτε να γαμηθείτε. Που πάμε? Να πάτε στο γέρο διάολο. Πάμε… Είδα και blogs, κανάλια και λοιπά μέσα μαζικής αποκαύλωσης και αποχαύνωσης, να υποστηρίζουν τους «πανεργάτες» και να δείχνουν       μόνο τις φωτογραφίες ή τα βίντεο που τους βολεύει. Δεν πειράζει… παίξτε και εσείς το ρόλο σας στην ιστορία… κοιμηθείτε το βράδυ ήσυχα και θαυμάστε τα μούτρα σας στον καθρέφτη μετά το πάτερ ημών…

.. . ..

Αλήθεια τι στο Διάολο θα κερδηθεί με μια ακόμα ειρηνική διαδήλωση? Η ιστορία έχει αποδείξει πως «τίποτα» δεν θα κερδηθεί. Λυπάμαι αλλά αν δε ανοίξουν κεφάλια, αν δε κρεμάσουνε μερικά καθάρματα στην πλατεία ή αν δε χυθούν μερικά λίτρα αίμα, δεν θα αλλάξει τίποτα. Από την άλλη ξέρω ότι και οι αλλαγές να γίνουν, θα είναι στο πρόγραμμα από πριν. Όλα είναι γραμμένα και κάθε σενάριο έτοιμο να ξεδιπλωθεί σαν αποτέλεσμα αγώνων. Θέλετε να δείτε αλλαγές? Θα δείτε όσες θέλετε… να χορτάσουν τα μάτια σας και ο κώλος σας.Τα βλέπω μαύρα? Ναι τα βλέπω. Τα βλέπω μάταια? Ναι τα βλέπω. Σταματάω να αγαπάω? Δεν θα σταματήσω ποτέ, γιατί εκεί είναι η σωτηρία. Στην αγάπη. Αγαπήστε. Αλλάξτε πρώτα μέσα σας και αλλάξτε και τα έξω μετά. Από αγάπη για τα παιδιά σου, μπορείς να σκοτώσεις και το κάθαρμα που στέρησε το μέλλον τους. Υποθετικά μιλάμε πάντα. Αλλά όχι πάντα. Ας μην τους αφήσουμε να γαμήσουν τα πάντα. Είναι κρίμα και είναι και παράνομη η κτηνοβασία. Είναι και συμπαθητικά αυτά τα ασπρόμαυρα αρκουδάκια.

.. . ..

Δεν τρέφω ελπίδα για αυτόν τον κόσμο. Πολλοί από αυτούς που βγαίνουν να διαμαρτυρηθούνε είναι κομματικά πρόβατα και ένα άλλο μέρος είναι αυτοί που χάσανε τη βολή τους. Υπάρχουν και άνθρωποι ανάμεσα τους που διαμαρτύρονται πράγματι για ένα καλύτερο μέλλον για όλους και όχι για το κόμμα ή για τον διορισμό τους. Κάποιοι αξίζουν, κάποιοι όχι. Δεν βγάζω άκρη όμως και δεν νομίζω να βγάλω ποτέ. Είμαι και μπερδεμένος αυτό το διάστημα.  Έχω και καινούριο καναπέ και βολεύει όταν γίνετε κρεβάτι.

.. . ..

Κατέληξα να γράφω μαλακίες πάλι. Το καλό είναι ότι δεν δίνω βάση στα γραφόμενα, οπότε μη δώσετε βάση ούτε εσείς. Απλά αγαπήστε και γαμήστε τους. Είναι δικιά μας η ζωή. Ας μην ανεχόμαστε να αποφασίζει κανένα κάθαρμα για τη ζωή μας. Ας ξυπνήσουμε όσο απέμεινε καιρός.  Θα ζήσουμε και θα αντισταθούμε με βίντεο και πουρέ και ακόμα και αν τρεφόμαστε με χόρτα στα έρημα λιβάδια του μεγάλου Μανιτού, τουλάχιστον δεν θα βελάζουμε.

Γιώργος Μ. (the rotting one)

Το Πρώτο Μας Βιβλίο «Νέα Έκδοση Επιτέλους»

Γραμμένο από τους μαθητές της πρώτης τάξης των σχολικών κελιών. Διαβάστε τα ποιήματα τους και τις περιπέτεις τους τα οποία μπήκαν σε αυτό το βιβλίο με αφορμή σχολική εργασία! Όπως καταλαβαίνετε αυτή είναι η υπόθεση του σάπιου ψευτο-βιβλίου. Η ιδέα μου ήρθε χάρη σε ένα ανηψάκι που ήρθε να το βοηθήσω να γράψει μια περιπέτεια για μια εργασία του. Όταν τελειώσαμε με τη δικιά του, έκατσα και έγραψα μερικές άρρωστες και μερικές μακάβριες ιστορίες. Την επόμενη μέρα τελείωσα γραπτά και εικαστικά και σας το παρουσιάζω. Για να το διαβάσετε κάντε κλικ πάνω στην εικόνα και θα μεταφερθείτε στην βιβλιοθήκη μας. Πατήστε πάνω στο παραμύθι και αυτό ήταν. 30 σελίδες είναι, μη φανταστείτε κάνα κατεβατό… 16 Μάη 2011.

Γιώργος Μ. (the rotting one)

ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ ΜΟΥ ΣΤΑ ΑΛΟΓΑ

Την Κυριακή το πρωί ήρθε ο παππούς μου και με πήρε με το μπλε αυτοκίνητο στα άλογα. Ήτανε δώδεκα άλογα. Πέντε άλογα ήτανε μωρά. Τα άλογα τρέχανε ελεύθερα γύρω-γύρω και πάνω κάτω. Χάιδεψα ένα άσπρο μεγάλο άλογο και το άλογο με φύσηξε στα μούτρα. Είπα στον παππού μου πως όταν μεγαλώσω θα πάρω ένα δικό μου άλογο για να τρέχω και εγώ. Ο παππούς μου με φίλησε και μου είπε πως θα μου πάρει αυτός ένα άλογο. Μετά φύγαμε. Στο δρόμο ένα πολύ μεγάλο αυτοκίνητο έπεσε πάνω στο αυτοκίνητο του παππού μου. Ο παππούς τώρα είναι στο ουρανό και εγώ έχω καινούρια πόδια. Ο παππούς μου δεν θα μου πάρει δικό μου άλογο και είμαι πολύ στενοχωρημένος.

Θάνος

Άτιτλο (Και έμεινα εδώ μονάχος…)

Και έμεινα εδώ μονάχος
Να κοιτώ κάθε πρωί στη θάλασσα το κόκκινο ξημέρωμα
Και να κοιτώ και τα καράβια
Και να ζηλεύω αυτούς που ταξιδεύουν
Και να ζηλεύω…
Και να θυμάμαι τις στιγμές…
Τις δικές μας τις στιγμές
Τότε που ήμασταν εμείς εκεί μέσα
Και καμένοι περιμέναμε να φτάσουμε στο λιμάνι
Και θέλω να κοιτάξω πίσω
Αλλά φοβάμαι οι αναμνήσεις μη με σκοτώσουν ξανά
Και δακρύζω
Και λέω… θα ‘ναι απ’ τον αέρα…

Δεν είναι απ’ τον αέρα
Είναι απ’ όσα ζήσαμε εκεί κάτω
Τα καλά και κακά
Τα αίματα και τα γέλια
Τα τσακισμένα κόκαλα και οι τσακισμένες ψυχές
Οι χαρές μας και οι βόλτες μας
Οι παραισθήσεις και οι φωνές
Και οι ατέλειωτες κουβέντες μέχρι τα χαράματα
Ο ατέλειωτος πόνος στα άσπρα δωμάτια
Και τα χαμόγελα σας…
Το μεγαλύτερο παυσίπονο…
Αλλά το έχω χάσει…
Γιατί όλοι φύγατε και έμεινα εδώ μονάχος να σας περιμένω
Και μου φαίνεται πως θα σας περιμένω μια ζωή

Δεν θέλω να ξαναδώ καράβια
Ούτε θέλω να γυρίσει ο χρόνος πίσω
Θα μείνω εδώ και θα περιμένω
Μέχρι να ξεχάσω τι είναι αυτό που περιμένω
Και ίσως τότε την πόρτα μου να κλείσω

 

Γιώργος Μ.